ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਗਊਆਂ ਨਾਲ ਬੇਹੱਦ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਲੱਗਦੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ, ਤਾਂ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਂਦੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ੀ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜਦੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਦਿਨ ਭਰ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠੋਂ ਉੱਡੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਇਹੀ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਹਨ ਜੋ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਗਲੇ ਵਿਚ ਮਾਲਾ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੋਠ ਬੇਰੀ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਫੀਕੇ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਨ-ਬਾਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਰਮ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੋਭਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ। ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਣ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਵ੍ਰਜ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਿੰਡ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਗਊਆਂ ਨੂੰ ਦਿਨ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਹੇ ਰਾਜਨ! ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦਾ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਦਿਨ ਵਿਆਪਾਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਮਨ ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਜੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਗੀਤ' ਨਾਮਕ ਪੈਂਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਤਿਆਗੀਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਗ੍ਰੰਥ ਹੈ, ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਅਰੀਸ਼ਟਾ ਨਾਮਕ ਰੱਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਬਲਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਰੀ ਕੁਬੜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੰਬਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਚੀਰਦਾ, ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਲ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਡੱਕ ਮਾਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਖੁਰਚਦਾ, ਪੂੰਛ ਉੱਚੀ ਕਰਕੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਉਛਾਲਦਾ। ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਗੋਬਰ ਕਰਦਾ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਟਕ ਤੱਕਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਡੱਕ ਨੇ ਗਊਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਗਰਭਵਤੀ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਅਸਮੇਂ ਹੀ ਹੋ ਗਏ। ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕੁਬੜ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਸਮਝ ਕੇ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਪਲੇਟ ਲਏ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਗਵਾਲਣਾਂ ਤੇ ਗਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਡਰ ਗਏ। ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਸਾਰੀ ਪਸ਼ੂ-ਧਨ ਗੋਕੁਲ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਈ। ਸਭ ਨੇ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ!' ਚੀਕ ਮਾਰੀ ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ। ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਸ ਦਿੰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਡਰੋ ਨਾ," ਅਤੇ ਰੱਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਗਵਾਲੇ ਤੇ ਗਊਆਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੇ ਜੀਵ! ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਰੀਸ਼ਟਾ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਜਗਾਇਆ, ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।" ਹਰੀ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਬਾਂਹ ਰੱਖ ਕੇ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਉਪਰੰਤ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਅਰੀਸ਼ਟਾ, ਧਰਤੀ ਖੁਰਚਦਾ, ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲ ਭਿਆਨਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗ ਅੱਗੇ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਸਿੱਧੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਵੱਲ ਵੱਟ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਲਏ, ਪਿੱਛੇ ਅੱਠਾਰਾਂ ਕਦਮ ਹਟੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਵੱਖਰੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੂਜੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਅਰੀਸ਼ਟਾ, ਫੇਰ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠਿਆ, ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ, ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਕੇ, ਪੈਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਦਬਾਇਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਨਚੋੜਿਆ ਜਿਵੇਂ ਗਿੱਲੇ ਕੱਪੜੇ ਨਚੋੜਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਵੱਜਾ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਅਰੀਸ਼ਟਾ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਖੂਨ ਉਗਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਤੇ ਗੋਬਰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪੈਰ ਝਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਡੋਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕੁਕੁਦਮੀਨ ਨਾਮਕ ਬਲਦ-ਰੱਖਸ਼ਸ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ। ਦੋਹਾਂ ਪਾਸੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ, ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਵੱਡਾ ਪਰਵਾਰਕ ਤਿਉਹਾਰ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਅਰੀਸ਼ਟਾ ਰੱਖਸ਼ਸ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਇੰਦਰਾਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ, ਮਥੁਰਾ ਗਏ ਅਤੇ ਕংস ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਦੱਸਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤੇ ਰੋਹਿਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ, ਇਹ ਸਭ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਨੰਦਾ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਨੰਦਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਇਹ ਦੋ ਬੱਚੇ ਉਸਦੇ ਸਪੁਰਦ ਕੀਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਮਨੁੱਖ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੋਜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕংস ਦਾ ਮਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਪਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਣਗੇ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕংস ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਧ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਕংস ਨੇ ਕੇਸ਼ੀ ਰੱਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ— "ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ। ਫਿਰ ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਚਾਣੂਰ, ਸ਼ਾਲ, ਤੋਸ਼ਲ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਭੇਜੀਂ।" ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀ-ਪਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਸੁਣੋ, ਇਹ ਹਨ ਮਹਾ-ਪਹਿਲਵਾਨ ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕ।" "ਨੰਦਾ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਨਿਯਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰੋ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਚ ਬਣਾਓ, ਅਖਾੜੇ ਨੂੰ ਘੇਰੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਨਗਰ ਤੇ ਦੇਹਾਤ ਦੇ ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੇਖ ਸਕਣ।" "ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ! ਹਾਥੀ ਕੁਵਲਯਾਪੀੜ ਨੂੰ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਲਿਆਓ। ਉਹ ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ।" "ਚੌਦਵੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਧਨੁਸ਼-ਯਜ੍ਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਵਾਓ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਸ਼ੂ ਲਿਆਓ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨ ਲਈ ਹੋਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਕংস ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਖਿਆ— "ਹੇ ਦਾਨੀ! ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਭੋਜ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵਿਚੋਂ ਤੈਥੋਂ ਵਧ ਕੇ ਮੈਤਰੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁਜਨ! ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮੰਤਵ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।" "ਤੂੰ ਨੰਦਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਰਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਕੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆ।" "ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਗਈ ਹੈ। ਨੰਦਾ ਆਦਿਕ ਗਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੋਹਫਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਲਿਆ।" "ਜਦ ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਨਾਲ ਮਾਰਵਾ ਲਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਬਚ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਮੁਸ਼ਟਿਕ ਆਦਿ ਪਹਿਲਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਆਦਿਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਹਨ, ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਬੰਧੀਆਂ—ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਭੋਜ, ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾ—ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਮੇਰਾ ਬੁੱਢਾ ਪਿਉ, ਜੋ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਦੇਵਕਾ ਨੂੰ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੂਰਨ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਅਗਲੇ ਚਰਨ ਵੱਲ ਵਧਦੀ ਹੈ।