ਇੱਕ ਵਾਰ, ਨੰਦ ਬਾਬਾ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਪੰਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪਤਾ ਸਾਰੇ ਜਹਾਨ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ? ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਪੈਣਾ ਪਿਆ?" ਉਸ ਸਪੰਨ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਵਿਦਿਆਧਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਸੋਭਾ ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਚਾਰੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭ੍ਰਮਣ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਪਰ, ਕਦੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਰੂਪ ਅਤੇ ਅੰਗੀਰਸਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ। ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਜਨਮ ਲੈਣਾ ਪਿਆ।" ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਸ਼ਾਪ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਇਆਲੂ ਮਹਾਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਹੀ ਭਲੇ ਲਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਮਿਲੀ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ ਤੇ ਸਰਨਾਗਤ ਨੂੰ ਆਸ਼੍ਰੈ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲੈ ਕੇ ਇਥੋਂ ਜਾ ਸਕਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਹੇ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ। ਹੇ ਅਚੁਤ, ਕੇਵਲ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਜੋ ਸੁਣੇ ਅਤੇ ਜੋ ਉਚਾਰੇ, ਦੋਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਮਿਲੇ, ਫਿਰ ਤਾਂ ਕੀ ਹੀ ਕਹਿਣਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਦਾਸਰਥ ਵੰਸ਼ਜ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕੀਤੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸੁਗੰਧਤ ਆਕਾਸ਼ ਵਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਨੰਦ ਬਾਬਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਲੀਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਵਾਸੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਅਲੌਕਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਚਮਤਕਾਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਇੱਕ ਰਾਤ, ਗੋਵਿੰਦ ਅਤੇ ਰਾਮਾ, ਦੋਵੇਂ ਅਦਭੁਤ ਬਲ ਵਾਲੇ, ਵਨ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਡੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਤਾਰੇ ਤੇ ਚੰਨਣ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਚੰਬੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਮਸਤ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰਾਂ ਤੋਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਐਸਾ ਮਧੁਰ ਗੀਤ ਗਾਇਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਕੰਨ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਅਦਭੁਤ ਸੀ। ਇਹ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਮਸਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਵੀ ਪਤਾ ਨਾ ਰਿਹਾ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਢਿਲ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ, ਵਾਲ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਖੁਲ ਗਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਤੇ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਸੇਵਕ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਆ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਰਾਮਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਯਕਸ਼ਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਕੁੜੀਆਂ ਡਰ ਕੇ "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ! ਰਾਮਾ!" ਚੀਕਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਰਾਮਾ, ਜਿਵੇਂ ਭੈਣਾਂ ਨੂੰ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਿੱਛੇ ਭਰਾ ਦੌੜ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਵੀ ਲਾਠੀਆਂ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਪਾਪੀ ਯਕਸ਼ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਪਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦੇ, "ਡਰੋ ਨਹੀਂ!" ਅਤੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਯਕਸ਼ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਤੇ ਸਮਾਂ ਆ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜ ਪਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜੇ, ਤਾਕਿ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਮੋਤੀ ਦੀ ਜੜੀ ਮਾਣਕ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲੈ ਸਕਣ, ਜਦਕਿ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਲਗੜੀ ਨਾਲ ਉਸ ਪਾਪੀ ਯਕਸ਼ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਘੁੱਟ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਦੀ ਮਾਣਕ ਮਾਲਾ ਤੇ ਹੋਰ ਗਹਿਣੇ ਲੈ ਲਏ। ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਮਾਣਕ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਜਦਕਿ ਸਾਰੀ ਕੁੜੀਆਂ ਹੱਸਦੀਆਂ ਤੇ ਤੱਕਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਚਮਤਕਾਰ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਗੋਪੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਗਵਾਂ ਚਾਰਣ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ। ਉਹ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾ ਕੇ ਬਿਤਾਉਂਦੀਆਂ।" ਗੋਪੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ: "ਜਿਥੇ ਮੁਕੁੰਦ ਆਪਣੀ ਵਾਂਸਲੀ ਨੂੰ ਵੱਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਲਾਉਂਦੇ, ਖੱਬਾ ਗਲ੍ਹਾ ਹਥ ਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਭੌਂਹਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ, ਨਰਮ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਰਾਹ ਚੁੱਕਦੇ, ਉਥੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ।" "ਦੇਵੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਵੀ ਇਹ ਵਾਂਸਲੀ ਸੁਣ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਬੈਠਦੀਆਂ, ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ।" "ਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਸੁਣੋ! ਜਦੋਂ ਨੰਦਨੰਦਨ, ਦੁੱਖੀਆਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਵਾਂਸਲੀ ਵੱਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਹਾਰ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।" "ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸਾਂਡ, ਹਰਣ ਤੇ ਗਾਵਾਂ, ਜੋ ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨੀ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਚਾਰਾ ਫੜੇ, ਕੰਨ ਉਥੇ ਲਾ ਕੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਮੂਰਤ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਪੰਖ, ਰੰਗੀਨ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਮੁਕੁੰਦ ਕਈ ਵਾਰ ਗਵਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਖਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ, ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ਾਂ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨ ਕੇ।" "ਨਦੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਡੇ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੀ ਤਰਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਰੁੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਹੋਣ।" "ਜਦੋਂ ਉਹ, ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਸਖਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਸੁਣਦਾ, ਤਦ ਵਾਂਸਲੀ ਵੱਜਾ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਗਵਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹੈ।" "ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਝੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਸ਼ਹਿਦ ਵਗਦਾ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਥਰ-ਥਰ ਕੰਬਦੇ ਹਨ।" "ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਤਿਲਕ, ਗਲੇ 'ਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਸ਼ੁੱਧ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਭੌਰੇ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਸਰੋਵਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਬਗਲੇ, ਹੰਸ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀ, ਵਾਂਸਲੀ ਦੇ ਸੁਰੀਲੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦੇ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੈਂਦੇ, ਚੁਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਿਆਨ ਧਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।" "ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਖਿਆਂ ਨਾਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ, ਜਦੋਂ ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾ ਕੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ।" "ਬੱਦਲ, ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਉਹ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਿਕਲ ਜਾਂ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਫੁੱਲ ਵਰਗਾ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ, ਛਾਂ ਪਾ ਕੇ ਉਸ ਲਈ ਛਤਰੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਵਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਣ ਵਿਚ ਮਾਹਿਰ, ਜਦੋਂ ਵਾਂਸਲੀ ਨੂੰ ਹੋਠਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਰਚਨਾ ਦੇ ਨਵੇਂ ਸੁਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ, ਸ਼ਿਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਮਨ ਝੁਕਾ ਲੈਂਦੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।" "ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ 'ਤੇ ਜੰਡਾ, ਵਜਰ, ਕਮਲ ਅਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਾਂਸਲੀ ਦੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਠੰਢ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" "ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੰਚਲ ਨਜ਼ਰਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਠੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕੁਝ ਵੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ—ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਸਾਡੀਆਂ ਜੁੜੀਆਂ ਜਾਂ ਵਸਤ੍ਰ ਠੀਕ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਬਿਲਕੁਲ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।" "ਕਈ ਵਾਰੀ, ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਦਾ, ਸਖੀ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਬਾਂਹ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਸ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਤੁਰਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਪਲ ਉਸਦੇ ਵਿਰਹ ਵਿਚ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦੀਆਂ।