ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਮਧੁਰ ਧੁਨ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ-ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਈਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿਰਨ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਏ। ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਨੰਦਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜੈਸਮਿਨ ਦੇ ਹਾਰਾਂ ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਗੋਪ ਅਤੇ ਗੋ-ਧਨ ਉਸ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਖੇਡਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਕ ਸੁਗੰਧਿਤ, ਮਲਯਾਜ਼ (ਚੰਦਨ) ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਉਸ ਦੀ ਸਤ्कार ਲਈ ਚੱਲੀ। ਦੇਵ-ਗਾਇਕ ਮੰਡਲੀ, ਸੰਗੀਤ, ਗੀਤ ਅਤੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਸਤਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ, ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਾਰੀ ਗੋ-ਧਨ ਨੂੰ ਘਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਦਿਨ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਮਾਲਾ ਗੋ-ਧਨ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ—ਇਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ, ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਉਸ ਦੇ ਹਲਕੇ ਹੋਏ ਹੋਠ ਬੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਨਰਮ ਗਲ੍ਹਾ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ। ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਚ ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਚੰਦ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦਾ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਉਹ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿਨ ਦੀ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਦਿੰਦਾ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾ-ਗਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਉਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬਿਤਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ।" ਅਤੇ ਇਥੇ, ਪਹਿਲੀ ਸਕੰਧ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਪੁਸਤਕ ਦੇ 'ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਵਾਲੀ ਗੀਤ' ਨਾਮਕ ਪੰਤੀਸਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਚਤਿਆਗੀ ਜਨਾਂ ਲਈ ਮਹਾ-ਪੁਰਾਣ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਕ ਦਿਨ, ਗੋ-ਧਨ ਵਾਲੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਅਰਿਸ਼ਟਾ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਾਂਡ-ਦਾਨਵ, ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੁੰਝ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉਖੇੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਰਕਸ਼ ਧੁਨ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦਾ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਖੁਰਚਦਾ, ਪੂੰਛ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ ਟੇਕੀਆਂ ਉੱਠਾ-ਉੱਠਾ ਕੇ, ਸਿੰਗਾਂ ਦੇ ਕੋਣਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਥੋੜੀ-ਥੋੜੀ ਗੋ-ਮੈਲ ਛੱਡਦਾ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲੀਆਂ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ cows ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਭੈ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਰਭ-ਪਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬੱਦਲ, ਉਸ ਦੇ ਕੁੰਝ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਸਮਝ ਕੇ, ਛਿੜਕ ਗਏ। ਉਸ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਡਰ ਗਏ; ਗਾਂਵਾਂ ਵੀ ਡਰ ਕੇ, ਗੋ-ਧਨ ਛੱਡ ਕੇ ਗੋਕੁਲ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਈਆਂ। ਸਭ ਨੇ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ!' ਕਰਕੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਡਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਦੇਖ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੀ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, "ਡਰੋ ਨਾ," ਤੇ ਸਾਂਡ-ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ। ਗੋਪ ਤੇ ਗੋ-ਧਨ, ਡਰ ਵਿਚ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ, ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ: "ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਟ?" ਅਚੁਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥेली ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰੀ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਿਆਂ ਲਈ।" ਹਰੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਰਿਸ਼ਟਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਖੁਰਚਦਾ, ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਲਾਲ-ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਈਡ ਤੋਂ ਤੱਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ, ਅਚੁਤ ਵੱਲ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਦੌੜ ਲਾਇਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੰਗਾਂ ਤੋਂ ਫੜਿਆ, ਅਠਾਰਾਂ ਕਦਮ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਦੂਜੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਫ਼ੌਰਨ ਉੱਠ ਗਿਆ, ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ, ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ, ਫਿਰ ਦੌੜ ਲਾਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਨੂੰ ਸਿੰਗਾਂ ਤੋਂ ਫੜਿਆ, ਪੈਰ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਭਿੱਜੇ ਕਪੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਨਚੋੜਿਆ, ਫਿਰ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਖੂਨ ਉਲਟੀ ਕਰਦਾ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਤੇ ਗੋ-ਮੈਲ ਛੱਡਦਾ, ਪੈਰ ਫੜਫੜਾਉਂਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਡੋਲਦੀਆਂ, ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਪਾਉਂਦਾ, ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮੌਤ ਹੋਈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਸਾਏ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਕੁਦਮੀਨ ਸਾਂਡ-ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਜਨਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਕਾਰੀਤ, ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਗੋ-ਧਨ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਗੋਪੀਆਂ ਲਈ ਉਹ ਆਂਖਾਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਦਾਨਵ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਕਂਸ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣ ਚਲੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਂਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇ ਰੋਹਿਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਵਸੁਦੇਵ ਵਲੋਂ ਭਰੋਸੇ ਲਈ ਨੰਦਾ ਦੇ ਪਾਸ ਭੇਜੇ ਗਏ। ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਨੰਦਾ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੋਜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਕਂਸ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਮਨ ਅਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਰੋਕਿਆ, ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹਨ। ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਕਂਸ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੋਹ ਦੀ ਜੰਜੀਰਾਂ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਨਾਰਦ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਂਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ਿਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ: "ਜਾ, ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ; ਫਿਰ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ, ਚਾਣੂਰ, ਸ਼ਾਲਾ, ਤੋਸ਼ਲਾ ਆਦਿ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦੇ।" ਕਂਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀ-ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਸੁਣੋ, ਇਹ ਹਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੱਲ ਯੋਧਾ ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ।" "ਨੰਦਾ ਦੇ ਗੋ-ਧਨ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹੋਣ ਦੀ ਭਵਿਸ਼ਵਾਣੀ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰੋ; ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਮੰਚ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਨਾਗਰਿਕ ਤੇ ਦੇਹਾਤੀ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵੇਖ ਸਕਣ।" "ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ, ਹਾਥੀ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ ਨੂੰ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਲਿਆਓ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਮਾਰ ਦੇਵੇ।" "ਚੌਦਹਵੀਂ ਤਰੀਕ ਨੂੰ ਧਨੁਰ-ਯਾਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਵਾਓ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ; ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਨਵਰ ਭੇਟ ਲਈ ਲਿਆਓ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੇ ਜਾਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਰਜ-ਚਤੁਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਕਂਸ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਉੱਤਮ, ਮਿਹਰਬਾਨ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰੋ; ਭੋਜ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵਿਚੋਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਭਲਾ ਚਾਹਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁਭਾਵਕ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਕਾਰਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।" "ਨੰਦਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਜਾਓ; ਉਥੇ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਰਥ ਵਿਚ ਲਿਆਓ।" "ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਈ ਹੈ; ਨੰਦਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਗੋਪ ਤੇ ਉਪਹਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਂਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਉਪਹਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਥੁਰਾ ਲਿਆਉਣ ਲਈ।