ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਤਿਲਕ, ਮਾਲਾ, ਵਣ-ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਮਧੁਰ ਰਸ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਤਾਂ ਮੋਹਿਤ ਭੰਵਰੇ ਮਧੁਰ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦੇ। ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਕ੍ਰੌਂਚ, ਹੰਸ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਸੁਰੀਲੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਹਾਰ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜੀਆਂ ਦੀ ਢਲਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਜਦੋਂ ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਅਨੰਦ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਪੂਰਾ ਜਗਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ। ਬੱਦਲ, ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਾ ਜਾਣ ਲਈ ਧੀਰੇ ਧੀਰੇ ਗੂੰਜਦੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਤੇ ਛਾਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਵਿਚ ਛਤਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਗਊਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਂਸਲੀ ਰੱਖ ਕੇ ਨਵੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ। ਇਹ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ ਇੰਦਰ, ਸ਼ਿਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਗਰਦਨ ਤੇ ਮਨ ਝੁਕਾ ਲੈਂਦੇ, ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ, ਕਿ ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ। ਗਊਆਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਉੱਤੇ ਝੰਡਾ, ਵਜਰ, ਕਮਲ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਉਹ ਵੀ ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿਚ ਮਸਤ, ਆਪਣੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲੰਘਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੰਚਲ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਠੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲਹਿਰ ਕਰਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਆਪੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਨਾ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਕੱਪੜੇ ਜਾਂ ਵਾਲ ਕਿਵੇਂ ਹਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਹ ਗਊਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਿਸੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਬਾਂਹ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਹ ਵਿਚ ਗਾਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ। ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਖਿੱਚੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਇ enhi ਵਾਂਗ ਹੀ, ਹਿਰਨੀਆਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਦੀ ਮਮਤਾ ਛੱਡ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਸਮਿਨ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਗਵਾਲੇ ਤੇ ਗਊਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਨੰਦਨੰਦਨ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ। ਚੰਦਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹਲਕੀ ਹਵਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਵਿਚ ਵਗਦੀ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗਊਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ, ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਵੱਡਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ, ਸਾਰੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਂਦੇ, ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਂਦੀ। ਦਿਨ ਭਰ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾ, ਮਾਲਾ ਉੱਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਧੂੜ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਰਾਜਾ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਹੋਠ ਬੇਰ ਵਰਗੇ ਫਿੱਕੇ, ਗੋਲਡ ਦੀਆਂ ਕੁੰਦਲਾਂ ਨਾਲ ਗਲਬਹੀਆਂ ਗਾਲ। ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਖੇਡਦੇ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ, ਮੁਖ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦੀ ਚਮਕ, ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ, ਗਊਆਂ ਨੂੰ ਦਿਨ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਦਿੰਦਿਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਦੀਆਂ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਮਨ ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿਚ ਗੀਤ' ਨਾਮਕ ਪੈਂਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਚਾਨਕ ਅਰਿਸ਼ਟ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਡੰਗਰ ਰੂਪ ਰਾਖਸ਼ਸ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਕੁੰਭ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੰਬਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉਖਾੜਦਾ, ਗਵਾਲਾ ਪਿੰਡ ਉੱਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰੌਂਦ ਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਖੁਰਚ ਕੇ, ਪੂੰਛ ਉੱਚੀ ਕਰਕੇ ਟੇਕਿਆਂ ਨੂੰ ਉਡਾਉਂਦਾ, ਸਿੰਗਾਂ ਦੇ ਥੱਲੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ। ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਗੋਬਰ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਤੇ ਬਿਨਾ ਝਪਕਾਏ ਨਿਹਾਰਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਨੇ ਗਊਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਡਰ ਕਰਕੇ, ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਗਰਭ ਪੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਬੱਦਲ, ਉਸ ਦੇ ਕੁੰਭ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਸਮਝ ਕੇ, ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਦੇ ਤਿੱਖੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਵਾਲੇ ਤੇ ਗਵਾਲਣਾਂ ਡਰ ਗਏ, ਗਊਆਂ ਡਰ ਕੇ ਪਿੰਡ ਛੱਡ ਗਈਆਂ। ਸਭ ਨੇ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ!' ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀ, ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲਏ। ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਭੈਬੀਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੀ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ: "ਡਰੋ ਨਾ," ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ, ਜਦ ਗਵਾਲੇ ਤੇ ਗਊਆਂ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ: "ਹੇ ਨੀਚਤਮ, ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਅਚੁਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਥਪਕੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਮਾਰੀ, ਅਰਿਸ਼ਟ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ, ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਦੁਸਟਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਬਾਂਹ ਰੱਖੇ ਖੜੇ, ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ; ਅਰਿਸ਼ਟ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਖੁਰਚ ਕੇ, ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਸਿੰਗ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ, ਅਚੁਤ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਾਇਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਲਏ, ਅੱਠਾਰਾਂ ਕਦਮ ਪਿੱਛੇ ਹਟੇ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੂਜੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਅਰਿਸ਼ਟ, ਫੇਰ ਉੱਠਿਆ, ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ, ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦੁਬਾਰਾ ਵਧਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਕੇ, ਪੈਰ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਉਹਨੂੰ ਕੱਪੜੇ ਵਾਂਗ ਨਿਚੋੜਿਆ, ਫਿਰ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਅਰਿਸ਼ਟ ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਤੇ ਗੋਬਰ ਛੱਡਦਾ, ਲੱਤਾਂ ਮਾਰਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਡੋਲਦੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਗਿਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕੁਕੁਦਮਿਨ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੁਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕ੍ਰਿਤ, ਬਲਰਾਮ ਸਮੇਤ, ਵਾਪਸ ਗਵਾਲਾ ਪਿੰਡ ਆਏ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਤਿਉਹਾਰ ਬਣ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਅਰਿਸ਼ਟ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ, ਕংস ਕੋਲ ਜਾਣ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕংস ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇ ਰੋਹਣੀ ਦਾ ਰਾਮ, ਇਹ ਸਭ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਨੰਦਾ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੇ। ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੰਦਾ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੋਜ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤੀਖੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਪਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹਨ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕংস ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੱਝ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਜਦ ਨਾਰਦ ਚਲੇ ਗਏ, ਕংস ਨੇ ਕੇਸ਼ੀ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਾ, ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ; ਫਿਰ ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਚਾਣੂਰ, ਸਾਲ, ਤੋਸ਼ਲ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜੀਂ।" ਫਿਰ, ਭੋਜ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀ-ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਸੁਣੋ, ਇਹ ਹਨ ਬਲਵਾਨ ਮੁਸ਼ਟਿਕ ਤੇ ਚਾਣੂਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾਵਾਂ, ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ, ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਾਵਨਾ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਆਸਥਾ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।