ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਗੋਪ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਪਹਿਨਾਵੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਾਰ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਗੁਲਾਬਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ spotless ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਤਰ-ਬੱਧਤ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਮੀਠੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਰਾਤ ਦੀ ਆਮਦ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ, ਜਦੋਂ ਤਾਰੇ ਤੇ ਚੰਦ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਹਵਾ ਵਿਚ ਚਮਲੀ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਮੱਤ ਵਾਲੀਆਂ ਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਲੋਟਸ ਦੇ ਪੋਖਾਂ ਤੋਂ ਆਈ। ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਇੱਕ ਅਜੋਹੀ ਰਾਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦਿਤ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਾਗ ਇਨਾਂ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਗਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਹਰ ਕੋਈ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਗੋਪੀਆਂ ਮਗਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਰਾਜਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਕੇਸ ਤੇ ਹਾਰ ਖੁਲ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਤੇ ਗਾ ਰਹੀਆਂ, ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਮਗਨ, ਤਦ ਕੁਬੇਰਾ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ, ਸ਼ੰਖਚੂਡਾ, ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮਾ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖਿਆ। ਸ਼ੰਖਚੂਡਾ ਨੇ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਕੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਲਿਜਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਰਾਮਾ!" ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਵੇਖ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮਾ, ਜਿਵੇਂ ਭਰਾ ਚੋਰ ਪਿੱਛੇ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਚੁਰੀਆਂ ਹੋਣ, ਤੁਰ ਪਏ। ਉਹ ਦੋਨੋ ਭਰਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, "ਡਰੋ ਨਾ!" ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਬੁਰੇ ਯਕਸ਼ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੇ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਲੰਘਦੇ ਵੇਖ, ਮੂਰਖ ਯਕਸ਼ ਨੇ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਮਣੀ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜਦ ਕਿ ਬਲਰਾਮਾ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਨਜ਼ਦੀਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ੰਖਚੂਡਾ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਣੀ ਤੇ ਸਾਥੀ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ। ਸ਼ੰਖਚੂਡਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੋਪੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਗਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰਣ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ; ਉਹ ਦੁਖੀ ਦਿਨ ਕੱਟਦੇ, ਉਸ ਦੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾਉਂਦੇ। ਗੋਪੀਆਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹਨ: ਜਿੱਥੇ ਮੁਕੁੰਦ ਆਪਣੀ ਬਾਂਸਰੀ ਖੇਡਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਤੇ ਖਬਾ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ, ਖਬਾ ਗਲ ਖਬਾ ਬਾਂਹ ਤੇ, ਭੰਵਰੇ ਨਚਦੇ, ਨਰਮ ਉਂਗਲੀਆਂ ਰਾਗ ਚਲਾਉਂਦੀਆਂ, ਉਥੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ। ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਲਾਜ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਸ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ। "ਅਹਾ, ਵਧੀਆ ਕੁੜੀਆਂ, ਸੁਣੋ: ਜਦ ਨੰਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਹਾਰ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।" ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਾਂਡ, ਹਿਰਣ ਤੇ ਗਾਂ, ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿਚ ਮੋਹਿਤ, ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਚਾਰਾ ਫੜ ਕੇ, ਕੰਨ ਧੁਨ ਵੱਲ, ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਤਰ ਬਣੇ ਹੋਣ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਸੁੱਤੇ। ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖ, ਰੰਗੀਨ ਪੱਥਰ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮੁਕੁੰਦ, ਕੁਝ wrestlers ਵਾਂਗ ਸਜ ਕੇ, ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ। ਨਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਵਹਾਵਾਂ ਰੋਕ ਕੇ, ਲੋਟਸ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਵਾਂਗ, ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੁਣ, ਅਨੇਕ ਪੁੰਨਿਆਂ ਨਾਲ, ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਠਹਿਰ ਜਾਂਦਾ। ਜਦ ਉਹ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ, ਸਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਮਿਲਦੀ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ। ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ; ਸ਼ਾਖਾਂ ਝੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਮਧੂ ਵਹਾਉਂਦੇ, ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਕੰਬਦੇ, ਫੁੱਲ ਉਪਜਦੇ। ਤਿਲਕ, ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਮਧੂ-ਮਲਿਆ ਤੁਲਸੀ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਉਹ ਬਾਂਸਰੀ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਮੱਤ ਮੱਖੀਆਂ ਆਪਣਾ ਮਨਪਸੰਦ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਉਸਦੀ ਆਦਰ ਕਰਦੀਆਂ। ਅੰਕ, ਹੰਸ ਤੇ ਪੰਛੀ, ਝੀਲ ਵਿਚ, ਸੁੰਦਰ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ, ਮਨ ਨਿਯਤ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ, ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ। ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਹਾਰ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਢਲਾਨ 'ਤੇ, ਜਦ ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ, ਆਨੰਦ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਵਿਆਪ ਜਾਂਦਾ। ਬਾਦਲ, ਆਪਣੀ ਸੀਮਾ ਤੋਂ ਵੱਧਣ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਹੌਲੀ ਗੂੰਜਦਾ, ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਫੁੱਲ ਵਰਗਾ ਬਰਸਦਾ ਤੇ ਛਾਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਛਤਰੀ ਬਣਦਾ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖ-ਸਭਾਲ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਬਾਂਸਰੀ ਵਜਾਉਣ ਵਿਚ ਕੁਸ਼ਲ, ਨੰਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਤੇ ਬਾਂਸਰੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਧੁਨ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ, ਸ਼ਿਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇਵ, ਸਾਥੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਲ ਤੇ ਮਨ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ। ਗਾਂ, ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ 'ਤੇ ਝੰਡਾ, ਵਜਰ, ਲੋਟਸ ਤੇ ਅੰਕ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼, ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਖੁਰਾਂ ਦੇ ਜਖਮ ਢੱਕਦੀਆਂ। ਜਦ ਉਹ ਲੰਘਦਾ, ਅਸੀਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੁਲਬਲੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਤਪੰਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਭੁਲੇ-ਭਟਕੇ, ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੇ, ਜਾਂ ਕੇਸ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਠੀਕ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਖੋ ਜਾਂਦੇ। ਕਦੇ, ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਉਹ ਗਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਦਾ, ਸਾਥੀ ਦੇ ਕੰਧੇ 'ਤੇ ਬਾਂਹ ਰੱਖ ਕੇ, ਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਤੁਰਦਾ। ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿਚ ਮਨ ਭੁਲਾਵੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਉਸਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕਰਦੀਆਂ, ਹਿਰਣ—ਗੋਪੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਘਰ ਦੀ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ—ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ। ਜਸਮਿਨ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਵਾਲੀ ਪਹਿਨਾਵੇ ਨਾਲ, ਗੋਪ ਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਨੰਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰਾ ਕਲਫ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ, ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ। ਮੁੱਕਮਲ ਹਵਾ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੀ; ਦੇਵ-ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਗੀਤ, ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ। ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ, ਰਾਹ ਵਿਚ ਵੱਡਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਘਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿਚ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਮਿਹਨਤ ਤੋਂ ਚਮਕਦੀ, ਹਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਰੰਗੀ, ਉਹ ਆਉਂਦਾ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ—ਇਹ ਰਾਜਾ ਜੋ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਘੁੰਮੀਆਂ, ਹਾਰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਜੂਜੂਬ ਫਲ ਵਾਂਗ, ਨਰਮ ਗਲ੍ਹਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਡਲਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ। ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਚ ਖੇਡਦਾ, ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦਾ; ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦਿਨ ਦੀ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਦਿੰਦਾ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਦਿਨ ਉਸ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਮਨ ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਵੱਡੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਕੱਟਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ "ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ-ਗੀਤ" ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਤਮ ਵੈਰਾਗੀਆਂ ਲਈ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ: ਉਸ ਸਮੇਂ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ, ਜੋ ਸਾਂਡ-ਰੂਪ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਕੁੰਧ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉਖਾੜਦਾ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਗਾਂਵ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।