ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਨੰਦ ਬਾਬਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੱਪ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਸ ਸੱਪ ਨੂੰ ਦਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਥੇ ਆਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉਸ ਸੱਪ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਛੁਹਟ ਨਾਲ, ਸੱਪ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਸੱਪ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਵਿਦਿਆਧਰ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ, ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਉਜਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਖੜਾ ਸੀ। ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਇੰਨੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈਂ? ਕਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇਸ ਨਿਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ?" ਸੱਪ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਵਿਦਿਆਧਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਸੋਭਾ ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਵਿਰੂਪਾ ਅਤੇ ਅੰਗੀਰਸਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੱਸਿਆ। ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਕਾਰਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਜਨਮ ਲਿਆ।" "ਉਹ ਸ਼ਾਪ, ਦਿਆਲੂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰੇ ਹਿਤ ਲਈ ਸੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਛੁਹਟ ਪਾਈ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਮਿਟ ਗਏ। ਹੁਣ, ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ—ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਦੀ ਛੁਹਟ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁਕਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਸ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਸ਼, ਹੇ ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਹੇ ਦੇਵ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ।" "ਹੇ ਅਚਲ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦੰਡ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ। ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਜਦ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਜੇ ਪੈਰ ਦੀ ਛੁਹਟ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਕੀ ਹੀ ਕਹਿਣਾ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਸਰਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਵੱਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਨੰਦ ਜੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਇਲਾਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਉਤਸਵ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਆਏ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇਹ ਘਟਨਾ ਦੱਸਦੇ ਰਹੇ। ਇਕ ਰਾਤ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਅਤੇ ਰਾਮ, ਦੋਵਾਂ ਅਦਭੁਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜ-ਮਸਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਜੀ-ਸਵਾਰੀ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਗਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧੁਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ, ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਬੱਝੇ ਹੋਏ। ਜਦ ਰਾਤ ਆਈ, ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਚੰਦ ਚੜ੍ਹੇ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਚਮਪਾ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਮਸਤ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਅਤੇ ਕਮਲ-ਪੋਖਾਂ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਪਵਨ ਨੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਨੂੰ ਮਹਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਗਾਣਾ ਗਾਏ, ਧੁਨਾਵਾਂ ਰਚੀਆਂ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅਤੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਗੀਤ ਨੂੰ ਸੁਣਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਮਸਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਆਪਣੀ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠੀਆਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਵਾਲ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਖੁੱਲ ਗਈਆਂ। ਜਦ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਅਤੇ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਦ ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ, ਜੋ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਸੇਵਕ ਸੀ, ਉਥੇ ਆਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ; ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਉਤਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਔਰਤਾਂ "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਰਾਮ!" ਕਰਕੇ ਚੀਖਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ, ਅਜਿਹੇ ਜਿਵੇਂ ਭਰਾ ਆਪਣੀਆਂ ਗਾਂ ਚੁਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਚੋਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਪਏ। "ਡਰੋ ਨਹੀਂ!"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਸਵਾਸਨ ਦੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦਿੰਦੇ, ਦੋਵਾਂ ਭਰਾ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਯਕਸ਼ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜੇ। ਉਹ ਦੁਰਮਤਿ ਯਕਸ਼, ਮੌਤ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜ ਪਿਆ। ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਮਣੀ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜਦਕਿ ਬਲਰਾਮ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪਿੱਛੇ ਰਹੇ। ਕੁਝ ਦੂਰ ਜਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ ਤੇ ਮਣੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਥੀ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ। ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਮਣੀ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੋਪੀਆਂ, ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਗਾਂ ਚਰਾਉਣ ਲਈ ਜੰਗਲ ਜਾਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ। ਉਹ ਦੁਖੀ ਦਿਨ ਗੁਜਾਰਦੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾ-ਗਾ ਕੇ। ਗੋਪੀਆਂ ਆਖਦੀਆਂ: "ਜਿੱਥੇ ਮੁਕੁੰਦ ਆਪਣੀ ਵਾਂਸਲੀ ਹੋਂਠਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਭੁਜਾ ਤੇ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਭੰਵਾਂ ਨਚਦੀਆਂ, ਤੇ ਨਰਮ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਉਥੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹੈ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ, ਇਹ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਲਜਜਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਵੱਲ ਮਨ ਦੇ surrender ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਭੁਲ ਗਈਆਂ। "ਹੇ ਅਜਬ ਕੁੜੀਆਂ, ਸੁਣੋ: ਜਦ ਨੰਦਨੰਦਨ, ਦੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਹਾਰ ਅਤੇ ਮੁਸਕਾਨ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।" "ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਾਂਡ, ਹਿਰਣ ਅਤੇ ਗਾਂ, ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਰੋਂ ਹੀ, ਉਂਹਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਮੂੰਹ, ਕੰਨ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ, ਪੇਂਟਿੰਗ ਵਾਂਗ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ, ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਤੇ ਹੋਣ।" "ਮੋਰ ਪੰਖ, ਰੰਗੀਲੇ ਪੱਥਰ, ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਪਹਲਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਮੁਕੁੰਦ, ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹੈ।" "ਨਦੀਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਟੁੱਟੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਪਵਨ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਵਾਂਗ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥ ਲਰਜ਼ਦੇ, ਪਾਣੀ ਠਹਿਰ ਜਾਂਦਾ।" "ਜਦ ਉਹ, ਆਦਿ ਪੁਰਸ਼, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਢਲਾਣਾਂ 'ਤੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ੌਰਯ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣਦਾ, ਵਾਂਸਲੀ ਨਾਲ ਗਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ, ਜੰਗਲਾਂ 'ਚ ਘੁੰਮਦਾ।" "ਜੰਗਲ ਦੇ ਬੂਟੇ ਤੇ ਦਰੱਖਤ, ਫੁੱਲ-ਫਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ, ਡਾਲੀਆਂ ਝੁਕਦੀਆਂ, ਸ਼ਹਦ ਵਗਦਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਥਰ-ਥਰ ਹੋ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ।" "ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਤਿਲਕ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ ਵਾਲੀ ਤੁਲਸੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਮਸਤ ਭੌਰੇ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਧੁਨ ਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਦੇ।" "ਝੀਲ 'ਚ, ਬਗਲੇ, ਹੰਸ ਤੇ ਪੰਛੀ, ਸੁੰਦਰ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦੇ, ਮਨ ਸਥਿਰ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ, ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ।" "ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਢਲਾਣਾਂ 'ਤੇ, ਜਦ ਉਹ ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾ ਕੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ 'ਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ।" "ਬਦਲ, ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਪਰੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ, ਹੌਲੀ ਗੂੰਜਦਾ, ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਫੁੱਲ ਵਰਖਦਾ, ਛਾਂ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਚਤਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ।" "ਗਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਣ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਣ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਦ ਵਾਂਸਲੀ ਹੋਂਠਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਧੁਨਾਵਾਂ ਰਚਦਾ।" "ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ—ਇੰਦਰ, ਸ਼ਿਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ—ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਗਰਦਨ ਤੇ ਮਨ ਨਮਾਉਂਦੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਅਸਲ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਜੀਵ, ਗੋਪੀਆਂ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ, ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਇਲਾਹੀ ਰੂਪ 'ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾ-ਗਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ।