ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਗੋਕੁਲ ਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲ੍ਹ ਸੁਨਹਿਰੀ ਕੁੰਦਲਾਂ ਅਤੇ ਰੋਸ਼ਨ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਪਣੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁਰਖ ਰਾਸਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਮਹਾਂਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੜੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮੰਨਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗਜਰੇ ਕੁਚਲ ਗਏ ਤੇ ਛਾਤੀ ਦੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਐਸੇ ਸੋਹਣੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਸਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਉਹਨਾਂ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਪਿੱਛੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਥੀ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਦਾ ਹਾਥਣੀਆਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਨੌਜਵਾਨ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਤੱਕਦੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵਾਟਿਕਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੋਹਾਂ ਤੇ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ, ਜੋਸ਼ੀਲੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਐਸੇ ਹੀ, ਚੰਨਣੀ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਰਚੀ। ਉਸਦਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਹੇਮੰਤ ਰੁੱਤ ਦੀ ਕਾਵਿ-ਰਸਿਕਤਾ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਪ੍ਰਭੂ ਤਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਅਵਤਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਕ, ਕਰਤਾ ਤੇ ਰਖਵਾਲਾ ਹਨ, ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਾਈਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਧਰਮ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?” ਰਾਜਾ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ ਜਿਸਦੀ ਲੋਕ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਧਰਮ ਦੇ ਉਲੰਘਣ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲਈ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰਨ, ਨਾ ਸੋਚਣ; ਜੇ ਅਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ। ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਕੰਮ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਹੀ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਕਰਮ ਅਪਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜੋ ਯੁਕਤਿ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਣ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਿੱਜੀ ਸਵਾਰਥ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ; ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਲਟਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਜੀਵ—ਪਸ਼ੂ, ਮਨੁੱਖ, ਦੇਵਤਾ—ਜੋ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਚਰਨ-ਰਜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕਰਮ-ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਲਏ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਹਨ; ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਕੋਈ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਗੋਪੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਤੇ ਸਭ embodied ਜੀਵ—ਤੇ ਸਭ ਦੀ ਲੀਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਤੇ ਐਸੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀ ਉਸਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬੈਠੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਹੀ ਪਤਨੀ ਸਮਝਦੇ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਰਾਤ ਮੁਕ ਗਈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਕਾਮਨਾ-ਰੂਪ ਰੋਗ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਦੱਸਿਆ: ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਸਮੇਂ, ਗਵਾਲੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਅੰਬਿਕਾ ਵਨ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉਥੇ, ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾ-ਦੇਵ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਨਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨਾ, ਕੱਪੜੇ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਿਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।” ਫਿਰ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਤੇ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਨੰਦ, ਸੁਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਾਤ ਉਥੇ ਰਹੇ। ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਭੁੱਖਾ ਅਜਗਰ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਨੰਦ ਬਾਬਾ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਫੜ ਲਿਆ। ਅਜਗਰ ਦੇ ਚੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁਕਾਰਿਆ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ! ਪਿਤਾ ਜੀ, ਸੱਪ ਮੈਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਬਚਾ ਲਓ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਰਣ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ!” ਉਸ ਦੀ ਚੀਖ ਸੁਣ ਕੇ ਗਵਾਲੇ ਜਾਗ ਪਏ, ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸੱਪ ਨੂੰ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰ ਅਜਗਰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਆਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਚਰਨ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਉਸ ਅਜਗਰ ਦੀ ਮੰਦਤਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਐਨੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਤੇ ਅਚੰਭਿਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈਂ? ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਨੀਚ ਅਵਸਥਾ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੀ?” ਉਸ ਵਿਦਿਆਧਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨਾਮ ਦਾ ਵਿਦਿਆਧਰ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਧਨ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ। ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਸਫਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਵਿਰੂਪ ਤੇ ਅੰਗੀਰਸ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਹੱਸਿਆ। ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਹਾਲਾਂਕਿ ਦੁੱਖਦਾਇਕ ਸੀ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਸੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਜਗਤਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਮਿਲਿਆ, ਸਾਰਾ ਦੁਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਾ ਦਿੰਦੋ—ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜਤ ਦਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਸਕਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਂਯੋਗੀ, ਹੇ ਪੂਰਨ ਪੁਰਖ, ਹੇ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ; ਮੈਨੂੰ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਹੇ ਦੇਵ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਥਾਂ ਦੇ ਨਾਥ। ਹੇ ਅਚਲ, ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦੰਡ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਗਿਆ; ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਿਆਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਤੇ ਜੇ ਚਰਨ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਫਿਰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸ਼ਾਰਹ ਵੰਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, Sudarśana ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਆ ਗਏ ਤੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਇਹ ਚਮਤਕਾਰ ਦੱਸਦੇ ਆਏ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਾਰ, ਗੋਵਿੰਦ ਤੇ ਰਾਮ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅਸਾਧਾਰਣ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਭ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ-ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ-ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਵਡੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ-ਸਪਰਸ਼, ਅਤੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਬੜੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਮਈ ਲੀਲਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।