ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਗਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਅੰਬਿਕਾ ਵਣ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ, ਦੇਵੀ ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਵੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਅਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ। ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਵਾਂ, ਸੋਨਾ, ਕਪੜੇ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਭਗਵਾਨ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਕਰੇ।" ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਅਤੇ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਨੰਦਾ, ਸੁਨੰਦਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਗਵਾਲੇ ਉਸ ਰਾਤ ਉਥੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਭੁੱਖਾ ਸੱਪ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨੰਦਾ ਜੀ ਨੂੰ, ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਤੇ ਸੀ, ਫੜ ਲਿਆ। ਨੰਦਾ ਜੀ ਨੇ ਸੱਪ ਦੀ ਪਕੜ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਚੀਖਿਆ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਹ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਹੈ! ਪਿਤਾ, ਸੱਪ ਮੈਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ!" ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਵਾਲੇ ਜਲਦੀ ਜਾਗ ਗਏ; ਨੰਦਾ ਜੀ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਣ ਲੱਗੇ। ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸੱਪ ਨੇ ਨੰਦਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡਿਆ; ਫਿਰ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਥੇ ਆਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੱਪ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨ-ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਸੱਪ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ; ਉਹ ਸੱਪ-ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਰਿ-ਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਅਤਿ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਇਸ ਨਿੰਦਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਫਸਿਆ?" ਸੱਪ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਵਿਦਿਆਧਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਆਪਣੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਵਿੱਚ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵਿਰੂਪਾ ਤੇ ਅੰਗੀਰਸਾ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ, ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਖੱਟਿਆ, ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।" "ਉਹ ਸ਼ਾਪ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਯਾਲੂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰੇ ਲਾਭ ਲਈ ਸੀ; ਜਦ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਚਰਨ-ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਨਿਵਾਜਿਆ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਬਿਪਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ, ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ ਤੇ ਸ਼ਰਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋ—ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਚਰਨ-ਸਪਰਸ਼ ਦਾ ਵਰਦਾਨ ਲੈ ਕੇ ਵਿਦਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾ ਯੋਗੀ, ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ; ਮੈਨੂੰ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਹੇ ਦੇਵ, ਹੇ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।" "ਹੇ ਅਚਲ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦੰਡ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ; ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਜਦ ਕੋਈ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਤੇ ਸਭ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ—ਤੇ ਜਦ ਚਰਨ-ਸਪਰਸ਼ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ!" ਦਾਸਰਹ ਵੰਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, Sudarshana ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਨੰਦਾ ਜੀ ਦੀ ਬਿਪਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਲੀਲਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਆਏ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇਹ ਘਟਨਾ ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਤੇ ਰਾਮਾ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਅਸਾਧਾਰਣ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਸੋਹਣੇ, ਚੰਦਨ ਲਗਾਏ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਰੇ ਤੇ ਚੰਦ ਚੜ੍ਹ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਚਮਲੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਤੇ ਮਸਤ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ, ਜੋ ਕਮਲ-ਪੋਖਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨ ਨੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਭ ਵਾਜਾ-ਸੁਰ ਇਕੱਠੇ ਮਿਲਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਰਾਜਾ; ਉਹ ਆਪਣਾ ਹੋਸ਼ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਵਾਲ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਖੁਲ ਗਈਆਂ। ਜਦ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਤੇ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸ਼ੰਖਚੂਡਾ, ਜੋ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮਾ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ; ਸ਼ੰਖਚੂਡਾ ਨੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਲੱਗਾ। ਇਸਤਰੀਆਂ "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਰਾਮਾ!" ਚੀਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਆਪਣੀਆਂ ਸੰਗਤੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮਾ ਉਸ ਚੋਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੌੜੇ, ਜਿਵੇਂ ਭਰਾ ਆਪਣੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਚੋਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ "ਡਰੋ ਨਹੀਂ!" ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਯਕਸ਼ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਲਗਾਈ। ਮੌਤ ਤੇ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ, ਮੂਰਖ ਯਕਸ਼ ਨੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜਣ ਲੱਗਾ। ਗੋਵਿੰਦਾ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਸਤਕ ਤੋਂ ਮਣੀ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ, ਜਦਕਿ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪਿੱਛੇ ਰਹੇ। ਨਜ਼ਦੀਕ ਆ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸ਼ੰਖਚੂਡਾ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਿਆ, ਮਸਤਕ ਮਣੀ ਤੇ ਸਾਥੀ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ। ਸ਼ੰਖਚੂਡਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਣੀ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ, ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਗੋਪੀਆਂ, ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਗਾਵਾਂ ਚਰਣ ਲਈ ਜੰਗਲ ਜਾਂਦੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਤੇ ਦੁਖੀ ਦਿਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾ-ਗਾ ਕੇ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿੱਥੇ ਮੁਕੁੰਦ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵਾਂਸਲੀ ਹੋਠਾਂ 'ਤੇ ਲਾ ਕੇ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਆਪਣੇ ਬਾਂਏ ਗਾਲ ਨੂੰ ਬਾਂਏ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਭੌਂਹਾਂ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਤੇ ਨਰਮ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਰਾਗ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਉੱਥੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ, ਉਹ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਲਜਜਾ ਵਿਚ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਸ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਹੋਸ਼ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ। ਹਾ, ਅਜੀਬ ਕੁੜੀਆਂ, ਸੁਣੋ: ਜਦ ਨੰਦਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮਾਲਾ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਾਂਡ, ਹਿਰਣ ਤੇ ਗਾਵਾਂ, ਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ, ਦੰਦਾਂ ਵਿਚ ਭੋਜਨ ਫਸਾ ਕੇ, ਕੰਨ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਤਰ ਵਿਚ ਜਗ੍ਹਾ ਲੈ ਕੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਲ ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਜਾਪਦੇ। ਮੋਰ ਪੰਖ, ਰੰਗਦਾਰ ਪਥਰ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ-ਭੂਸ਼ਾ ਵਿਚ, ਮੁਕੁੰਦ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਗਵਾਲਾ-ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ। ਨਦੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਧਾਰਾ ਤੋੜ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਖਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ, ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਜਦ ਉਹ, ਆਦਿ-ਪੁਰਸ਼, ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਲਈ ਸਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਪਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਂਸਲੀ ਨਾਲ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਬੁਲਾਉਂਦੇ।