ਜਦੋਂ ਦੁਸ਼ਟ ਯਕਸ਼ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਦੋ ਬਲਵਾਨ ਭਰਾ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ—ਡੰਡੇ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੰਦਿਆਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ: "ਡਰੋ ਨਾ!"। ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਉਸ ਯਕਸ਼ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜੇ। ਜਦ ਯਕਸ਼ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਮੌਤ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਉਸ ਵੱਲ ਵੱਧ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਪਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਰ ਥਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜੜੀ ਹੋਈ ਮਣੀ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜਦਕਿ ਬਲਰਾਮ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਕੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਯਕਸ਼ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋਣ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕ੍ਰੈਸਟ ਮਣੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀ ਮਣੀ ਵੀ ਲੈ ਲਈ। ਸੰਖਚੂੜਾ ਨਾਂ ਯਕਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਮਣੀ ਬੜੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਜਦਕਿ ਔਰਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਗਾਵਾਂ ਚਰਾਉਣ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਹੀ ਜਾਂਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰਦੀਆਂ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾ-ਗਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੀਆਂ। ਗੋਪੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਦੀਆਂ: "ਜਿਥੇ ਮੁਕੁੰਦ ਆਪਣੀ ਵਾਂਸਲੀ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹੋਠਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਖੱਬਾ ਗਲ੍ਹਾ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਭੌਂਹਾਂ ਨੱਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਵਾਂਸਲੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ।" ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਗਣ, ਇਹ ਸਬ ਸੁਣ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ, ਲਜਜਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਪਿਆਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਇੰਨਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ। "ਹਾਏ! ਕਿੰਨੇ ਅਚੰਭੇ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ," ਗੋਪੀਆਂ ਕਹਿੰਦੀਆਂ, "ਜਦ ਨੰਦਨੰਦਨ, ਦੁਖੀਆਂ ਲਈ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਹਾਰ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।" ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਾਂਡ, ਹਿਰਣ ਤੇ ਗਾਈਆਂ, ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੰਦਾਂ ਵਿਚ ਘਾਹ ਫੜ ਕੇ, ਕੰਨ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਇਕ ਥਾਂ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਤਰ ਵਿਚ ਬਣੇ ਹੋਣ—ਬਿਲਕੁਲ ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ। ਮੁਕੁੰਦ, ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਪਰ, ਰੰਗੀਨ ਮਿਟੀ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਕੁਝ ਵਾਰੀ ਪਹਲਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਗਵਾਲ-ਮੰਡਲੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗਾਈਆਂ ਨੂੰ ਅਵਾਜ਼ ਮਾਰਦੇ। ਨਦੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ, ਹਵਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ, ਉਹ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਤਰਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਜਦ ਉਹ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣਦੇ, ਜੰਗਲਾਂ 'ਚ ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾ ਕੇ ਗਾਈਆਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਨੇ, ਤਾਂ ਰੁੱਖ ਤੇ ਲੱਤਾਂ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਰੁੱਦ ਹੋ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਵਰਖਾਉਂਦੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮਾਥੇ ਉੱਤੇ ਤਿਲਕ, ਗਲ ਵਿਚ ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਹਾਰ, ਤੁਲਸੀ ਤੇ ਮਹਿਕਦਾਰ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਜਦ ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਤਾਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਝੀਲ ਵਿਚ, ਬਗਲੇ, ਹੰਸ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀ, ਉਸ ਸੁਰੀਲੇ ਗੀਤ ਵਿਚ ਲੁੱਭ ਕੇ, ਹਰੀ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦੇ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੈਂਦੇ, ਤੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਹਾਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਦ ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾ ਕੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ। ਬੱਦਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਵਜੋਂ ਫੁੱਲ ਵਰਖਾਉਂਦੇ, ਛਾਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਛਤਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗਾਈਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਣ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਜਦ ਵਾਂਸਲੀ ਹੋਠਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੇ, ਤਾਂ ਨਵੇਂ-ਨਵੇਂ ਰਾਗ ਬਜਾਉਂਦੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ, ਸ਼ਿਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ, ਆਪਣੇ ਗਰਦਨ ਤੇ ਮਨ ਨਿਵਾ ਲੈਂਦੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਗਾਈਆਂ ਦੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਖੁਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ—ਝੰਡਾ, ਵਜਰ, ਕਮਲ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼—ਉਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਠੰਢ ਪਾ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀਆਂ। ਜਦ ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਵੱਲ ਲੰਘਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚੰਚਲ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਠੇ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਨਾ ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਹਾਲ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਨਾ ਇਹ ਕਿ ਸਾਡੇ ਵਾਲ ਜਾਂ ਕਪੜੇ ਠੀਕ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ—ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਕਦੇ ਕਦੇ, ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਹਿਕ ਵਾਲਾ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਗਾਈਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਕਿਸੇ ਪਿਆਰੇ ਸਾਥੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ, ਚਲਦਿਆਂ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿਚ ਲੁੱਭ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਆਪਣੇ ਘਰ-ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਰਾਲੀਆਂ ਆਪਣੇ ਮਰਦ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਮੋਤੀ ਜੈਸਮੀਨ ਦੇ ਹਾਰ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰੀ ਪਹਿਰਾਵੇ ਨਾਲ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਗਾਈਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਨੰਦਨੰਦਨ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ। ਹਵਾ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਗਦੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ; ਗਾਂਉਣ ਵਾਲੇ ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗਾਈਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ, ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਵੱਡਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਦਾ, ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੀਆਂ ਗਾਈਆਂ ਨੂੰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਉਂਦੇ। ਉਹਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਚਮਕ, ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਗਲ ਦਾ ਹਾਰ, ਗਾਈਆਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਤਪਤ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਆਉਂਦੇ—ਇਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਹਾਰ ਪਾਇਆ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਬੇਰ ਵਾਂਗ ਫਿੱਕੇ, ਸੁਹਣੇ ਗਲ੍ਹੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਿਚ ਖੇਡ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਮੁੜਦਾ, ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗਾਈਆਂ ਨੂੰ ਦਿਨ ਦੀ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਦਿੰਦਾ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਉਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਬਿਤਾਉਂਦੀਆਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ-ਜੋੜੀ ਵਿੱਚ ਗੀਤ' ਨਾਮਕ ਪੈਂਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਰਿਸ਼ਟ ਨਾਂਕਾਂ ਬਲਦ-ਰੂਪੀ ਦਾਨਵ, ਵੱਡੀ ਕੁਮਰਤੀ ਨਾਲ ਵੜ੍ਹ ਆਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਕੁੱਬ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉਖੇੜਦਾ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਹੰਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਖੁਰਚਦਾ, ਪੂੰਛ ਉਚੱਕਦਾ, ਸਿੰਗਾਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਨਾਲ ਟਿਲ੍ਹੇ ਉੱਠਾ ਦਿੰਦਾ। ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਗੋਬਰ ਕਰਦਾ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਤੱਕਦਾ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਗਾਈਆਂ ਤੇ ਲੋਕ ਡਰ ਜਾਂਦੇ। ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਗਰਭ ਪੈ ਜਾਦਾ, ਤੇ ਬੱਦਲ, ਉਸਦੇ ਕੁੱਬ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਡ ਜਾਂਦੇ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਤਿੱਖੇ ਸਿੰਗ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਡਰ ਗਏ, ਤੇ ਗਾਈਆਂ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਗੋਕੁਲ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਈਆਂ। ਸਭ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ!" ਪੁਕਾਰਿਆ ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਲਈ। ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਗੋਕੁਲ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਸਾਵਧਾਨ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ: "ਡਰੋ ਨਾ!" ਤੇ ਬਲਦ-ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ, ਜਦਕਿ ਗਵਾਲ ਤੇ ਗਾਈਆਂ ਡਰਦਿਆਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ: "ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੇ ਜੀਵ?" ਅਚੂਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਮਾਰੀ, ਅਰਿਸ਼ਟ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਬੁਰਿਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਵੀ ਅੰਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ!