ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭੈੜਾ ਬਲਦ-ਦੈਤ ਆਇਆ। ਉਹ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗਰਜਦਾ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੁਰਚਦਾ, ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਉਚੀ ਕਰਕੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਟਿੱਬਿਆਂ ਨੂੰ ਉਡਾਉਂਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਂ ਦੇ ਆਗੇ ਉਠਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁਕਦਾ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਟੁਕ-ਟੁਕ ਕਰਕੇ ਗੋਬਰ ਛੱਡਦਾ, ਪਿਸਾਬ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਟੱਲ ਤੇ ਬਿਨਾ ਝਪਕਿਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗਰਜਨ cows ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦੀ। ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਅਪਨੇ ਬੱਚੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਨਮ ਦੇ ਦਿੱਤੇ; ਬੱਦਲ, ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਸਮਝ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਗੋਵਾਲਣਾਂ ਅਤੇ ਗੋਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਡਰ ਗਏ; ਗੋਮਾਝ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਗੋਕੁਲ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਸਭ ਨੇ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ!' ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਨੋਟ ਕੀਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ, 'ਡਰੋ ਨਹੀਂ,' ਅਤੇ ਬਲਦ-ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ, ਜਦ ਕਿ ਗੋਵਾਲੇ ਅਤੇ ਗੋਮਾਝ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ: 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜਾ ਜੀਵ?' ਫਿਰ, ਅਚੁਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ!' ਹਰੀ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਦੇ ਕੰਧੇ 'ਤੇ ਹਥ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਅਰਿਸ਼ਟਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਖੁਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੁਰਚਦਾ, ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਘੁੱਟਦਾ ਹੋਇਆ ਭੱਜਿਆ। ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਨੂੰ ਆਗੇ ਕਰਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਤੇ ਅਟੱਲ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਅਚੁਤ ਵੱਲ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਭੱਜਿਆ, ਪਾਸੇ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਲਏ, ਅਠਾਰਾਂ ਕਦਮ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਦੂਜੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਫੌਰਨ ਉਠ ਗਿਆ, ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਲੈਦਾ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਲਏ, ਪੈਰ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਗੀਲੇ ਕਪੜੇ ਵਾਂਗ ਨਚੋੜਿਆ, ਫਿਰ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਉਹ ਖੂਨ ਉਲਟੀ ਕਰਦਾ, ਪਿਸਾਬ ਤੇ ਗੋਬਰ ਛੱਡਦਾ, ਪੈਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਡੋਲਦੀਆਂ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਗਿਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ 'ਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਲਦ-ਦੈਤ ਕੁਕੁਦਮੀਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦੁਜਾ-ਜਨ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ, ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਗੋਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਪਰਵેશ ਕਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਗੋਪੀਆਂ ਲਈ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਸੀ। ਜਦ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਦੈਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤਬ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਕংস ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣ ਗਏ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕংস ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇ ਰੋਹਿਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮਾ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਵਸੁਦੇਵ ਵੱਲੋਂ ਸੌਂਪੇ ਗਏ ਹਨ। ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੰਦ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਦੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਨੰਦ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੋਜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਉਤਾਵਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹਨ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕংস ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ; ਜਦ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਕংস ਨੇ ਕੇਸ਼ਿਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਾ, ਰਾਮਾ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ; ਫਿਰ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ, ਚਾਣੂਰ, ਸ਼ਾਲਾ, ਤੋਸ਼ਲਾ ਆਦਿ ਨੂੰ ਭੇਜੀਂ।' ਭੋਜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀ-ਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੁਣੋ, ਇਹ ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਵੱਡੇ ਪਹਲਵਾਨ ਹਨ।' 'ਨੰਦ ਦੇ ਗੋਵਾਲੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਮਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਨ; ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਹੋਣੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।' 'ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰੋ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਬਣਾਓ, ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਨਾਗਰਿਕ ਤੇ ਪਿੰਡ-ਵਾਸੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੇਖ ਸਕਣ।' 'ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ, ਹਾਥੀ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ ਨੂੰ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਲਿਆਓ; ਉਹ ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ।' 'ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਧਨੁਰ-ਯੱਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ; ਸ਼ੁੱਧ ਪਸ਼ੂ ਲਿਆਓ, ਭਗਵਾਨ ਲਈ ਅਰਪਣ ਕਰੋ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਮ-ਕਾਜ ਦੇ ਮਾਹਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਕংস ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖਿਆ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਹਥ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਦਾਨਵੀਰ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਬਣਾਓ; ਭੋਜਾਂ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡਾ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਚਾਹਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।' 'ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੋਮ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।' 'ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜਾ ਜਾਓ; ਉੱਥੇ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਰਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆਓ।' 'ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਈ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਨੰਦ ਅਤੇ ਗੋਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੋਹਫਿਆਂ ਨਾਲ ਲਿਆਓ।' 'ਜਦ ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਜੇ ਬਚ ਗਏ, ਤਾਂ ਪਹਲਵਾਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਹਨ, ਮਾਰਵਾਂਗਾ।' 'ਜਦ ਉਹ ਦੋ ਮਰ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਹੋਰ ਪੀੜਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਭੋਜ, ਦਸ਼ਾਰਹ—ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।' 'ਮੈਂ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਆਪਣੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਸਿੰਘਾਸਨ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਦੇਵਕਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।' 'ਫਿਰ, ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਕੰਟਕ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਜਰਾਸੰਧ ਮੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਦਵਿਵਿਦਾ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ।' 'ਸ਼ੰਬਰ, ਨਰਕਾ, ਤੇ ਬਾਣਾ ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗਾ।' 'ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਮਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ, ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਧਨੁਰ-ਯੱਗ ਤੇ ਯਾਦਵ-ਨਗਰ ਦੀ ਚਮਕ ਵੇਖ ਸਕਣ।' ਸ਼੍ਰੀ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਠੀਕ ਹੈ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਤੁਹਾਡਾ ਕਰਤਵ ਹੈ; ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਹਾਰ ਦੋਵੇਂ ਕਿਸਮਤ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਫਲ ਦੀ ਕਾਰਣ ਹੈ।' 'ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਵੱਡਾ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰੇ; ਉਹ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।' ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਕংস ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਕংস ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਕੇਸ਼ੀ, ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਵਾਂਕ, ਜਦ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਅਵਾਜ਼ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।