ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਉੱਧਵ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦਿਵ੍ਯ ਤੇਜ ਭਾਗਵਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਸ੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਇਹ ਰੂਪ—ਭਾਗਵਤ—ਹਰੀ ਦਾ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ, ਸੁਣੇ, ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਂ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਭਾਗਵਤ ਦਾ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਸੁਣਨਾ ਸਾਰੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿਚ ਇਹੀ ਧਰਮ ਘੋਸ਼ਿਤ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਮ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ, ਗਰੀਬੀ, ਅਸਫਲਤਾ ਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਉਪਦੇਸ਼ਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੋਰ ਤਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਵੈਸ਼ਣਵ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਦੁਸ਼ਵਾਰ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਭਾਗਵਤ ਪਾਠ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਈ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਨਾਗ-ਸ਼੍ਰਵਣ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਧਰਮ ਉਜਾਗਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਅਸਧਾਰਣ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ। ਸੁਣੋ, ਸ਼ੌਨਕ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।" ਭਕਤੀ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਉਪਸਥਿਤ ਹੋਈ। ਉਹ ਕਈ ਵਾਰ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗੋਵਿੰਦਾ, ਹਰੇ, ਮੁਰਾਰੀ, ਨਾਥ—ਇਹ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦੀ ਰਹੀ। ਸਭਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਅਰਥ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਕਿ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਹੁਣ ਕਥਾ ਦੇ ਸਾਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਭਕਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਭਕਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ, ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਮੈਂ ਪਾਲੀ ਗਈ ਹਾਂ; ਕਲੀ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਮੁਝ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਮਿਲਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਾਂ? ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੱਸਣ।" ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਭਕਤੀ, ਤੁਸੀਂ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੇ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਤੁਸੀਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੋਗ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ, ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ, ਵੱਸੋ।" ਇਸ ਕਰਕੇ ਕਲੀ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੰਸਾਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਭਕਤੀ ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਆ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਵੱਸਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਧਨ-ਧਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—even ਹਰੀ, ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਨਿਵਾਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਕਤੀ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਭਾਗਵਤ ਨਾਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀ ਜਾਵੇ? ਜਿਸਦਾ ਆਪ ਹੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਨ ਰੂਪ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਦੋਵੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਮਾਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਫਿਰ, ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਅਸਧਾਰਣ ਭਕਤੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆ ਗਿਆ।" ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਬਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਸ਼ਾਮ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ, ਚਮਕਦਾਰ ਮੋੜ ਤੇ ਕੰਡਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਮੋੜੀ ਹੋਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਤੇ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਰੂਪ, ਮਿੱਠਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਫੜਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਉੱਧਵ ਆਦਿ ਵੈਸ਼ਣਵ, ਇੱਥੇ ਲੁਕਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਸਕਣ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜੈ ਜੈਕਾਰ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਰਸ ਦੀ ਅਸਧਾਰਣ ਭਰਪੂਰਤਾ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾ, ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਵਾਪਰੀਆਂ। ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਪਸਥਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ, ਘਰ, ਤੇ ਆਪ ਦਾ ਭੁਲੇਖਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲਗਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ ਮਹਿਮਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਦੇਖੀ—ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਪਾਠ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਮੂਰਖ, ਠੱਗ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਿਧੀ ਨਹੀਂ; ਭਾਗਵਤ ਸੁਣਨ ਜਿਹੜੀ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ।" "ਕੌਣ-ਕੌਣ ਹਨ ਜੋ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਰੂਪ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਦੱਸੋ। ਕੀ ਕਿਸੇ ਦਯਾਲੂ ਨੇ ਲੋਕ-ਹਿਤ ਲਈ ਨਵਾਂ ਰਸਤਾ ਦੱਸਿਆ?" ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਰਾਹ ਤੋਂ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਹਨ, ਤੇੜੇ ਤੇ ਕਾਮੀ—ਉਹ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਸੱਚ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ, ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਗਾਲੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਲਾਲਚੀ, ਆਸ਼੍ਰਮ-ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ, ਪਖੰਡੀ, ਈਰਖਾਲੂ, ਤੇ ਹਿੰਸਕ—ਉਹ ਵੀ ਕਲੀ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਪੰਜ ਮਹਾ ਪਾਪ ਕਰਦੇ, ਠੱਗੀ ਕਰਦੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਤੇ ਨਿਰਦਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਪਲਦੇ, ਪਰ-ਸਤ੍ਰੀ ਗਮਨ ਕਰਦੇ—ਉਹ ਵੀ ਕਲੀ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਰੀਰ, ਬੋਲ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਕਰਦੇ, ਠੱਗ ਤੇ ਜਿਦੀ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਪਲਦੇ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਮੰਦ-ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ—ਉਹ ਵੀ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਪਾਪ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ: "ਤੁੰਗਭਦਰਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨਗਰੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।" "ਉਸ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਆਤਮਦੇਵ ਨਾਮ ਦਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨੀ, ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ।" "ਇੱਕ ਮੰਗਤਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਧੁੰਦੁਲੀ—ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਤੇ ਟਿਕੀ, ਸੁੰਦਰ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ।" "ਉਹ ਸੰਸਾਰੀ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ, ਕਠੋਰ, ਵਧੇਰੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਘਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਕੰਜੂਸ ਤੇ ਝਗੜਾਲੂ ਸੀ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ, ਪਰ ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਘਰ ਤੇ ਹੋਰ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਸੀ।" "ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਧਰਮ ਅਚਰਣ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਾਂ, ਜਮੀਨ, ਸੋਨਾ, ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦੀ ਦਾਨ needy ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ।" "ਆਧਾ ਧਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਨਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਨਾ ਧੀ ਹੋਈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ।" "ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬੇਹਾਲ, ਇੱਕ ਪੋਖਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ।" "ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਨਿਸ਼ਚਾ ਦੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ; ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਸੰਨਿਆਸੀ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ।" "ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਪੀ ਚੁੱਕਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਅਮ੍ਰਿਤਕਥਾ, ਭਕਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਤੇ ਆਤਮਦੇਵ ਦੀ ਕਥਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।