ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਭਾਗਵਤ, ਜੋ ਸ਼ਬਦਾਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ, ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ, ਸੁਣਨ, ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗਵਤ ਸੁਣਨਾ ਸਭ ਤੋ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਹੋਰ ਸਭ ਸਾਧਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇਹੀ ਕਲਿਯੁਗ ਦੀ ਧਰਮ ਹੈ। ਇਸ ਧਰਮ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ, ਗਰੀਬੀ, ਅਪਸ਼ਕੁਨ, ਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਲਈ, ਅਤੇ ਕਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੋਰ ਤਾਂ ਕੀ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਜਦੋਂ ਨਾਗਸ਼੍ਰਵਣ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਧਰਮ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਸਮੇਂ ਇਕ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ। ਹੇ ਸ਼ੌਨਕ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।” ਭਗਤੀ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਬਣ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਉਥੇ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ “ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗੋਵਿੰਦ, ਹਰੇ, ਮੁਰਾਰੀ, ਨਾਥ” ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸੁੰਦਰ ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਆਈ ਹੈ। ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਕਿ ਇਹ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਹੁਣ ਕਥਾ ਦੇ ਸਾਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ।” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, “ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਜੋ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਇਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੂਪ ਕਥਾ ਨਾਲ ਪਾਲੀ ਗਈ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਾਂ? ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੱਸਣ।” ਤਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਭਗਤੀ, ਤੂੰ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਂਦੀ ਹੈਂ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਰੋਗ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਵੱਸ।” ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਧ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਜੀ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਆਸਨ ਲੈ ਲਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਧੰਨ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੀ ਆਪ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਆ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਅਜੇ ਹੋਰ ਕੀ ਆਖੀਏ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭਾਗਵਤ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਉਹਦੇ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਚਾਹੇ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਦੋਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸਮਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਅਦਭੁਤ ਭਗਤੀ ਦਾ ਵਾਸ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਵਾਸਥਵਿਕ ਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਉਥੇ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਣਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ ਸ਼ਾਮ ਰੰਗ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਸੁਹਾਵਣੇ ਸਰੂਪ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ, ਚਮਕਦੇ ਮੋਤੀ ਦੇ ਕਾਂਟੇ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਤਿੰਨ ਭਾਂਤੀਆਂ ਮੋੜੀ ਹੋਈ ਅਦਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਦਸ ਲੱਖ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਿਪਤ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਤੇ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਰੂਪ, ਮਿੱਠੇ ਅਤੇ ਵੰਸਰੀ ਧਾਰੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਜੋ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਦ੍ਧਵ ਆਦਿਕ ਵੈਸ਼ਨਵ, ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਛੁਪੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਲਈ ਆਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੈਕਾਰ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਅਲੌਕਿਕ ਰਸ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੋਇਆ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਸੰਖ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਵੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਥੇ ਇਕ ਐਸਾ ਲਗਨ ਸੀ ਕਿ ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ, ਘਰ, ਤੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਰਿਸ਼ਿਓ! ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਮਹਿਮਾ ਵੇਖੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਇੱਥੇ ਤਾ ਅਗਿਆਨੀ, ਕਪਟੀ, ਪਸ਼ੂ ਪੰਛੀ ਵੀ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦੇ ਸੁਣਨ ਵਰਗਾ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਬੋਝ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰੇ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਦੱਸੋ, ਇਹ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਰੂਪ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਕੌਣ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਕੀ ਕਿਸੇ ਨੇ, ਜਿਹੜਾ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਰਾਹ ਦਿਖਾਈ? ਕੁਮਾਰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਹਨ, ਵਿਕਾਰੀਆਂ ਤੇ ਵਕੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਸਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਾਮ ਵਲ ਵਧੇ ਹੋਏ, ਆਸ਼ਰਮ-ਧਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਖੰਡੀ, ਡੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਹਿੰਸਕ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਪੰਜ ਮਹਾਂਪਾਤਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਨਿਰਦਈ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਰਗੇ, ਪਰਾਏ ਧਨ ਤੇ ਪਰਾਈ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਸਰੀਰ, ਬੋਲੀ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸਦਾ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਠੀ, ਮਲੀਨ, ਪਰਾਏ ਧਨ ਨਾਲ ਪਲੇ, ਮੰਦੇ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰਗਭਦਰਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇਕ ਸੋਹਣੀ ਨਗਰੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਰੇ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੱਚ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਆਤਮਦੇਵ ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ, ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੀ। ਉਹ ਮੰਗਤਾ, ਪਰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਧੁੰਧੁਲੀ ਕਹਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਠੀ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਠੰਢੇ ਦਿਲ ਦੀ, ਵਧੇਰੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਘਰੇਲੂ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਕੰਜੂਸ ਤੇ ਝਗੜਾਲੂ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਮਿਲ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦੇ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਸਕੀਆਂ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਧਰਮਕਰਮ ਕਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਕਪੜੇ ਦਿੰਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੱਧਾ ਧਨ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਨਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਧੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬੇਕਲ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਝੀਲ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਉਥੇ ਇਕ ਸੰਨਿਆਸੀ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੀ ਚੁੱਕਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਇਹ ਕਿਹੜੀ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ? ਜਲਦੀ ਦੱਸ, ਤੇਰੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦਾ ਕਾਰਣ ਕੀ ਹੈ?” ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮਹਾਰਾਜ! ਮੈਂ ਕੀ ਦੱਸਾਂ, ਇਹ ਪਿਛਲੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇਜ਼ ਪਾਣੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।