ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਰਸਮਯ ਰਾਸ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਥਾਪ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ, ਭੰਵਰਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਚਲਣੀਆਂ ਭੌਂਹਾਂ, ਅਤੇ ਕੰਨਿਆਂ ਨੂੰ ਛੁਹੰਦੀਆਂ ਝੁਮਕਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਕੇਸ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਨਮੀ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਗਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇੱਕ ਗੋਪੀ ਨੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਨੂੰ ਸੁਰੀਲੇ ਤੌਰ ਤੇ ਮਿਲਾ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ ਤੇ "ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼" ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗਾਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੋਪੀ, ਰਾਸ ਵਿੱਚ ਥੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਚੂੜੀ ਅਤੇ ਚਮਪਾ ਦੀ ਮਾਲਾ ਢਿੱਲੀ ਹੋਈ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੇ ਗਦਾਧਾਰੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਲਗੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੱਕ ਕੋਲ ਲਿਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਝੂਮਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਗਲ੍ਹ ਤੇ ਨੱਚਦਿਆਂ ਝੁਮਕਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗਲ੍ਹ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਗਲ੍ਹ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਬਾਈ ਹੋਈ ਤੁੰਬੀ ਦਿਤੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਨੱਚਦੀ ਤੇ ਗਾਉਂਦੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਜੇਬਾਂ ਤੇ ਕਮਰਬੰਦ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਥੱਕ ਕੇ, ਅਚੁਤ ਦੇ ਕਮਲ ਹੱਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਆਰਾਮ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਚੁਤ, ਜੋ ਸ੍ਰੀ ਦੇ ਇਕਲੌਤੇ ਪਤੀ ਹਨ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਗਲ੍ਹ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜਕੇ, ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਖੇਡਦੀਆਂ, ਉਸ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਜਿਹੇ ਝੁਮਕੇ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਗਲ੍ਹਾਂ, ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਚਮਕ, ਪਾਜੇਬਾਂ ਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਢਿੱਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਤੇ ਗਵਾਲਣਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਗਾਤਾਰ ਗਲੇ ਮਿਲੀਆਂ, ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਛੁਹ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ, ਖੇਡਾਂ ਤੇ ਹਾਸਿਆਂ ਨਾਲ, ਲਖਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਵ੍ਰਿਜ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਰਛਾਵੇਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਕੇਸ, ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਸਤਨਬੰਧ ਢਿੱਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਗਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਹੇਠਾਂ ਖਿਸਕ ਗਏ, ਪਰ ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ, ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੁੱਕ ਨਾ ਸਕੀਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਇਹ ਰਸੀਲੀ ਲੀਲਾਵਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਸਨਾ ਹਾਵੀ ਹੋ ਗਈ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਥੀ ਮੰਡਲ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਵੱਸ, ਜਿੰਨੀ ਗਵਾਲਣਾਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਜਿੰਨੀਆਂ ਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਿਆ। ਜਦੋਂ ਗੋਪੀਆਂ ਖੇਡ-ਮਜਾਕ ਵਿੱਚ ਥੱਕ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮਮਤਾ ਭਰੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੋਛੇ। ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਝੁਮਕੀਆਂ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਮਿੱਠੇ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਮਲ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਾਰਜਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲਾਬੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਲਗੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਥੀ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਦਾ ਹਾਥਣੀਆਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵেশ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਜਦ ਉਹ ਯੁਵਤੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਹਾਸਿਆਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੱਕਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਫੁੱਲ ਵਰ੍ਹਾਏ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਸੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਦਾ ਹਾਥਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਕਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਰਮਣੀਯਤਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਰਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਤੇ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪ੍ਰਭੂ ਤਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਆਚਾਰ, ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਅਤੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਡਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਵੀ, ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਨਾ ਕਰੇ; ਜੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿਚ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ। ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੱਚੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵੀ; ਪਰ ਬੁਧਿਮਾਨ ਉਹੀ ਮੰਨੇ, ਜੋ ਤਰਕ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਤੁਰਾਈ ਭਰੇ ਆਚਰਨ ਵਿਚ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਨਿੱਜੀ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ; ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਲਟਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਪਸ਼ੂ, ਮਨੁੱਖ, ਦੇਵਤਾ—ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਧੀਨ ਹਨ, ਤਾਂ ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਯੋਗ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਕਰਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨ ਖਤਮ ਕਰ ਲਏ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਹ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਗੋਪੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ—ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਟਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖੜੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਹੀ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਰਾਤ ਮੁੱਕੀ, ਤਾਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਈਆਂ। ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵ ਭਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿ਷ਣੂ ਦੀ ਇਸ ਲੀਲਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰਮ ਭਗਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ ਛੇਤੀ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਉਤਸਵ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਗਵਾਲੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ। ਉੱਥੇ, ਸਰਸਵਤੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਰੇ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਮਹਾਂ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਭਗਵਾਨ ਅਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫੇਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਾਵਾਂ, ਸੋਨਾ, ਕਪੜੇ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿਤਾ, ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।" ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਨੰਦ, ਸੁਨੰਦ ਆਦਿਕ ਨੇ ਉਹ ਰਾਤ ਉੱਥੇ ਗੁਜ਼ਾਰੀ। ਪਰ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਭੁੱਖਾ ਅਜਗਰ, ਯੋਗ-ਯੋਗੀ ਕਰਕੇ, ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਫੜ ਲਿਆ। ਸੱਪ ਦੀ ਪਕੜ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਨੰਦ ਜੀ ਚੀਕ ਪਏ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ! ਪਿਤਾ, ਇੱਕ ਸੱਪ ਮੈਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਬਚਾ ਲਵੋ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ!" ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਗਵਾਲੇ ਜਾਗ ਪਏ; ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਸੱਪ ਦੀ ਪਕੜ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।