ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨਿਰਮਲ ਮਨ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਗੋਪਾਂ ਅਤੇ ਗਾਈਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਚੰਮਲੀ ਦੇ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੌਲੀ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਉਣ ਤੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਆਸਮਾਨੀ ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਗੀਤ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗਾਈਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਰਸਤੇ ਚ ਵੱਡਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਦਿਨ ਢਲਦਾ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗਾਈਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਉਂਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਂਦੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗਲੇ ਦਾ ਹਾਰ ਗਾਈਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ, ਇਹੀ ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਚ ਹੌਲੀ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਹਾਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੋਠ ਬੇਰ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਫਿਕੇ, ਨਰਮ ਗਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਕੰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਸਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗਾਈਆਂ ਨੂੰ ਦਿਨ ਦੀ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਦਿੰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰੀ ਚਲਿਤਰ ਗਾਂਦੀਆਂ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਮਨ ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਅਤਿ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀਆਂ। ਇਥੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਵਿਚ "ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਜੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਗੀਤ" ਨਾਮਕ ਪੈਂਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਕ ਦਿਨ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਨਾਮਕ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਸਾਂਡ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਕੁੱਬ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਖੁਦਾਈ ਕਰਦਾ, ਗੋਕੁਲ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਡੱਕ ਮਾਰਦਾ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਖੁਰਚਦਾ, ਪੂੰਛ ਉੱਚੀ ਕਰਕੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਰ ਉਡਾਉਂਦਾ। ਥੋੜਾ ਥੋੜਾ ਗੋਬਰ ਕਰਦਾ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਡੱਕਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗਾਈਆਂ ਤੇ ਲੋਕ ਡਰ ਗਏ। ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਗਰਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਬੱਦਲ ਉਸ ਦੀ ਕੁੱਬ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਸਮਝ ਕੇ ਛਿਟਕ ਗਏ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਡਰ ਗਏ, ਗਾਈਆਂ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਗੋਕੁਲ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਈਆਂ। ਸਾਰੇ ਨੇ "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ!" ਚੀਕ ਮਾਰੀ ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਚ ਆ ਗਏ। ਗੋਕੁਲ ਨੂਂ ਡਰ ਵਿਆਪ ਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੀ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ, "ਡਰੋ ਨਾ," ਤੇ ਸਾਂਡ-ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, ਜਦ ਕਿ ਗੋਪ ਤੇ ਗਾਈਆਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ: "ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੇ ਜੀਵ, ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਅਚੁਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮਾਰ ਕੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ, ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਚੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਹਰੀ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਬਾਂਹ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਖੁਰਚਦਾ, ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ। ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਅਚੁਤ ਵੱਲ ਵੱਜਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਲਏ, ਅਠਾਰਾਂ ਕਦਮ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਫੇਰ ਉੱਠਿਆ, ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ, ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਫੇਰ ਵੱਜਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਕੇ, ਪੈਰ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਗਿੱਲੇ ਕੱਪੜੇ ਵਾਂਗ ਨਿਚੋੜਿਆ, ਫਿਰ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਖੂਨ ਉਗਲਦਾ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਤੇ ਗੋਬਰ ਕਰਦਾ, ਲੱਤਾਂ ਮਾਰਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਡੋਲਦੀਆਂ, ਤਕਲੀਫ਼ ਚ ਪੈ ਗਿਆ ਤੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕੁਕੁਦਮੀ ਰੂਪ ਸਾਂਡ-ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਦੁਜੀਆਂ ਵਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਮਿਲੀ। ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਗੋਕੁਲ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਮੇਲਾ ਬਣ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਰਾਖਸ਼ਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤਬ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਰਸ਼ੀ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਕਮਸ ਨੂੰ ਦੇਣ ਗਏ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਮਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇ ਰੋਹਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ, ਇਹ ਸਭ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਨੰਦ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਸਨ। ਨੰਦ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਭੋਜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕਮਸ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ ਕਿ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਪਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੋ ਪੁੱਤ੍ਰ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਣਣਗੇ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਮਸ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਨਾਰਦ ਚਲੇ ਗਏ, ਕਮਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ੀ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਜਾ, ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ। ਫਿਰ ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਚਾਣੂਰ, ਸ਼ਾਲ, ਤੋਸ਼ਲ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਭੇਜ।" ਭੋਜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀ-ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣੋ, ਇਹ ਹਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੁਸ਼ਟਿਕ ਤੇ ਚਾਣੂਰ। ਨੰਦ ਦੇ ਗਾਂਵ ਵਿੱਚ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਹੋਣੀ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਥੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰੋ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਚ ਬਣਾਏ ਜਾਣ, ਮੱਲ-ਅਖਾੜਾ ਘੇਰ ਕੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਨਾਗਰਿਕ ਤੇ ਪਿੰਡ ਵਾਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲਾ ਵੇਖ ਸਕਣ।" "ਹੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ, ਹਾਥੀ ਕੁਵਲਯਾਪੀੜ ਨੂੰ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਲਿਆਓ, ਉਹ ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ।" "ਚੌਦਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼-ਯਜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਵਾਓ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ। ਪਵਿੱਤਰ ਪਸ਼ੂ ਲਿਆਓ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਲਈ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ।" ਇਹ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਕਮਸ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਦਮੀ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦਾਨੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਬਣਾਓ। ਭੋਜ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਬਣਾਇਆ।" "ਤੂੰ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਚ ਜਾ, ਉੱਥੇ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤ੍ਰ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਰਥ 'ਚ ਲਿਆ ਆ।" "ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਗਈ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਨੰਦ ਦੇ ਆਗੂ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੋਹਫਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਆ।" "ਜਦ ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਮਰਵਾ ਦਿਆਂਗਾ। ਜੇ ਉਹ ਬਚ ਗਏ, ਤਾਂ ਮੁਸ਼ਟਿਕ ਤੇ ਚਾਣੂਰ ਵਰਗੇ ਮੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਰਵਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਮਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰ ਲਈਆਂ।