ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਦਿਨ ਗੋਕੁਲ ’ਚ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਦੈਤਿਆ—ਅਰਿਸ਼ਟਾ—ਬਲਦ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਆਇਆ। ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਗੋਬਰ ਕਰਦਾ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਝਪਕਾਏ ਇਕ ਟਕ ਤੱਕਦਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੁੱਖੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਚੀਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਗਾਂਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਹੜਬੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ, ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਅਸਮੇਂ ਹੀ ਗਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਬੱਦਲ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਕੁਬੜ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਸਮਝ ਕੇ ਛਿਟਕ ਗਏ। ਜਦ ਗਵਾਲਣੀਆਂ ਅਤੇ ਗਵਾਲੇ ਉਸ ਦੇ ਨੁਕੀਲੇ ਸਿੰਗ ਵੇਖਦੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ। ਗਾਵਾਂ ਵੀ ਹੜਬੜਾ ਕੇ ਗੋਕੁਲ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਈਆਂ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ!' ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਗੋਕੁਲ ਦੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨੋਟ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਤੁੰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਡਰੋ ਨਾ," ਅਤੇ ਬਲਦ-ਦੈਤ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ। ਗਵਾਲੇ ਅਤੇ ਗਾਵਾਂ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੇ ਜੀਵ, ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ ਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉੱਧਰ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਖੁਰਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਭਿਆਨਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਦੌੜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੁਕੀਲੇ ਸਿੰਗ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਵੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰਾ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਗਿਰਦੀ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਲਏ, ਅਠਾਰਾਂ ਕਦਮ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਦੂਜੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਫਟਾਫਟ ਉੱਠਿਆ, ਪੂਰਾ ਪਸੀਨੇ-ਪਸੀਨੇ, ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਝ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਭਿੱਜੇ ਕੱਪੜੇ ਨਿਚੋੜਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਉਗਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਤੇ ਗੋਬਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਲੱਤਾਂ ਮਾਰਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਬਲਦ-ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਜਦੋਂ ਵਾਪਸ ਗਵਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਤਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਉਹ ਇਕ ਤਿਉਹਾਰ ਬਣ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਦੇਵਰਿਸ਼ਿ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਕੰਸ ਤੱਕ ਲੈ ਕੇ ਗਏ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕੰਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰੋਹਿਣੀ ਦਾ ਰਾਮ, ਇਹ ਸਭ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਨੰਦਾ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਸਨ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਨੰਦਾ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੋਜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੰਸ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਬ ਉਠਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕੰਸ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਨਾਰਦ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਕੰਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ੀ ਦੈਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਜਾ, ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ। ਫਿਰ ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਚਾਣੂਰ, ਸ਼ਾਲ, ਤੋਸ਼ਲ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਭੇਜ।" ਕੰਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀ-ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਹਨ ਮੇਰੇ ਸਮਰਥ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼—ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕ। ਨੰਦਾ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ। ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਹੋਣੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਮਾਰੋ। ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਚਬੂਤਰਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਪੂਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਇਹ ਮੁਕਾਬਲਾ ਦੇਖ ਸਕਣ।" "ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ, ਹਾਥੀ ਕੁਵਲਯਾਪੀੜ ਨੂੰ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਲਿਆਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ।" "ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਧਨੁਸ਼-ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਵਾਓ। ਸ਼ੁੱਧ ਪਸ਼ੂ ਲਿਆਓ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ।" ਇਹ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਕੰਸ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਉਦਾਰਵਾਨ, ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰ ਕੇ ਮੇਰੀ ਮਿਤਰਤਾ ਕਬੂਲ ਕਰ। ਭੋਜ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਮੇਰਾ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰਾ ਉੱਤਮ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਨੰਦਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਜਾ, ਉੱਥੇ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਰਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆ।" "ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਈ ਹੈ। ਨੰਦਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੋਹਫਿਆਂ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਭਾਈ ਇੱਥੇ ਲਿਆ।" "ਜਦ ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ—ਜੋ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਹੈ—ਮਰਵਾ ਦਿਆਂਗਾ। ਜੇ ਉਹ ਬਚ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਭਿਆਨਕ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਰਵਾ ਦਿਆਂਗਾ।" "ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਹੋਰ ਪੀੜਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ—ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਭੋਜ, ਦਸ਼ਾਰਹ—ਨੂੰ ਵੀ।" "ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਮੇਰਾ ਬੁੱਢਾ ਪਿਤਾ ਜੋ ਰਾਜਗੱਦੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਦੇਵਕਾ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।" "ਤਦ, ਮਿੱਤਰ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਤ ਹੋ ਜਾਏਗੀ। ਜਰਾਸੰਧ ਮੇਰਾ ਮਾਤਾ ਹੈ, ਦੁਵਿਵਿਦਾ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਸਾਥੀ ਹੈ।" "ਸ਼ੰਬਰ, ਨਰਕ ਤੇ ਬਾਣਾ ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗਾ।" "ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਧਨੁਸ਼-ਯਜਨ ਤੇ ਯਾਦਵ ਨਗਰੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵੇਖਣ ਆ ਸਕਣ।" ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਠੀਕ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਤੁਹਾਡਾ ਫ਼ਰਜ ਹੈ। ਪਰ ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਹਾਰ, ਦੋਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਤੀਜੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਹੈ।" "ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਏ। ਉਹ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਕੰਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਕੰਸ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਕੇਸ਼ੀ—ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਘੋੜਾ, ਜਿਹੜਾ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ—ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਜਟਾ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਹਿਨ੍ਹਿਨਾਹਟ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਡਰ ਗਏ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਡਰਾਉਣਾ ਮੂੰਹ, ਵੱਡੀ ਗਰਦਨ, ਤੇ ਸਿਆਹ ਰੰਗ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਟਾ ਬੱਦਲ, ਉਸ ਦੀ ਮੰਦਭਾਵਨਾ ਤੇ ਕੰਸ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਨੰਦਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਕੰਬਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।