ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕੁੜੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੇਡਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਇਸ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਕਈ ਖੁਸ਼ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਗੇਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੱਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਰੁਟਿੰਗ ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਚੰਨ ਦੀ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਪੱਕੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਗੇਰਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਤਮਿਕ ਆਨੰਦ ਲਿਆ, ਸਤੰਬਰ ਦੇ ਰੁੱਤ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹੋਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਲਈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਖੁਦ ਉਤਰਿਆ। ਪਰ, ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਕਿਵੇਂ, ਓ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਜੋ ਸਚਾਈ ਦਾ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਅਸੱਚਾਈ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨਿੰਦਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਇਸਦਾ ਕੀ ਮਕਸਦ ਹੈ? ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: "ਧਰਮ ਦੇ ਉਲੰਘਣ ਅਤੇ ਬੇਹੱਦੀ ਕੰਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲਈ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਧਰਮਾਤਮਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਦੀ ਨਕਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ; ਜੇ ਉਹ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਾਸਮਝ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਐਸੇ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਲੋਕ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭ੍ਰਮਿਤ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਸਮਝਿਆ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਰਾਤ ਖਤਮ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਿਆ ਕੁੜੀਆਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਣਚਾਹੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਖੇਡ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਲੋਭ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੌਕੇ 'ਤੇ, ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਅੰਬਿਕਾ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਆਪਣੇ ਬਕਰੀਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆ। ਉੱਥੇ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪਸ਼upati ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗੋਵਾਂ, ਸੋਨੇ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਖਾਣਾ ਦਿੱਤਾ, ਕਹਿੰਦੇ ਕਿ "ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ।" ਉਸ ਰਾਤ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਸੁਨੰਦ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਰਾਤ ਬਿਤਾਈ। ਪਰ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸੱਪ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਭੁੱਖਾ ਸੀ, ਨੰਦ ਨੂੰ ਸੋਣ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਫੜ ਲਿਆ। ਨੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੈ! ਪਿਤਾ, ਇੱਕ ਸੱਪ ਮੈਨੂੰ ਗਲੋਂ ਗਲੋਂ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ!" ਉਸ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪਾਂ ਜਲਦੀ ਉੱਠੇ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਸੱਪ ਨੇ ਨੰਦ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਉਸਦਾ ਬੁਰਾ ਦੌਰ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਪ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਹਰਿਸ਼ਿਕੇਸ਼ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਇਸ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈਂ? ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਨਿਕਰਸ਼ਟ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆ ਗਿਆ?" ਸੱਪ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਧਰ ਹਾਂ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਹੈ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਕਿਰਤਾਂ ਕਰਕੇ ਸ਼ਰਾਰਤਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਲਈ ਸ਼ਰਧਾ ਦਿੱਤੀ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸ਼ਰਧਾ, ਜੋ ਕਿ ਦਇਆਲੂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਦਿੱਤੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਲਾਭਕਾਰੀ ਸੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਛੂਹਣ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।" ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਦੀ ਛੂਹਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਨੰਦ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਹ ਘਟਨਾ ਦੱਸਦੇ ਰਹੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਗੋਵਿੰਦ ਅਤੇ ਰਾਮਾ, ਜੋ ਕਿ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਧਾਰੀ ਸਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗਾਣੇ ਗਾਏ ਗਏ, ਜੋ ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਦਾ ਆਗਮਨ ਹੋਇਆ, ਤਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਚੰਨ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਜਾਸਮਿਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਤਲਾਬਾਂ ਤੋਂ ਆਈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਗਾਣੇ ਗਾਏ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅਤੇ ਕੰਨ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਸੁਰੀਲੀ ਧੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਣਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕਾਰਨਾਮੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਲਈ ਵੱਸ ਗਈਆਂ।