ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਨੰਦਾ, ਸੁਨੰਦਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਵਾਲਾ, ਜਲ ਪੀ ਕੇ ਤੇ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਬਿਤਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਜਗਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭੁੱਖਾ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨੰਦਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਕੜ ਲਿਆ। ਨੰਦਾ ਨੇ ਅਜਗਰ ਦੀ ਚੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰਿਆ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੈ! ਪਿਤਾ, ਇੱਕ ਸੱਪ ਮੈਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ!" ਨੰਦਾ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਵਾਲੇ ਜਗ ਪਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨੰਦਾ ਨੂੰ ਅਜਗਰ ਦੀ ਚੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਲਕੜੀਆਂ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮਾਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਜਗਰ ਨੇ ਨੰਦਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ। ਤਦ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸਾਹਿਬ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਛੁਹਟ ਨਾਲ, ਅਜਗਰ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ; ਉਹ ਸੱਪ ਦੀ ਆਕृति ਛੱਡ ਕੇ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਹਰਿ ਨੇ, ਉਸ ਵਿਦਿਆਧਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਇਤਨੀ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਤੇ ਅਸਾਧਾਰਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਇਸ ਨਿਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਫਸਿਆ?" ਵਿਦਿਆਧਰ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਮੈਂ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨਾਮਕ ਵਿਦਿਆਧਰ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਵਿਰੂਪਾ ਤੇ ਅੰਗੀਰਸਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਨੂੰ ਹਾਸਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਸੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਜਨਮ ਲਿਆ।" "ਉਹ ਸ਼ਾਪ, ਜੋ ਉਹ ਦਇਆਲੂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ; ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਛੁਹਟ ਮਿਲੀ, ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਜਾ ਸਕਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਦੀ ਛੁਹਟ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲ ਗਿਆ।" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਹੇ ਉੱਚਤਮ ਪੁਰਸ਼, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਾਹਿਬ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ।" "ਹੇ ਅਚਲ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ; ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਹੀ ਸਭ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਤਾਂ ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਦੀ ਛੁਹਟ ਮਿਲੀ, ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਈ!" ਦਾਸਰਹਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ; ਨੰਦਾ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਦਿਵਿ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਅਸਚਰਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ; ਉੱਥੇ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਇਹ ਘਟਨਾ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਤੇ ਰਾਮਾ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਅਸਾਧਾਰਣ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਜੇ-ਸਵਾਰੇ, ਗਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਤੇ ਅੰਗ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਲਗਾ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦ ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਤਾਰੇ ਤੇ ਚੰਦ ਚੜ੍ਹੇ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਚਮਪਾ ਦੀ ਮਹਿਕ ਤੇ ਮਸਤ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਕਮਲ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਫੈਲ ਗਈ। ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਧੁਨ ਅਜਿਹੀ ਸੀ ਕਿ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਕੰਨ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਏ। ਉਹ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਮਸਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਨਹੀਂ ਰਹੀ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਢਲਕ ਗਏ, ਵਾਲ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਢੀਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਦ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਤੇ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਸੰਖਚੂਡਾ, ਆ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ, ਸੰਖਚੂਡਾ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਔਰਤਾਂ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਰਾਮਾ!' ਚੀਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮਾ, ਭਾਈਆਂ ਵਾਂਗ, ਚੋਰ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਗੋਆਂ ਦੀ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਡਰੋ ਨਾ!" ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਟ ਯਕਸ਼ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜੇ। ਸੰਖਚੂਡਾ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੇ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਗੋਵਿੰਦਾ, ਉਸਦੀ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਮਣੀ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੌੜਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਦਕਿ ਬਲਰਾਮਾ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉੱਥੇ ਰਹੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਕੁਝ ਦੂਰੀ 'ਤੇ, ਸੰਖਚੂਡਾ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਉਸਦੀ ਚੋਟੀ ਦੀ ਮਣੀ ਤੇ ਸਾਥੀ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ। ਸੰਖਚੂਡਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਮਣੀ ਬਲਰਾਮਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਚਰਾਉਣ ਲਈ ਜੰਗਲ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਛੇ-ਪਿਛੇ ਚਲਦੇ, ਉਹ ਦਿਨ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਉਂਦੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿੱਥੇ ਮੁਕੁੰਦ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ 'ਤੇ ਬਾਂਸਰੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਖੱਬਾ ਗਲ ਖੱਬੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਭਵਾਂ ਝੂਮਦੀਆਂ, ਨਰਮ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਉਥੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ, ਉਹ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਲਜਜਾ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਬਾਣ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਸੂਝ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਸੁਣੋ: ਜਦ ਨੰਦਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮਾਲਾ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਾਂਡ, ਹਿਰਣ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ, ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਫਸਾ ਕੇ, ਕੰਨ ਧੁਨ 'ਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੇਂਟ ਕੀਤੇ ਹੋਏ, ਨਿਸ਼ਚਲ ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖ, ਰੰਗੀਨ ਮਿਟੀ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ ਦੀ ਵਾਂਗ, ਮੁਕੁੰਦ, ਗਵਾਲਾ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ। ਨਦੀਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਲਈ ਤਰਸਦੀਆਂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਠਹਿਰਾ ਲੈਂਦੀਆਂ। ਜਦ ਉਹ, ਆਦਿ ਪੁਰਸ਼, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਾਹਿਬ ਵਾਂਗ, ਸਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣਦਾ, ਜੰਗਲ 'ਚ ਫਿਰਦਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ। ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਲਤਾਂ ਤੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਜਾਪਦੇ; ਸ਼ਾਖਾਂ ਤੇ ਮਧੂ ਵਗਦੇ, ਦੇਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਥਰਥਰਾਉਂਦੀਆਂ, ਫੁੱਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ। ਜਦ ਉਹ, ਤਿਲਕ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਮਧੂ ਵਾਲੀ ਤੁਲਸੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਬਾਂਸਰੀ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਭੌਰੇ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨਪਸੰਦ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ। ਝੀਲ ਵਿੱਚ, ਬਗਲੇ, ਹੰਸ ਤੇ ਪੰਛੀ, ਉਸਦੇ ਸੁੰਦਰ ਗੀਤ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ, ਮਨ ਸੰਯਮਿਤ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ, ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ, ਉਸਦੇ ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਧੁਨ, ਤੇ ਦਿਵਿ ਸ਼ਕਤੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਨੰਦ, ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।