ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿਨ ਦੀ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾ-ਗਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਬਿਤਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜਿਆਂ ਦੀ ਗੀਤ' ਨਾਮਕ ਪੰਤੀ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤਮ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਉੱਚਤਮ ਵੈਰਾਗੀਆਂ ਲਈ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਕ ਵਾਰ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਨਾਮਕ ਬਲਦ-ਦੈਤ, ਵੱਡੀ ਕੁੱਦ-ਕੁੱਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਕੋਹ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੁਰਚਦਾ, ਪਿਛਲੀਆਂ ਮੋਢੀਆਂ ਉਚੀਆਂ ਕਰਦਾ, ਸਿੰਗਾਂ ਦੇ ਆਗੇ ਟਿਕੀਆਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਰ ਉਚੇ ਚੁੱਕਦਾ, ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗਰਜ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਥੋੜਾ-ਥੋੜਾ ਕਰਕੇ ਗੋਬਰ ਛੱਡਦਾ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਡੋਲ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗਰਜ ਨੇ ਗਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਅਪਨਾ ਗਰਭ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਬੱਦਲ, ਉਸ ਦੀ ਕੋਹ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਸਮਝ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੋਪ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਡਰ ਗਏ। ਡਰ ਕਰਕੇ ਪਸ਼ੂ ਪਿੰਡ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਗੋਕੁਲ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਭ ਨੇ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ!' ਚੀਕਾ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੀ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਡਰੋ ਨਾ," ਅਤੇ ਬਲਦ-ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਗੋਪ ਅਤੇ ਗਾਂ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੇ ਹਨ: "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਦ ਬਲਦ?" ਅਚੁਤ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਮਾਰੀ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਦੁਰਾਚਾਰੀ!" ਹਰੀ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਪੈਰ ਖੁਰਚ ਕੇ, ਪਿਛਲੀਆਂ ਮੋਢੀਆਂ ਹਲਾਓਂਦੇ, ਕਾਲ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਆਗੇ ਕਰਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਛੱਡੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਲਏ, ਅਠਾਰਾਂ ਕਦਮ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਅਰਿਸ਼ਟਾ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਕੇ, ਪੈਰ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਗਿੱਲੇ ਕੱਪੜੇ ਵਾਂਗ ਨਿਬੋੜਿਆ, ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਉਹ ਖੂਨ ਉਗਲਦਾ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਤੇ ਗੋਬਰ ਛੱਡਦਾ, ਪੈਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਡੁਲਦੀਆਂ, ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਭੋਗਦਾ, ਤੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ 'ਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਲਦ-ਦੈਤ ਕੁਕੁਦਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਰਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਤਿਉਹਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਦੈਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਕਂਸ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣ ਲਈ ਆਏ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਂਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇ ਰੋਹਿਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਵਸੁਦੇਵ ਵਲੋਂ ਨੰਦਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੰਦਾ ਨੂੰ ਉਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੋਜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕਂਸ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹਨ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਂਸ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਨਾਰਦ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਂਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ਿਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ: "ਜਾ, ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ; ਫਿਰ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ, ਚਾਣੂਰ, ਸ਼ਾਲਾ, ਤੋਸ਼ਲਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦੇ।" ਕਂਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀ-ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: "ਸੁਣੋ, ਇਹ ਹਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੱਲ ਯੋਧਾ ਚਾਣੂਰ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ। ਨੰਦਾ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ—ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਥੇ ਮੱਲ-ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਮਾਰੋ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਚ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਓ, ਅਖਾੜੇ ਨੂੰ ਘੇਰੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਨਗਰ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੇਖ ਸਕਣ।" "ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ, ਹਾਥੀ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ ਨੂੰ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਲਿਆਓ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ।" "ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਧਨੁ-ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਹੈ; ਸ਼ੁੱਧ ਪਸ਼ੂ ਭਗਵਾਨ ਲਈ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਲਿਆਓ, ਜੋ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਂਸ ਨੇ ਕਾਰਜਕੁਸ਼ਲ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਮਹਾਨ ਦਾਤਾ, ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣਾਓ; ਭੋਜ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਭਚਿੰਤਕ ਹੋ।" "ਇਸ ਲਈ, ਮਿਹਰਬਾਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਜਰੂਰੀ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।" "ਨੰਦਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਜਾਓ; ਉਥੇ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਰਥ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਲਿਆਓ।" "ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨਿਯਤ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਨੰਦਾ ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੋਹਫੇ ਲਿਆ ਕੇ, ਇਥੇ ਲਿਆਓ।" "ਜਦ ਉਹ ਇਥੇ ਆ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਮਾਰਵਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੱਲ-ਯੋਧਿਆਂ, ਜੋ ਵਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਹਨ, ਨਾਲ ਮਾਰਵਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਜਦ ਉਹ ਦੋ ਮਾਰੇ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੜਫਦੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—ਵ੍ਰਿਸ਼ਨੀ, ਭੋਜ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ—ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਮੈਂ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਆਪਣੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਪਿਤਾ ਜੋ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਦੇਵਕਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਫਿਰ, ਦੋਸਤ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਸਭ ਕਾਂਟੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਜਰਾਸੰਧ ਮੇਰਾ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਦਵਿਵਿਦ ਮੇਰਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸਾਥੀ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਹੈ।" "ਸ਼ੰਬਰ, ਨਰਕ, ਤੇ ਬਾਣਾ ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗਾ।" "ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਖੇਡ-ਮਜ਼ਾਕ 'ਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਲਿਆਓ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਧਨੁ-ਯਜਨ ਦੇਖਣ ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਨਗਰੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਦੇਖਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਂਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੌਰਤ, ਵੈਰ, ਤੇ ਆਸਰਾ ਅਕਰੂਰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਵ੍ਰਜ ਤੋਂ ਮਥੁਰਾ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ।