ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਸੁਹਾਵਨੇ ਮੈਦਾਨਾਂ 'ਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਮੋਰ ਪੰਖ, ਰੰਗੀਨ ਮਿਟੀ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਗੋਪਾਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ਾਂ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹਵਾ ਨਦੀਆਂ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀਆਂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣਦੇ, ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਵੰਨ-ਵੰਨ ਉੱਤੇ ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾ ਕੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ, ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕਰਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਮਧੁਰ ਰਸ ਨਾਲ ਝੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਤੇ ਰੁੱਖ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਥਰ-ਥਰ ਕੰਬਦੇ, ਨਵੇਂ ਫੁੱਲ ਲਿਆਉਂਦੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਤਿਲਕ, ਗਲ ਵਿਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਨਮਾਲਾ, ਦੇਵੀ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਮਧੁਰ ਰਸ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਜਦ ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਤਾਂ ਮਸਤ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਆਪਣੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਧੁਨ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ। ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਗਲੇ, ਹੰਸ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀ, ਉਸ ਸੁਰੀਲੇ ਗੀਤ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦੇ, ਅੱਖਾਂ ਮੂੰਦ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਢਲਾਣਾਂ ਉੱਤੇ ਜਦ ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਪੂਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ। ਬੱਦਲ, ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਗੂੰਜਦੇ, ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਉਂਦੇ, ਛਾਂ ਕਰਕੇ ਛਤਰੀ ਬਣਾਉਂਦੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਗਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ, ਜਦ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਂਸਲੀ ਰੱਖਦੇ, ਨਵੀਆਂ-ਨਵੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਇੰਦਰ, ਸ਼ਿਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ ਆਪਣੇ ਗਲ ਤੇ ਮਨ ਝੁਕਾ ਲੈਂਦੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਅਸਲਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ। ਗਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਉੱਤੇ ਝੰਡਾ, ਵਜਰ, ਕਮਲ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਬਣੀਆਂ ਖਰੋਚਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਵੱਲ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਲੰਘਦੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਇੰਨਾ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਕਿ ਨਾ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਰਹਿੰਦੀ, ਨਾ ਵਾਲਾਂ ਦੀ, ਨਾ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਕਿਧਰ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਬਾਂਹ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਸ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਤੁਰਦੇ। ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਦੀ ਮਮਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪੈਂਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਰਾਲੀ ਹਰਿਨੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਖਿੱਚੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਗੋਪਾਲ ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਜਾਸੁਮਿਨ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰੀ ਪਹਿਰਾਵੇ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲਦੀ ਚੰਦਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਰਤੀ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਗਾਉਂਦੇ, ਵਾਜੇ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ, ਰਾਹ 'ਚ ਵੱਡਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ, ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸਭ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਮਿਹਨਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਚਮਕਦਾ, ਮਾਲਾ ਖੁਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ, ਇਹ ਰਾਜਾ ਜੋ ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ, ਮਾਲਾ-ਧਾਰੀ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਹੋਠ ਬੇਰ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਫਿੱਕੇ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਕੁੰਡਲਾਂ ਦੀ ਛਟਾ ਨਾਲ ਗਲਬਤਾਂ ਰੌਸ਼ਨ। ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ, ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿਨ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਦਿਨ ਬਿਤਾਉਂਦੀਆਂ, ਮਨ ਤੇ ਚਿੱਤ ਪੂਰੇ ਤੌਰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਇੱਥੇ 'ਗੋਪੀਓਂ ਦੀ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗੀਤ' ਨਾਮਕ ਪੈਂਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਦਿਨ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਨਾਮਕ ਰਾਕਸ਼ਸ-ਬਲਦ ਗਵਾਲਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਕੁੰਭ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉਖੇੜਦਾ, ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਡੱਕਾਰਾ ਮਾਰਦਾ, ਪੈਰ ਰਗੜਦਾ, ਪੂੰਛ ਉੱਚੀ ਕਰਕੇ ਟੀਲੇ ਉਛਾਲਦਾ, ਸਿੰਗਾਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਦਾ। ਉਹ ਥੋੜਾ-ਥੋੜਾ ਗੋਬਰ ਛੱਡਦਾ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਫੜਕਦੀਆਂ, ਡਰਾਉਣੀ ਡੱਕਾਰ ਨਾਲ ਗਾਵਾਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦਾ। ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤਾਂ ਅਪਨੇ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗਿਰਾ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਤੇ ਬੱਦਲ, ਉਸਦੀ ਕੁੰਭ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਸਮਝ ਕੇ, ਉੱਡ ਜਾਂਦੇ। ਉਸਦੇ ਤਿੱਖੇ ਸਿੰਗ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਗਵਾਲੇ ਡਰ ਗਏ, ਗਾਵਾਂ ਵੀ ਭੱਜ ਕੇ ਗੋਕੁਲ ਛੱਡ ਗਈਆਂ। ਸਾਰੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ!" ਪੂਕਾਰਦੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦੇ। ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੀ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੰਦੇ, "ਡਰੋ ਨਾ," ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ-ਬਲਦ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੇ, ਜਦ ਕਿ ਗਵਾਲੇ ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਕੰਬ ਰਹੇ, "ਕਿਹੜੀ ਮਾੜੀ ਜਾਤ ਵਾਲਿਆ, ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਆਚੁਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਚਪੇੜ ਮਾਰੀ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।" ਹਰੀ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਬਾਂਹ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤਾਂ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਰਗੜਦਾ, ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਾਂਦਾ, ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਤਿੱਖੇ ਸਿੰਗ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ, ਆਚੁਤ ਵੱਲ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਦਾ, ਦੌੜ ਪਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਲਏ, ਅੱਠਾਰਾਂ ਕਦਮ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ, ਹਾਥੀਂ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੂਜੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਅਰਿਸ਼ਟਾ, ਫੇਰ ਉੱਠਿਆ, ਪੂਰਾ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ, ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਫਿਰ ਵਧਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਕੇ, ਪੈਰ ਹੇਠਾਂ ਦਬਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਜਿਵੇਂ ਭੀਜੇ ਕੱਪੜੇ ਨਿਚੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਸਨੂੰ ਨਿਚੋੜਿਆ, ਫਿਰ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਘੁੱਟ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਉਹ ਖੂਨ ਉਗਲਦਾ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਤੇ ਗੋਬਰ ਛੱਡਦਾ, ਲੱਤਾਂ ਮਾਰਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਕਲੇਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਗਿਆ; ਦੇਵਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਉਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕੁਕੁਦਮਿਨ ਨਾਮਕ ਰਾਕਸ਼ਸ-ਬਲਦ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਪਾ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਗਵਾਲਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਤਿਉਹਾਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਜਦ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਵਿਲੱਖਣ ਕਰਤੱਬ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਕਮਸ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣ ਚਲੇ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਮਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਤੇ ਰੋਹਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ, ਇਹ ਸਭ ਡਰਦੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਲੋਂ ਨੰਦਾ ਨੂੰ ਸੌਂਪੇ ਗਏ ਸਨ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੰਦਾ ਨੂੰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬੱਚੇ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਭੋਜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠੀਆਂ...