ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ, ਸ਼ਿਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਨਾਲ ਹੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਅਤੇ ਮਨ ਨਿਵਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ, ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਬਾਂਸਰੀ ਵਜਾਉਣ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ ਗਾਂ, ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ—ਝੰਡਾ, ਵਜਰ, ਕਮਲ ਅਤੇ ਅੰਕੁਸ਼—ਸਮੇਤ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਠੰਢ ਪਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮ ਬਣੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੰਚਲ ਨਜ਼ਰਾਂ ਅਤੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਉਠੀ ਚਾਹ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ—ਨਾ ਇਹ ਪਤਾ ਕਿ ਸਾਡੇ ਵਾਲ ਜਾਂ ਕੱਪੜੇ ਕਿਵੇਂ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਗਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸਾਥੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਬਾਂਹ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਹ ਚੱਲਦਿਆਂ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਨੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਉਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਹਿਰਣ ਵੀ, ਗੋਪੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਦੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਏ। ਜਦੋਂ ਨੰਦਨੰਦਨ, ਆਪਣੀ ਗਊ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਚੰਦਨ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਆਓਣ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਾਇਕ ਗੀਤ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਅਤੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਗਾਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਦਿਨ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਮਾਲਾ ਉੱਤੇ ਖੁਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣਿਆਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ, ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਬੇਰ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਫੀਕੇ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੁੰਦਰੀਆਂ ਨਾਲ ਗਲਬੱਤਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਕੇ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦਿਨ ਦੀ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਗਾਂਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਉਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਤੇ ਦਿਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬਿਤਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ, 'ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਜੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਗੀਤ' ਨਾਮਕ ਪੈਂਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅਚਾਨਕ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਨਾਮ ਦਾ ਬਲਦ-ਦੈਤ, ਵੱਡਾ ਕੁਬੜ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉਖੇੜਦਾ, ਗੋਵਾਲ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਕਰੜੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਬਲਬਲਾਉਂਦਾ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਖੁਰਚਦਾ, ਪੂੰਛ ਉਚੀ ਕਰਕੇ ਟਿੱਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਉਛਾਲਦਾ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਗੋਬਰ ਛੱਡਦਾ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਖੜੀ ਕਰਕੇ, ਬਿਨਾਂ ਝਪਕਣ ਦੇ ਤੱਕਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਨੇ ਗਾਂਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਕੁਝ ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਅਸਮੇਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਗਵਾ ਦਿੱਤੇ। ਬੱਦਲ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਕੁਬੜ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਸਮਝ ਕੇ, ਛਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਨੁਕੀਲੇ ਸਿੰਗ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੋਪ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਡਰ ਗਏ, ਗਾਂ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਗੋਕੁਲ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਈਆਂ। ਸਭ ਨੇ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ!' ਪੁਕਾਰਿਆ ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, "ਡਰੋ ਨਾ," ਆਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਬਲਦ-ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ। ਗੋਵਾਲ ਤੇ ਗਾਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, "ਹੇ ਨਿਕੰਮੇ, ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਅਚੂਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਥੇਲੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰੀ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ!" ਹਰੀ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਬਾਂਹ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਖੁਰਚਦਾ, ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੁਕੀਲੇ ਸਿੰਗ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ, ਅਚੂਤ ਵੱਲ ਵੱਜਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਲਏ, ਅੱਠਾਰਾਂ ਕਦਮ ਪਿੱਛੇ ਹਟਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਦੂਜੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਫੌਰਨ ਉੱਠਿਆ, ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ, ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪੂਰਾ, ਫਿਰ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਫੜ ਕੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਪੈਰ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਗੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਵਾਂਗ ਮੋੜਿਆ, ਫਿਰ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਢਹਿ ਗਿਆ। ਉਹ ਲਹੂ ਵੰਮਦਾ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਤੇ ਗੋਬਰ ਛੱਡਦਾ, ਲੱਤਾਂ ਮਾਰਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕੁਕੁਡਮੀਨ ਬਲਦ-ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੁਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੋ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ ਗੋਵਾਲ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਤਿਉਹਾਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਰਾਖਸ਼ਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅਦਭੁੱਤ ਕਰਤੱਬ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਰਿਸ਼ਿ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਕংস ਕੋਲ ਜਾਣ ਲਈ ਚਲੇ। ਉਸ ਨੇ ਕংস ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤੇ ਰੋਹਿਣੀ ਦਾ ਰਾਮ, ਇਹ ਸਭ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸੁਪੁਰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਸਨ। ਨੰਦ ਨੂੰ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਸੁਪੁਰਦ ਕਰਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਹ ਦੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਨੰਦ ਕੋਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੋਜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕংস, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹਨ। ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਕংস ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਬੇੜੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਨਾਰਦ ਚਲੇ ਗਏ, ਕংস ਨੇ ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਾ ਕੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ। ਫਿਰ ਮੁਸ਼ਟੀਕ, ਚਾਣੂਰ, ਸ਼ਾਲ, ਤੋਸ਼ਲ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜ।" ਭੋਜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੁਣੋ, ਇਹ ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟੀਕ ਵੱਡੇ ਪਹਲਵਾਨ ਹਨ।" "ਨੰਦ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਹੋਣੀ ਲਿਖੀ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰੋ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਚ ਬਣਾਏ ਜਾਣ, ਜੋ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਮੁਕਾਬਲਾ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲੇ।" "ਹੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ, ਹਾਥੀ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ ਨੂੰ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਲਿਆਓ, ਉਹ ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ।" "ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਧਨੁਰ-ਯਜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਵਾਓ। ਪਵਿੱਤਰ ਪਸ਼ੂ ਭਗਵਾਨ ਲਈ, ਜੋ ਵਰਦਾਤਾ ਹੈ, ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਲਿਆਉ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚਤੁਰ ਯਾਦਵ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਅਕਰੂਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।