ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ ਕਿ ਨੰਦ ਬਾਬਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਜਗਰ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਗਵਾਲੇ-ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਕੇ ਭੱਜੇ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਸੜਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਉਹ ਸੱਪ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਥੇ ਆਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚਰਨ ਸੱਪ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਉਸ ਸੱਪ ਦੀ ਸਾਰੀ ਮੰਦਤਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਅਪਣਾ ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸਜਦਿਆਂ ਸ਼ਰੀਰ ਵਿਚ ਪਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਆਕਰਸ਼ਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਤਦ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਜੋ ਇੰਨੀ ਪ੍ਰਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਹੇਠਲਾ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ?" ਉਹ ਵਿਦਿਆਧਰ ਬੋਲੇ, "ਮੈਂ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨਾਮ ਦਾ ਵਿਦਿਆਧਰ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਦਿਸ਼ਾ-ਦਿਸ਼ਾ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵਿਰੂਪ ਅਤੇ ਅੰਗੀਰਸ ਨਾਮਕ ਮਹਾਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਮੈਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੀ ਹੀ ਭੁੱਲ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਜਨਮ ਲੈ ਲਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਦਯਾਲੂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਵੀ ਮੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਜ ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗੇ, ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛੂਹ ਪਾ ਕੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਸ਼ਰਨ ਦਿੰਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲੈ ਕੇ ਇਥੋਂ ਜਾ ਸਕਾਂ।" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਂਯੋਗੀ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਖੇ! ਮੈਨੂੰ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਹੇ ਦੇਵ, ਹੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਗਿਆ, ਕੇਵਲ ਤੁਹਾਡੀ ਦਰਸ਼ਨ ਮਾਤਰ ਨਾਲ। ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਹੀ ਜਿਹੜਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਤੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ, ਦੋਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨ ਲੱਗਣ, ਤਾਂ ਕੀ ਕਹਿਣਾ!" ਇੰਝ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਦਾਸਰਹਾ ਵੰਸ਼ੀ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਨੰਦ ਜੀ ਦੀ ਪਰੀਸ਼ਾਨੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਲੀਲਾ ਦੇਖ ਕੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਸੀਆਂ ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਰਤਨ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇਹ ਘਟਨਾ ਸਭ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਗਏ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਾਰ, ਗੋਵਿੰਦ ਅਤੇ ਰਾਮ, ਦੋਵੇਂ ਅਸਾਧਾਰਣ ਬਲ ਵਾਲੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਣ ਵਿਚ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਮਿਤਰਤਾ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਬੱਝੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਆਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਤਾਰੇ ਤੇ ਚੰਨਣ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਹਵਾ ਵਿਚ ਚੰਬੇ ਦੀ ਮਹਿਕ ਤੇ ਮਸਤ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ, ਜੋ ਕੰਵਲ ਦੇ ਪੰਡਿਆਂ ਤੋਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਐਸਾ ਸੋਹਣਾ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਰ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਨਾ ਰਹੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਢਿਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਵਾਲ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਖੁਲ ਗਈਆਂ। ਜਦ ਉਹ ਖੇਡ ਰਹੇ ਤੇ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਉਥੇ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਸੇਵਕ, ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਉਥੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਗੋਪੀਆਂ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਰਾਮ!" - ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਉਸ ਚੋਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਭਰਾ ਆਪਣੇ ਗਾਊਆਂ ਨੂੰ ਚੋਰੀ ਕਰ ਕੇ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੇ ਚੋਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, "ਡਰੋ ਨਾ!" ਤੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਉਸ ਪਾਪੀ ਯਕਸ਼ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜੇ। ਜਦ ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਤੇ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜ ਪਿਆ। ਗੋਵਿੰਦ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਮੋਤੀ ਦਾ ਜੜਾਉ ਕੰਗੂ ਤੇ ਸਾਥੀ ਰਤਨ ਲੈਣ ਦੀ ਨੀਤਿ ਨਾਲ। ਬਲਰਾਮ ਉਥੇ ਹੀ ਰੁਕ ਕੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮੁੱਕ ਨਾਲ ਉਸ ਪਾਪੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਘੁੰਮਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੋਤੀ ਜੜਿਆ ਕੰਗੂ ਤੇ ਹੋਰ ਰਤਨ ਲੈ ਲਏ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜਦਕਿ ਗੋਪੀਆਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਗੋਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂਆਂ ਚਰਾਉਣ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਦਿਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੀਆਂ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੀਆਂ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀਆਂ, "ਜਿਥੇ ਮੁਕੁੰਦ ਆਪਣੀ ਬਾਂਸਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਤੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਰੱਖ ਕੇ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਖੱਬਾ ਗਲ੍ਹਾ ਖੱਬੇ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਭੌਂਹਾਂ ਨਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਰਮ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਰ ਲਾਉਂਦਾ, ਉਥੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।" ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧ ਵੀ ਇਹ ਬਾਂਸਰੀ ਸੁਣ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਵੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ। "ਵਾਹ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ! ਸੁਣੋ, ਜਦ ਨੰਦਨੰਦਨ, ਦੁੱਖੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਲਾ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ।" ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸਾਂਡ, ਹਿਰਣ ਤੇ ਗਾਂਆਂ, ਜੋ ਦੂਰੋਂ ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਉਹ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਘਾਹ ਫੜ ਕੇ, ਕੰਨ ਤਣ ਕੇ, ਅੱਡੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਤਰ ਬਣ ਗਈਆਂ ਹੋਣ, ਨਾ ਹਿਲਦੀਆਂ, ਨਾ ਜਗਦੀਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੋਰਪੰਖ, ਰੰਗੀਨ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ਾਂ ਵਾਂਗ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਗਵਾਲ-ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗਾਂਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ। ਨਦੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜੀ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਵਾਂਗ ਲੋਚ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਲੋਚ ਰਹੀਆਂ ਹਾਂ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਕੰਬਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣਦਾ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਫਿਰਦਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਵਜਾ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਣਾਂ ਉੱਤੇ ਗਾਂਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ। ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਰਹੇ ਜਾਪਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਸ਼ਹਿਦ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਝੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਥਰ-ਥਰ ਕੰਬ ਰਹੇ ਹਨ ਤੇ ਫੁੱਲ ਉਗਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਤਿਲਕ, ਜੰਗਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਵਾਲੀ ਤੁਲਸੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਬਾਂਸਰੀ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਮਸਤ ਭੌਰੇ ਆਪਣਾ ਮਨਚਾਹਾ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਆਰਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਝੀਲ ਵਿਚ, ਬਗਲੇ, ਹੰਸ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀ, ਸੋਹਣੇ ਗੀਤ ਵਿਚ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਨ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਣਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਦ ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਆਨੰਦ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ। ਬੱਦਲ, ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਨਾ ਲੰਘੇ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਗੂੰਜਦਾ, ਮਿਤਰ ਵਾਂਗ ਫੁੱਲ ਵਰਗਾ ਮੋਹਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਤੇ ਛਾਂ ਕਰ ਕੇ ਛਤਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਾਂਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਬਾਂਸਰੀ ਵਜਾਉਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਜਦ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਤੇ ਬਾਂਸਰੀ ਰੱਖਦਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਸੁਰ ਨਿਕਾਲਦਾ। ਇਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਇਹੀ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹਰ ਵੇਲੇ ਵੱਸਦੀਆਂ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਗਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੀਆਂ।