ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੱਚੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਬਚਨ ਤੇ ਕਰਮ ਮੰਨੇ ਜਿਹੜੇ ਤਰਕ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋਣ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਆਪਣੇ ਚਤੁਰਾਈ ਭਰੇ ਵਿਵਹਾਰ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਕੋਈ ਨਿੱਜੀ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੇ। ਹੇ ਮਾਸਟਰ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਰੋਧੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ, ਮਾਨਵ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ—ਜਿਹੜੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਤਾਂ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦੇਹ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਗੋਪੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਹਰ ਇਕ embodied ਜੀਵ—ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਨਿਗਰਾਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਲੀਲਾ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ। ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਤੇ ਐਸੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਸਵੀਕਾਰਦੇ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਰਾਤ ਖਤਮ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਪਰ ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈਆਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਇਹ ਲੀਲਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਵੱਡੇ ਉਤਸਾਹ ਨਾਲ ਗੋਆਲੇ, ਆਪਣੇ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋੜ ਕੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਵਨ ਵੱਲ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਉਣ ਨਿਕਲੇ। ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸਨਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਭਗਵਤੀ ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਵੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਅਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨਾ, ਕੱਪੜੇ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮੰਗਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਕਰਣ। ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਨੰਦਾ, ਸੁਨੰਦਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਨੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਉਥੇ ਗੁਜਾਰੀ। ਪਰ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਭੁੱਖਾ ਅਜਗਰ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨੰਦਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਫੜ ਲਿਆ। ਅਜਗਰ ਦੀ ਪਕੜ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਨੰਦਾ ਜੀ ਚੀਕ ਮਾਰੇ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ! ਪਿਤਾ, ਇੱਕ ਸੱਪ ਮੈਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ!" ਉਹਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਕੇ, ਸਾਰੇ ਗੋਆਲੇ ਜਾਗ ਪਏ, ਅਤੇ ਨੰਦਾ ਜੀ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰ ਅਜਗਰ, ਭਾਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੰਦਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ। ਤਦੋਂ ਸਤਵਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚਰਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਸੱਪ ਦਾ ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਰਿ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਇੰਨੀ ਉਜਲੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਨਿੰਦਾ-ਯੋਗ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ?" ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਵਿਦਿਆਧਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਧਨ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ। ਕਦੇ, ਵਿਰੂਪ ਅਤੇ ਅੰਗੀਰਸ ਨਾਮਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਮਿਲਿਆ, ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਰਹਾਈ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਲੈਕੇ ਵਾਪਸ ਜਾ ਸਕਾਂ।" "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਹੇ ਪੂਰਨ ਪੁਰਖ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਮੈਨੂੰ ਅਗਿਆ ਦਿਓ, ਹੇ ਦੇਵ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ। ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ; ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੀ ਕਹਿਣਾ।" ਇੰਝ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਨੰਦਾ ਜੀ ਦੀ ਵੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੀ ਇਹ ਅਲੌਕਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ ਅਚੰਭਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਵਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇਹ ਘਟਨਾ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਲੌਟ ਆਏ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਾਰ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਅਤੇ ਰਾਮ, ਦੋਵੇਂ ਅਤਿ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਜ-ਧਜ ਕੇ, ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ, ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਮਿੱਠਾ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਬੰਧੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਆਈ, ਤਾਰੇ ਤੇ ਚੰਦ ਚੜ੍ਹੇ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਜੂਈ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਮਦਮਸਤ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਕਮਲ ਦੇ ਝੀਲਾਂ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਐਸਾ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਮੋਹਤਾਜ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਆਪਣੀ ਸੂਧ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਢਿਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਵਾਲ ਤੇ ਹਾਰ ਖੁਲ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਗਾਉਂਦੇ ਮਸਤ ਹੋ ਗਏ, ਓਦੋਂ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਇਸ ਯਕਸ਼ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਔਰਤਾਂ "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਰਾਮ!" ਚੀਕਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਵੀ ਓਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੌੜ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਭਰਾ ਆਪਣੇ ਚੋਰੀ ਹੋਏ ਗਊਆਂ ਨੂੰ ਚੋਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਲਈ ਦੌੜਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਡੰਡੇ ਫੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੰਦੇ, "ਡਰੋ ਨਾ!" ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਟ ਯਕਸ਼ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਯਕਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਅਤੇ ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜ ਪਿਆ। ਗੋਵਿੰਦਾ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ, ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਦੀ ਮਣੀ ਹੱਥ ਲੈਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ, ਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਦੀਕੋਂ ਫੜਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਯਕਸ਼ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਮੋਢੀ ਮਾਰੀ ਤੇ ਉਸਦਾ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰੈਸਟ ਜੁੜੀ ਅਤੇ ਸਾਥੀ ਮਣੀ ਵੀ ਲੈ ਲਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਚੈਨ ਦਿੱਤਾ।