ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗਵਾਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਝੰਡਾ, ਵਜ੍ਰ, ਕਮਲ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ—ਕਿਸ਼ੋਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਖਮਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਲੰਘਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚੰਚਲ ਨਜ਼ਰਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨਮੋਲ ਲਾਲਸਾ ਜਗਾ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਅਸੀਂ ਅਪਣੀ ਹਾਲਤ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ, ਨਾ ਪਤਾ ਕਿਵੇਂ ਫਿਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਨਾ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਜਾਂ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਰਹਿੰਦੀ—ਸਭ ਕੁਝ ਭੁਲਾ ਦਿੰਦੇ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਤુલਸੀ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਗਵਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਸਨੇਹੀ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਬਾਂਹ ਰੱਖ ਕੇ ਗਾਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ। ਉਸ ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ, ਉਹਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ, ਮਿਰਗੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਘਰ-ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਿੱਥੇ ਗਵਾਲ ਬੱਚੇ ਤੇ ਗਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਨੰਦਨੰਦਨ ਆਉਂਦਾ, ਮੋਤੀਏ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਹੁੰਦਾ, ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ। ਠੰਢੀ ਚੰਚਲ ਪਵਨ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ, ਉਸਦੀ ਆਉਣ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੀ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਗਾਇਨ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਤੇ ਪੁਸ਼ਪਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ। ਵਹ ਗਵਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦਾ, ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਵੱਡਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗਵਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਵਿਚ ਵੀ ਸੋਹਣਪਨ ਚਮਕਦਾ, ਮਾਲਾ ਉੱਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਕਣ ਲੱਗੇ ਹੁੰਦੇ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਆਉਂਦਾ—ਇਹੀ ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਕੋਖੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਨੰਦ ਵਿਚ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ, ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਉਸਦੇ ਹੋਂਠ ਬੇਰ ਵਰਗੇ ਫਿੱਕੇ, ਨਰਮ ਗਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੁੰਦਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ। ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਚ ਖੇਡਦਾ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਚੰਨ ਮਹਾਰਾਜ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦਾ, ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿਨ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਦਿੰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦਾ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ, ਦਿਨ ਕੱਟਦੀਆਂ, ਮਨ ਤੇ ਹਿਰਦਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ 'ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ-ਜੋੜੀ ਗੀਤ' ਵਾਲਾ ਪੈਂਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਅਰਿਸ਼ਟ, ਜੋ ਸੂਰ-ਰੂਪੀ ਦੈਤ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਕੁੰਭ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉਖਾੜਦਾ, ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗਰਜਦਾ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ ਖੁਰਚਦਾ, ਪੂੰਛ ਉੱਚੀ ਕਰਕੇ ਟੋਲੇ ਉੱਥੇ ਉਛਾਲਦਾ। ਥੋੜੀ ਥੋੜੀ ਮਲ ਮੂਤਰ ਛੱਡਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਪੱਕੀਆਂ ਤੇ ਨਿਹਾਰ ਰਹੀਆਂ, ਉਸਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਗਰਜ cows ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦੀ। ਡਰ ਕਰਕੇ, ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤਾਂ ਅਪਨੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਅਗਾਂਹ ਹੀ ਜਨਮ ਦੇ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਬਦਲ ਉਸਦੇ ਕੁੰਭ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਸਮਝ ਕੇ ਹਟ ਜਾਂਦੇ। ਉਸਦੇ ਨੁਕੀਲੇ ਸਿੰਗ ਦੇਖ ਕੇ, ਗਵਾਲਣਾਂ ਤੇ ਗਵਾਲੇ ਡਰ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਗਵਾਂ ਭੈਬੀਤ ਹੋ ਕੇ ਗੋਕੁਲ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਸਭ ਨੇ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ!' ਚੀਕ ਮਾਰੀ ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲਈ। ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਲੋਕ ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ, "ਡਰੋ ਨਹੀਂ," ਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, ਜਦ ਕਿ ਗਵਾਲ ਤੇ ਗਵਾਂ ਕੰਬਦੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ: "ਏ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੇ ਜੀਵ! ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮਾਰੀ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਅਰਿਸ਼ਟ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ: "ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਚੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਹਰੀ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਬਾਂਹ ਰੱਖ ਕੇ, ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ। ਅਰਿਸ਼ਟ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਖੁਰਚਦਾ, ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਤੂਫਾਨ ਵਾਂਗ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਸਦੇ ਨੁਕੀਲੇ ਸਿੰਗ ਅੱਗੇ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਤੇ ਪੱਕੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜ੍ਰ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦਾ, ਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਵੱਲ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵਧਦਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਲਏ, ਅੱਠਾਰਾਂ ਕਦਮ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵਾਂਗ, ਉਸਨੂੰ ਘਸੀਟਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਅਰਿਸ਼ਟ ਫੇਰ ਉੱਠਿਆ, ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ, ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮੁੜ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਚਾਰਜ ਕਰਦੇ ਅਰਿਸ਼ਟ ਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਕੇ, ਪੈਰ ਹੇਠ ਰੱਖਿਆ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਕਪੜੇ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਂਗ ਮੋੜਿਆ, ਤੇ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਅਰਿਸ਼ਟ ਖੂਨ ਉਗਲਦਾ, ਮਲ-ਮੂਤਰ ਛੱਡਦਾ, ਪੈਰ ਮਾਰਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਡੁੱਲਦੀਆਂ, ਤੇਜ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਪੁਸ਼ਪ ਵਰਸਾਏ ਤੇ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਕੁਦਮਿਨ ਨਾਮਕ ਸੂਰ-ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਭਾਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੁਆਰਾ-ਜਨ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਕਰਦੇ, ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਤਿਉਹਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਅਰਿਸ਼ਟ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਦ ਇੰਦਰਜੀਤ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ, ਕੰਸ ਨੂੰ ਸੁਚਿਤ ਕਰਨ ਆਏ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕੰਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਤੇ ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਬੇਟੇ ਰਾਮ, ਇਹ ਸਭ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਨੰਦਾ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੰਦਾ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੋਜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕੰਸ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਉਸਦੇ ਮੌਤ ਹਨ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕੰਸ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਕੰਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ਿਨ ਦੈਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਜਾ, ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਫਿਰ ਮੁਸ਼ਟੀਕ, ਚਾਣੂਰ, ਸ਼ਾਲ, ਤੋਸ਼ਲ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਭੇਜੀਂ।" ਕੰਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀ-ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਸੁਣੋ, ਇਹ ਹਨ ਮਹਾਨ ਪਹਲਵਾਨ ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟੀਕ। ਨੰਦਾ ਦੇ ਗਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੇ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਮਾਰੋ; ਵੱਡੇ ਚੌਬਾਰੇ ਬਣਾਓ, ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਮੰਚ ਲਗਾਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਨਗਰ ਤੇ ਦੇਹਾਤ ਦੇ ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੇਖ ਸਕਣ।" "ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ, ਹਾਥੀ ਕੁਵਲਯਾਪੀੜ ਨੂੰ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਲਿਆਓ; ਉਹ ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ।" "ਚੌਦਸ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਧਨੁਰ-ਯਜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਵਾਓ; ਪਵਿੱਤਰ ਪਸ਼ੂ ਲਿਆਓ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਲਈ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੰਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਅਵਹਾਰਕ ਮਾਮਲਿਆਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਉਦਾਰਮਨ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿਉ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਜੋੜੋ; ਭੋਜ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿਚ ਤੋਡੋ ਵਧ ਕੇ ਮੇਰਾ ਭਲਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ਲੀਲਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਰਿਸ਼ਟ ਦੈਤ ਦੇ ਨਾਸ, ਕੰਸ ਦੇ ਨਵੇਂ ਚਲਾਂ ਅਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਭੇਜਣ ਤੱਕ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਵਧਦੀ ਗਈ।