ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਗਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਅੱਜ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਨ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਾਲਿਆ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਾਂ? ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਣ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਭਗਤੀ, ਤੂੰ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਰਚਦੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਂਦੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਰੋਗ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਪੱਕੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਸਦਾ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਲੀ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਇਆ। ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਲਈ ਭਗਤੀ ਵੱਸਦੀ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਰਧਨ ਹੋਣ, ਉਹੀ ਸਚਮੁੱਚ ਧਨਵਾਨ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੀ ਆਪ ਵੀ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਆ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਅਜੇ ਹੋਰ ਕੀ ਆਖੀਏ ਉਸ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜਿਸਦਾ ਆਪ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਹੈ? ਜਿਸਨੇ ਭੀ ਉਸ ਦੀ ਸਰਨ ਲਈ, ਚਾਹੇ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਜਾਂ ਸੁਣਾਈ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸਮਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਕ ਭਗਤੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਦਇਆਲੂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਏ। ਉਹ ਅਰਣਿਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵੈਣੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਬਦਲੀ ਵਰਗੇ ਕਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸੁੰਦਰ ਅਕਾਰ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਤੇ ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੋੜ ਤੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨਾਲ ਭੂਸ਼ਤ, ਦਸ ਲੱਖ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਵਰਗੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਤੇ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਮੂਲ ਰੂਪ, ਮਿੱਠੇ, ਵੰਸੁਰੀ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਜੋ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਵੈਸ਼ਨਵ—ਉਧਵ ਆਦਿਕ—ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ, ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਲਈ, ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜੈਕਾਰ ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਗੂੰਜੇ, ਅਲੌਕਿਕ ਰਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਈ, ਗੁਲਾਬੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨ ਵੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ, ਘਰ, ਤੇ ਆਪਾ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲਗਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ: "ਹੇ ਰਿਸ਼ਿਓ, ਅੱਜ ਇਹ ਅਸਾਧਾਰਣ ਮਹਿਮਾ ਮੈਂ ਵੇਖੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਇੱਥੇ, ਅਗਿਆਨੀ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਜਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਕਥਾ ਦੇ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ। ਕੌਣ-ਕੌਣ ਹਨ ਜੋ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਦੱਸੋ, ਕੀ ਕਿਸੇ ਦਇਆਲੂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਨਵਾਂ ਰਾਹ ਦੱਸਿਆ ਹੈ?" ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ, ਕਪਟੀ ਤੇ ਕਾਮੀ ਹਨ—ਉਹ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸੱਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ, ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਆਸ਼੍ਰਮ ਧਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਖੰਡੀ, ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹਿੰਸਕ ਹਨ—ਉਹ ਵੀ ਕਥਾ ਸੁਣਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪੰਜ ਮਹਾ ਪਾਪ ਕਰਦੇ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਪਲੇ ਹੋਏ ਤੇ ਪਰ-ਇਸਤਰੀ ਗਮਨ ਕਰਦੇ—ਉਹ ਵੀ ਕਥਾ ਸੁਣਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਰੀਰ, ਬੋਲ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸਦਾ ਪਾਪ ਕਰਦੇ, ਹਠੀ ਤੇ ਕਪਟੀ ਹਨ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਧਨਵਾਨ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਮੰਦ-ਇਰਾਦੇ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੀ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੇਵਲ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੁੰਗਭਦਰਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਨਗਰੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੱਚ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਆਤਮਦੇਵ ਨਾਮਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਤੇ ਸ੍ਰਮ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ, ਪਰ ਮੰਗਤਾ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਧੂੰਧੁਲੀ ਨਾਮਕ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜੰਮੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੰਸਾਰੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਕਠੋਰ, ਬਹੁਤ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਘਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਕੰਜੂਸ ਤੇ ਝਗੜਾਲੂ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜੀਊਂਦੇ ਤੇ ਮੌਜਾਂ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਘਰ ਵਿਚ ਸੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਧਰਮ ਆਚਰਣ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਦਾਨ ਕਰਦੇ। ਆਪਣੀ ਆਧੀ ਦੌਲਤ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਨਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਧੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਦਪਹਿਰ ਹੋਈ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਝੀਲ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹਥੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ, ਬੈਠ ਗਏ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਇਕ ਸੰਨਿਆਸੀ ਉੱਥੇ ਆਇਆ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਪੀ ਚੁੱਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਾਹ ਭਰ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ? ਜਲਦੀ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਦੱਸ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਕੀ ਦੱਸਾਂ, ਪਿਛਲੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੁੱਖ ਦਾ? ਮੇਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਦੀ ਥਾਂ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੂਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਮੇਰੀਆਂ ਪਿੰਡ ਦਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰਦੇ। ਨਿਸ਼ੰਤਾਨ ਹੋਣ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਖਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਜੀਵਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਘਰ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੰਸ਼ ਨਹੀਂ, ਧਨ ਜਿਸ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਵੰਸ਼ ਜਿਸ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਸਭ ਨਿਰਰਥਕ ਹਨ। ਜੋ ਗਾਂ ਮੈਂ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਂਝੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਰੁੱਖ ਮੈਂ ਲਾਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਫਲ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦਾ। ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਕੋਈ ਵੀ ਫਲ ਜਲਦੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਤੇ ਨਿਸ਼ੰਤਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੇ ਕੋਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: "ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਰੂਪ ਅਗਿਆਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਕਰਮ ਦਾ ਰਾਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ। ਵਿਵੇਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਇੱਛਾਵਾਂ ਛੱਡ ਦੇ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਵੇਖੀ ਹੈ: ਸੱਤ ਜਨਮ ਤੱਕ ਤੇਰੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ।