ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਥਾ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਹੈ। ਸੁਣੋ, ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਸੰਤੁਲਿਤ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਆਮ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਸਵੈ-ਪ੍ਰਭੂ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਕਰਤੱਬ ਦੀ ਨਕਲ ਨਾ ਕਰੇ ਜੋ ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਹੀ ਯੋਗ ਹੈ; ਨਾ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿਚ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਬੈਠੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੱਚੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਸੱਚੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਹੀ ਬਚਨ ਤੇ ਕਰਮ ਮੰਨੇ ਜੋ ਯੁਕਤਿ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਣ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਤੁਰ ਆਚਰਨ ਰਾਹੀਂ ਇਥੇ ਕੋਈ ਨਿੱਜੀ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੇ; ਅਤੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਲਟ ਹੋ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਜਦ ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ—ਪਸ਼ੂ, ਮਨੁੱਖ, ਦੇਵਤੇ—ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਿਤ ਤੇ ਸ਼ਾਸਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਫਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕਰਮ-ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਲਏ ਹਨ, ਉਹ ਮੂਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸੰਤਾਂ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ—ਗੋਪੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ embodied ਜੀਵਾਂ—ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡ ਰਹੇ ਹਨ। ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਕੋਈ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਸਤਵ ਵਿਚ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਸੀਆਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਬਲਕਿ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਸਮਝਦੇ ਰਹੇ। ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਰਾਤ ਮੁਕ ਗਈ, ਤਾਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀਆਂ ਸਨ, ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਰਤ ਗਈਆਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਇਹ ਲੀਲਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਰਵੋਚ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਰੂਪ ਰੋਗ ਨੂੰ ਮੁਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਵਾਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਮੌਕੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਗੋਪਾਲ oxen ਵਾਲੇ ਰਥ ਲੈ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਅੰਬਿਕਾ ਵਣ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਵਿੱਚ ਇਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਭਗਵਾਨ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂ, ਸੋਨਾ, ਕਪੜੇ, ਸ਼ਹਿਦ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਨ।” ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਤੇ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਨੰਦ, ਸੁਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੇ ਉਹ ਰਾਤ ਉੱਥੇ ਗੁਜਾਰੀ। ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਭੁੱਖਾ ਸੱਪ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਫੜ ਲਿਆ। ਸੱਪ ਦੀ ਪਕੜ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਨੰਦ ਜੀ ਚੀਕ ਪਏ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ! ਪਿਤਾ! ਸੱਪ ਮੈਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਬਚਾ ਲਓ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ!” ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪਾਲ ਜਾਗ ਪਏ; ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਸੱਪ ਨੇ ਫੜਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੱਪ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਸਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਚਰਨ ਸੱਪ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਉਸ ਸੱਪ ਦੀ ਮੰਦਤਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ; ਉਹ ਆਪਣਾ ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਹਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਜੋ ਨਿਵਾਂ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ: “ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਐਸਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ? ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਹੇਠਾਂਲਾ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ?” ਉਹ ਸੱਪ ਬੋਲੇ: “ਮੈਂ ਵਿਦਿਆਧਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਧਨ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਆਪਣੀ ਹਵਾਈ ਰਥ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦਾ ਸੀ। ਵਿਰੂਪ ਤੇ ਅੰਗੀਰਸਾ ਨਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਮੇਰੀ ਹੰਸੀ ਉਡਾਈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼੍ਰਾਪ ਨਾਲ, ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਪਕਰਮ ਕਰਕੇ ਲਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਪ, ਜੋ ਦਇਆਲੂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰੇ ਹਿਤ ਲਈ ਸੀ; ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹੇ, ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਅਪਮੰਗ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਸ਼੍ਰਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਤੇ ਸ਼ਰਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋ—ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਂਯੋਗੀ, ਹੇ ਸਰਵੋਚ ਪੁਰਖ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿਓ, ਹੇ ਦੇਵ, ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ। ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦੰਡ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਚਲ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ; ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਹੀ ਸਭ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਜੇ ਚਰਨ ਛੂਹ ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕੀ ਕਹਿਣਾ! ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਸਰਥੀ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, Sudarshana ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਨੰਦ ਜੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਇਹ ਅਲੌਕਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ; ਉੱਥੇ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਆ ਗਏ ਤੇ ਇਹ ਘਟਨਾ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਾਂਝੀ ਕਰਦੇ ਗਏ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਾਰ, ਗੋਵਿੰਦ ਅਤੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਅਸਧਾਰਣ ਬਲ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸਤੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਆਨੰਦ ਮਨਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਜੇ-ਸਵਾਰੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਹਾਰ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸਤੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਵਿਚ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਦਿਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਦੀਆਂ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਤਾਰੇ ਤੇ ਚੰਦ ਚੜ੍ਹੇ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਚਮਬੇ ਦੀ ਮਹਿਕ ਤੇ ਮਸਤ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਤਲਾਬਾਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਐਸਾ ਰਾਗ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਬੜੀ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਰਾਗ-ਰੰਗ ਰਚ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਬੇਖ਼ਬਰ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਢਿੱਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਵਾਲ ਤੇ ਹਾਰ ਖੁਲ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਤੇ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਦ ਸ਼ੰਖਚੂੜ, ਜੋ ਕਿ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਸੇਵਕ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜੋ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸਤੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਤੇ ਚੀਕਦਾ ਦੇਖਿਆ, ਬਿਨਾਂ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਰਾਮ!” ਚੀਕਦੇ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਥਣੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭੈਣਾਂ-ਭਰਾ ਵਾਂਗ ਕਿਸੇ ਚੋਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਚੁਰਾ ਲੈ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, “ਡਰੋ ਨਹੀਂ!” ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਰਾ, ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੁਸਟ ਯਕਸ਼ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੇ ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ, ਮੂਰਖ ਯਕਸ਼ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਭੱਜ ਪਿਆ। ਗੋਵਿਂਦ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜੜਤ ਮਣੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇਛਾ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਗਿਆ; ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਲੀਲਾ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਹੋਈ। ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਸਤਭਾਵ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚੋਂ ਕਾਮ ਰੂਪ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਰਵੋਚ ਭਗਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।