ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ! ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਂਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਬਿਤਾਉਂਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।" ਇਥੇ 'ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗੀਤ' ਨਾਮਕ ਪੈਂਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਜੋ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਨਾਂ ਦਾ ਬਲਦ-ਦਾਨਵ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕੁੰਭ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਚੀਰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਗਰਜਦਾ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਖੁਰਚਦਾ, ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਉਚਾ ਕਰਕੇ ਟਿਲ੍ਹੇ ਉਚਕਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਉਠਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਗੋਬਰ ਕਰਦਾ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਹ ਮਿਚਕਦਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗਰਜ ਨੇ ਗਾਂਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਅ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਅਣਮੌਕੇ ਹੀ ਗਰਭ ਗਿਰ ਗਏ, ਤੇ ਬੱਦਲ ਉਸ ਦੀ ਕੁੰਭ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਸਮਝ ਕੇ ਛਿਟ-ਵਿੱਛ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਗਾਂਵ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਤਿੱਖੇ ਸਿੰਗ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਡਰ ਗਏ; ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੇ ਗੋਕੁਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਸਭ ਨੇ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ!' ਆਖ ਕੇ ਗੋਵਿੰਦ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਦੇਖੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਸ ਦਿੰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, 'ਡਰੋ ਨਾ', ਤੇ ਬਲਦ-ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਗੋਪ ਤੇ ਗਾਂਵਾਲੇ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੇ ਜੀਵ! ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?'। ਅਚੁਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਕਿ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਨੂੰ ਉਕਸਾਵੇ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।' ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਖੁਰਚਦਾ, ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੱਲ ਭੜਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦੌੜਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਤਿੱਖੇ ਸਿੰਗ ਅੱਗੇ ਵਲ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਤੇ ਤਿੱਖੀਆਂ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਅਚੁਤ ਉੱਤੇ ਵਜਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਕੇ, ਅਠਾਰਾਂ ਕਦਮ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀ ਦੂਜੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਘਸੀਟਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠਿਆ, ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਫੇਰ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਕੇ, ਪੈਰ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨੂੰ ਗਿੱਲੇ ਕੱਪੜੇ ਵਾਂਗ ਮਲਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਖੂਨ ਉਗਲਦਾ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਤੇ ਗੋਬਰ ਕਰਦਾ, ਲੱਤਾਂ ਮਾਰਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਡੋਲਦੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਸਹਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਲਦ-ਦਾਨਵ ਕੁਕੁਦਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਦੁਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਸੀ, ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ ਗੋਕੁਲ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਕ ਤਿਉਹਾਰ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਦੈਤ ਦਾ ਨਾਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਦੇਵਰਸ਼ਿ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇਣ ਲਈ ਕংস ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕংস ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਰੋਹਿਣੀ ਦਾ ਰਾਮ, ਇਹ ਸਭ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵਸੁਦੇਵ ਵਲੋਂ ਨੰਦਾ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਨੰਦਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਉਸਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਭੋਜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕਾਮ-ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਪਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਨ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕংস ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਕংস ਨੇ ਕੇਸ਼ੀਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਾ, ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੂੰ ਮਾਰ ਆ। ਫਿਰ ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਚਾਣੂਰ, ਸ਼ਾਲ, ਤੋਸ਼ਲ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਭੇਜੀਂ।' ਕংস ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀ-ਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਸੁਣੋ! ਇਹ ਹਨ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਮੁਸ਼ਟਿਕ ਤੇ ਚਾਣੂਰ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼।' 'ਨੰਦਾ ਦੇ ਗਾਂਵ ਵਿੱਚ ਆਨਕ-ਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਹੋਣੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।' 'ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਥੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਜੇ ਬਣਾਏ ਜਾਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦਾ ਅਖਾੜਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਨਾਗਰਿਕ ਤੇ ਪੇਂਡੂ ਲੋਕ ਉਹ ਜੰਗ ਦੇਖ ਸਕਣ।' 'ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ! ਹਾਥੀ ਕੁਵਲਯਾਪੀੜ ਨੂੰ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਲਿਆਓ; ਉਹ ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ।' 'ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਧਨੁਰ-ਯਜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਵਾਓ; ਪਵਿੱਤਰ ਪਸ਼ੂ ਭੀ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਯਜਨਾ ਲਈ ਲਿਆਓ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਨਰਮੰਦ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਕংস ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅਕੂਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਦਾਨੀ! ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਵਾਸਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ। ਭੋਜ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।' 'ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁਜਨ! ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਸਮਰੱਥ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।' 'ਨੰਦਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਜਾ, ਉੱਥੇ ਆਨਕ-ਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਰਥ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਇੱਥੇ ਲਿਆ।' 'ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਗਈ ਹੈ; ਨੰਦਾ ਆਦਿ ਗੋਪ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੋਹਫਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਥੇ ਲਿਆ।' 'ਜਦ ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਨਾਲ ਮਰਵਾ ਦਿਆਂਗਾ; ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ, ਤਾਂ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਰਵਾ ਦਿਆਂਗਾ।' 'ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਹੋਰ ਪੀੜਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਭੋਜ ਤੇ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰਾਂਗਾ।' 'ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਮੇਰਾ ਬੁੱਢਾ ਪਿਤਾ ਜੋ ਰਾਜਗੱਦੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਦੇਵਕਾ ਨੂੰ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਾਂਗਾ।' 'ਫਿਰ, ਦੋਸਤ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਵਿਗਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਜਰਾਸੰਧ ਮੇਰਾ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਦੁਵਿਵਿਦਾ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ।' 'ਸ਼ੰਬਰ, ਨਰਕ ਤੇ ਬਾਣਾ ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗਾ।' 'ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਲਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਧਨੁਰ-ਯਜਨ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵੇਖਣ।' ਅਕੂਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਰਾਜਨ! ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਠੀਕ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣਾ ਤੁਹਾਡਾ ਕਰਤੱਬ ਹੈ; ਪਰ ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਹਾਰ, ਦੋਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਤੀਜੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਭਾਗ ਹੀ ਹੈ।