ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਗਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ, ਕਪੜੇ, ਜਾਂ ਛਾਤੀ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹ, ਖੁਲ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਏ ਹੋਏ ਗਲਿਆਂ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਠਾ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਹੇ ਕੁਰੁਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਲੀਲਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ। ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਵਾਸਨਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੋ ਗਿਆ; ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਅਚੰਭਿਤ ਰਹਿ ਗਏ। ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇਛਾ ਨਾਲ, ਜਿੰਨੀ ਗੋਪੀਆਂ ਸੀ, ਉਤਨੀ ਹੀ ਸ਼ਕਲਾਂ ਧਾਰਣ ਕਰ ਲੀਅਾਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸੀ, ਪਰ ਹਰ ਇੱਕ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਗੋਪੀਆਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਥੱਕ ਗਈਆਂ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਦਇਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹਥ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੂੰਝਿਆ। ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲ੍ਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਨ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ ਸੀ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਹਥਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲ੍ਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਦੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਟੋਲੀ ਪਿੱਛੇ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਥੀ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮਾਦਾ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਦਮ ਤੋੜ ਕੇ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਗੋਪੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਨ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੈ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਖੇਡਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਤੇ, ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਾਦਾ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿਚ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਦੀ ਵਾਸਨਾ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੀ ਕਵਿਤਾ-ਰਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸਵੈ-ਸਰੂਪ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਤਾਂ ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਹੱਦ ਬਣਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?" "ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜੋ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਛਾ ਕੀ ਸੀ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਡਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ!" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਧਰਮ-ਲੰਘਣ ਅਤੇ ਨਿਰਭੀਤ ਕੰਮ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲਈ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਕਲ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਵੀ; ਜੇ ਕੋਈ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿਚ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਤੋਂ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੱਚੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵੀ; ਪਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਹੀ ਬੋਲ ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਅਪਣਾਉਣ, ਜੋ ਤਰਕ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਨਿੱਜੀ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ; ਤੇ, ਹੇ ਮਾਸਟਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਲਟ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਜਾਨਵਰ, ਮਨੁੱਖ, ਤੇ ਦੇਵ—ਜੋ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਰਾਜ ਹੋਣਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇਛਾ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਧਾਰਣ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ। ਉਹ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ—ਗੋਪੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਤੇ ਹਰੇਕ embodied ਜੀਵ—ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ। ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਧਾਰਣ ਕਰਕੇ ਐਸੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਰਾਤ ਖਤਮ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਸਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਸੀ, ਪਰ ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈਆਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਇਹ ਲੀਲਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਕਾਮ-ਰੋਗ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕਹਿਆ: "ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਤਿਉਹਾਰ ਸੀ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਗੋਪ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉਥੇ, ਸਾਰਸਵਤੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇਵੀ ਦੀ ਭੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਗਾਂ, ਸੋਨਾ, ਕਪੜੇ, ਸ਼ਹਦ, ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ, ਕਹਿੰਦੇ, 'ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ।' ਸਾਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਅਤੇ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਨੰਦ, ਸੁਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਉਹ ਰਾਤ ਉਥੇ ਬਿਤਾਈ। ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਜਗਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭੁੱਖਾ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਆਇਆ ਅਤੇ ਨੰਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਫੜ ਲਿਆ। ਅਜਗਰ ਦੀ ਪਕੜ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਨੰਦ ਨੇ ਚੀਲ ਪਾਈ: 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੈ! ਪਿਤਾ, ਇੱਕ ਸੱਪ ਮੈਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਬਚਾਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ!' ਉਸ ਦੀ ਚੀਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠੇ; ਨੰਦ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸੱਪ ਨੇ ਨੰਦ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ; ਤਦ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਮਾਸਟਰ, ਆਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚਰਨ ਨਾਲ ਸੱਪ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਸੱਪ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ; ਉਹ ਆਪਣਾ ਅਜਗਰ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਹਰਿ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਜੋ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ: 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਨਿੰਦਣੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆਏ?' ਸੱਪ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਵਿਦਿਆਧਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਧਨ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਆਪਣੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਵਿੱਚ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ। ਮਹਾਤਮਾ ਵਿਰੂਪ ਅਤੇ ਅੰਗੀਰਸ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਰੂਪ-ਗਰਵੀ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਹੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਸੀ, ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਜਨਮ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸ਼ਾਪ, ਜੋ ਦਇਆਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਾਭ ਲਈ ਸੀ; ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਚਰਨ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਪਾਇਆ, ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਦੁਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ, ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਸ਼ਰਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਪਾ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਸ਼, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਦੇਵ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਸਟਰ। ਹੇ ਅਵਿਨਾਸੀ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦੰਡ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾ ਕੇ; ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਜਦੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਤਾਂ ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਚਰਨ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ!