ਇਹ ਵਾਰਤਾ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਰਾਸ ਮਹੌਲ ਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਣੀਆਂ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹਦੇ ਪੱਚੀਰ ਅਮਰਦ ਰਤਨ ਵਾਂਗ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਮਹਾਂ ਰਾਸ ਵਿਚ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਥਾਪ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ, ਮਸਤੀ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਭੌਂਆਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਹਿਲਾਵਾਂ, ਗਲਾਂ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ ਝੁਮਕੇ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭੀਜੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਖੁਲੀਆਂ ਲਟਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਰਸਭਰੀਆਂ ਚਲਾਕੀਆਂ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਉਹ ਰਾਸ ਵਿਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਬਿਜਲੀ ਹੋਵੇ। ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਗਲਾਂ ਵਿਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੀ ਲਾਲੀ ਆ ਗਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਮਾਹੌਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਗੋਪੀ ਨੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਬੜੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼' ਆਖ ਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਫਿਰ-ਫਿਰ ਗਾਉਣ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਰਾਸ ਵਿਚ ਥੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਲੁੱਣੀ ਹੋਈ ਚੂੜੀ ਤੇ ਚਮਪਾ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਬਾਂਹ ਮਸਲਧਾਰੀ ਦੇ ਮੋਹਰੇ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੋਪੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਨੀਲੀ ਕਮਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀ, ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨੱਕ ਕੋਲ ਲਿਆ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਚੁੰਮ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਨੱਚਦਿਆਂ-ਗਾਉਂਦਿਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਝੁਮਕੇ ਨੱਚਣ ਨਾਲ ਗਲ ਤੇ ਚਮਕ ਰਹੇ, ਆਪਣਾ ਗਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਗਲ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਚਬੇ ਹੋਏ ਪਾਨ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਥੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਕਮਲ-ਜੈਸੀ ਹਥेली, ਅਚੁਤ ਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਨੇ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਆਰਾਮ ਲਿਆ। ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸ੍ਰੀ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਤੇ ਗਾਉਂਦਿਆਂ, ਉਸ ਨਾਲ ਰਸ ਲਿਆ। ਲਟਾਂ, ਕਮਲ-ਝੁਮਕੇ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਗਲ, ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪੈਜਬੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਨੱਚਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੇਸ ਵਿਚ ਮਾਲਾਵਾਂ ਖੁਲ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਗਾਉਂਦੇ ਭੰਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗੂੰਜ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਲਗਾਵਟ, ਹੱਥ ਦੇ ਸਪਰਸ਼, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਮਸਤੀ ਭਰੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਹਾਸੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਆਪਣੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਤੋਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ; ਕੇਸ, ਵਸਤ੍ਰ, ਜਾਂ ਸਿਨੇ ਦੀਆਂ ਪਟੀਆਂ ਖੁਲ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਗਲਾਂ, ਗਹਿਣੇ ਹੇਠਾਂ ਲੁੜਕ ਗਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੁਕਿਆ ਵੀ ਨਾ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਇਹ ਮਸਤੀ ਭਰੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵਸਦੇ ਦੇਵੀਆਂ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਾਸਨਾ ਆ ਗਈ; ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਵੀ ਅਸ਼ਚਰਜ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਜਿੰਨੀ ਗੋਪੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਮਸਤੀ ਨਾਲ, ਸਭ ਨਾਲ ਰਸ ਲਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪ ਵਿਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਧੇਰੇ ਖੇਡ ਤੋਂ ਥਕावट ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਦਇਆਲ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਹਥ ਨਾਲ, ਉਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੋਛੇ। ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਝੁਮਕਿਆਂ ਤੇ ਲਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ-ਹੱਥ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਹਾਂਪੁਰਸ਼ ਦੇ ਮਹਿਮਾ-ਗੀਤ ਗਾਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗਲਾਂ ਵਿਚ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਜੋ ਉਨਾਂ ਦੇ ਸਿਨੇ ਦੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਥਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਥੀ, ਡੈਮ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਮਾਦਾ ਹਾਥੀਆਂ ਹੋਣ। ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜਦ ਉਹ ਨਾਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਨ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਹਾਸੇ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤਕਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਫੁੱਲ ਵਰ੍ਹਾਏ, ਉਹ ਆਪ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਖੇਡਿਆ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿਚ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਵਿਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਿਆਪ ਰਹੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ, ਮਾਦਾ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਰੁਤ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਘੁੰਮਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ, ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਨਿਭਾਉਂਦਿਆਂ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ, ਰਸ ਲਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਵਾਸਨਾ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸਰਦ ਰੁਤ ਦੀ ਕਵਿਤਾ-ਮਾਦਾ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਰਾਜਾ ਪਰिक्षਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੀ ਨਿਵਾਰਣ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਸਵੈ-ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?" "ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਆਪ ਵਿਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੋ ਨਿੰਦਾ-ਯੋਗ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਕੀ ਸੀ? ਸਾਡਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਹੇ ਗੁਣਵਾਨ!" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਧਰਮ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਤੇ ਨਿਰਭੀਕਤਾ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲਈ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਜਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਆਚਰਣ ਨਾ ਕਰੇ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਵਿਚ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਹਾਨੀ ਪਾਈ।" "ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੱਚੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਵੀ; ਪਰ ਬੁਧੀਮਾਨ ਉਹੀ ਬੋਲ ਤੇ ਕਰਮ ਅਪਣਾਏ ਜੋ ਸਮਝ ਵਿਚ ਆਉਣ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਤੁਰਾਈ ਵਾਲੇ ਆਚਰਣ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ; ਤੇ, ਹੇ ਮਾਹਰ, ਜੇ ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਉਲਟ ਵੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ।" "ਫਿਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਪਸ਼ੂ, ਮਨੁੱਖ, ਤੇ ਦੇਵ—ਜੋ ਹੁਕਮ ਵਿਚ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੀ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮੰਦਾ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਕਰਮ-ਬੰਧਨ ਮਿਟਾ ਲਿਆ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ ਵਾਂਗ ਆਜ਼ਾਦ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ; ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ।" "ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵਸਦਾ ਹੈ—ਗੋਪੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਤੇ ਹਰ ਜਿੰਦ ਵਾਲਾ—ਵਹਿ ਨਿਗਰਾਨ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।" "ਜੀਵਾਂ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ-ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਲੀਲਾਵਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਵੱਲ ਭਕਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਅਸਲ ਵਿਚ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਇਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਵਾਲੇ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।" "ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਰਾਤ ਖਤਮ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮਨ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਸੀ, ਪਰ ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਈਆਂ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਇਹ ਰਾਸ-ਲੀਲਾ ਭਾਵਪੂਰਕ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉੱਤਮ ਭਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਕਾਮ-ਰੋਗ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕਹਿਆ: "ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੌਰਾਨ, ਗੋਪਾਲ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਵਿਚ ਜੋੜ ਕੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਲਈ ਨਿਕਲੇ।" "ਉਥੇ, ਸਰਸਵਤੀ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਂਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇਵੀ ਦੀ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਭਾਵਪੂਰਕ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਊ, ਸੋਨਾ, ਕਪੜੇ, ਮਧ ਤੇ ਭੋਜਨ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਵਧਾਏ।'" "ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਤੇ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਨੰਦ, ਸੁਨੰਦ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਉਹ ਰਾਤ ਉਥੇ ਗੁਜ਼ਾਰੀ।" "ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੱਪ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭੁੱਖਾ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ, ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਫੜ ਲਿਆ।" "ਸੱਪ ਦੀ ਫੜ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਚੀਲ ਪਾਈ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਹ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੈ! ਪਿਤਾ, ਇੱਕ ਸੱਪ ਮੈਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਬਚਾਓ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ!