ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਬਲਦ, ਹਰਣ ਤੇ ਗਾਂਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਦੂਰੋਂ ਵੱਜ ਰਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਮਗਨ ਹੋ ਗਏ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਚਾਰਾ ਫੜੇ, ਕੰਨ ਖੜੇ ਕਰਕੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਇੰਨੇ ਮੋਹੀ ਗਏ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਤਰ ਬਣ ਗਏ ਹੋਣ, ਨਾ ਹਿਲਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਸੁਣਦੇ, ਨਾ ਖਾਂਦੇ—ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਰ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮੁਕੁੰਦ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ wrestler ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ ਭੂਸ਼ਾ ਪਹਿਨਕੇ, ਮੋਰ ਪੰਖ, ਰੰਗੀਨ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਗਾਂਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਫੈਲਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਹੌਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਹਵਾ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਵਾਂਗ ਤਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਾਂਗ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀਆਂ, ਰੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਉਹ, ਆਦਿ-ਪੁਰਖ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਸੁਣਦਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਵਜਾ ਕੇ ਗਾਂਆਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜੀ ਢਲਵਾਂ ਉੱਤੇ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਬੇਲ-ਬੂਟੇ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਸ਼ਹਦ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਝੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਉਹ ਫੁੱਲ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਤਿਲਕ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਤੁਲਸੀ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਬਾਂਸਰੀ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਤਦੋਂ ਮਧਮੱਖੀਆਂ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਗਾਣ ਲਗ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਬਗਲੇ, ਹੰਸ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਚੁੱਪਚਾਪ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਹਰਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਗਲਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਦੋਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਬੱਦਲ ਵੀ ਹੌਲੀ ਗੂੰਜਦੇ, ਫੁੱਲ ਵਰਗਾ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਛਾਂ ਕਰਕੇ ਉਸ ਲਈ ਛਤਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗਾਂਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨ, ਬਾਂਸਰੀ ਵਜਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਉੱਤੇ ਬਾਂਸਰੀ ਰੱਖਦਾ, ਨਵੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਰਚਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਇੰਦਰ, ਸ਼ਿਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈਰਾਨੀ ਪੈ ਜਾਂਦੀ। ਗਾਂਆਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਉੱਤੇ ਝੰਡਾ, ਵਜਰ, ਕਮਲ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ। ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਖਰੋਚਾਂ ਨੂੰ ਢਕਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਠੰਢ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੰਘਦਾ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੰਚਲ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਉਠੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅਜਿਹੇ ਮੋਹੀ ਜਾਂਦੇ ਕਿ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ ਕਿ ਸਾਡਾ ਰੂਪ-ਵਸਤ੍ਰ ਕਿਵੇਂ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ—ਸਭ ਕੁਝ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਗਾਂਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸਾਥੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਬਾਂਹ ਰੱਖ ਕੇ ਗਾਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ-ਕੰਬਲ ਛੱਡ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਹਰਣੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਜੈਸਮਿਨ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਨੰਦਨੰਦਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਗਾਂਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ। ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਚਲਦੀ, ਗੰਧਰਵ ਗਾਉਂਦੇ, ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗਾਂਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦਾ, ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸਭ ਗਾਂਆਂ ਨੂੰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ। ਮੂੰਹ ਤੇ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਚਮਕ, ਗਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਉੱਤੇ ਖੁਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਆਉਂਦਾ—ਇਹੀ ਰਾਜਾ ਜੋ ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦੇ ਹੋਠ ਬੇਰੀ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਫੀਕੇ, ਨਰਮ ਗਲਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈ। ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗਾਂਆਂ ਨੂੰ ਦਿਨ ਦੀ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਦਿੰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਿਤ੍ਰ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਸ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਮਨ-ਹਿਰਦੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਵਿਚ 'ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗੀਤ' ਨਾਮਕ ਪੈਂਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਨਾਮਕ ਦੈਤਯ-ਸਾਂਡ ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਕੁਬੜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਖੋਦਦਾ, ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਕਰਦਾ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਖੁਰਚਦਾ, ਪੂੰਛ ਉੱਚੀ ਕਰਕੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਰ ਉਡਾਉਂਦਾ, ਸਿੰਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਚਕਾ ਲੈਂਦਾ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਗੋਬਰ ਕਰਦਾ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰਦਾ, ਨਜ਼ਰਾਂ ਟਿਕਾਈ ਹੋਈ, ਤੇਜ਼ ਗੂੰਜ ਕਰਦਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗਾਂਆਂ ਤੇ ਲੋਕ ਡਰ ਗਏ। ਡਰ ਕਰਕੇ ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਅਪਨੇ ਬੱਚੇ ਗਵਾ ਦਿੱਤੇ, ਬੱਦਲ ਉਸ ਦੀ ਕੁਬੜ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਸਮਝ ਕੇ ਛਿਟਕ ਗਏ। ਉਸ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗ ਵੇਖ ਕੇ ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਡਰ ਗਏ, ਗਾਂਆਂ ਡਰ ਕੇ ਗੋਕੁਲ ਛੱਡ ਗਈਆਂ। ਸਭ ਨੇ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ!' ਕਰਕੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲਈ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਡਰੋ ਨਾ," ਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ: "ਹੇ ਨਿਕੰਮੇ! ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਅਚੂਤ ਨੇ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਚਪੇੜ ਮਾਰੀ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ, ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਬਾਂਹ ਰੱਖੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਅਰਿਸ਼ਟਾ, ਧਰਤੀ ਖੁਰਚਦਾ, ਪੂੰਛ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਲਏ, ਅੱਠਾਰਾਂ ਕਦਮ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੂਜੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਫੇਰ ਉਠ ਕੇ, ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ, ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਕੇ, ਪੈਰ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨੂੰ ਕੱਪੜੇ ਵਾਂਗ ਨਚੋੜਿਆ, ਫਿਰ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਉਹ ਖੂਨ ਉਗਲਦਾ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਤੇ ਗੋਬਰ ਛੱਡਦਾ, ਲੱਤਾਂ ਮਾਰਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਡੋਲਦੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਕਲੇਸ਼ ਸਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਗਿਆ। ਦੇਵਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕੁਕੁਦਮੀਨ ਨਾਮਕ ਸਾਂਡ-ਦੈਤਯ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ, ਦੁਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਪਾਈ, ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ ਗੋਕੁਲ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਇਹ ਮੌਜਾਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਦੈਤਯ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਦੋਂ ਦੇਵਰਸ਼ੀ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਕংস ਨੂੰ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਚਲੇ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰੋਹਿਣੀ ਦਾ ਰਾਮ, ਇਹ ਸਭ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵਸੁਦੇਵ ਵਲੋਂ ਸੰਭਾਲੇ ਗਏ ਹਨ।