ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਗੋਕੁਲ ਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲ ਨਾਲ ਲਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਐਸਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਲੱਗੇ ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਉਡਦੇ ਹੋਏ ਮਹਲ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਹ ਲੀਲਾ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡੋਲ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਮਾ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪੈਜਣੀਆਂ ਅਤੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਹੱਲਾ ਮਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਪਰਮ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਪੰਨਾ ਰਤਨ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ। ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਥਿਰਕ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਮੋਹਕ ਮੁਸਕਾਨਾਂ, ਭੌਂਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਲਾਕੀਆਂ, ਕੰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਝੁਮਕੇ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ—ਇਹ ਸਭ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਹਿਫ਼ਲ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਨੱਚਦੀਆਂ, ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਮੰਡਲ ਗੂੰਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਗੋਪੀ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਉਸ ਦੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼," ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਗੋਪੀ, ਰਾਸ ਦੇ ਥੱਕਾਵਟ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਢੀਲਾ ਪੈ ਗਿਆ ਕੰਗਣ ਅਤੇ ਮੋਤੀਆ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ, ਮੂਸਲਧਾਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਮਹਿਕਦੀ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੱਕ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਇੱਕ, ਨੱਚਦੀਆਂ ਝੁਮਕਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗਲ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਚਬਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੋਪੀ, ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਅਤੇ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਥੱਕ ਕੇ, ਅਚੁਤ ਦੇ ਕੰਵਲ ਹੱਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਉਂ, ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਉਸ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਵਾਲੀ, ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਲਟਾਂ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਗਲਾਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਮੁੱਖੜੀਆਂ, ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਪੈਜਣੀਆਂ ਦਾ ਸੰਗੀਤ, ਖਿੜੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਿਚ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਲ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਗਾਤਾਰ ਗਲਾਵਟਾਂ, ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਹਾਸੇ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ, ਲਛਮੀਪਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਰਛਾਵੇਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੂੜੀਆਂ, ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਬਾਂਹਬੰਦ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ, ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੁੱਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਵੀ ਥੱਲੇ ਸਰਕ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਆਪਣੇ ਇਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿੰਨੀ ਗੋਪੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਹਰੇਕ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪਰਪੂਰਨ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਥੱਕ ਗਈਆਂ, ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗੋਪੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਝੁਮਕਿਆਂ ਅਤੇ ਲਟਾਂ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ ਕੰਵਲ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਧੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ, ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਕੁੰਗੂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਿੱਛੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗਾਣੇ ਅਤੇ ਮਧੁਰ ਧੁਨੀਆਂ। ਜਿਵੇਂ ਥੱਕਾ ਹੋਇਆ ਹਾਥੀ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਦਾ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਜਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਧੀਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਜਦ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਗੋਪੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਅਤੇ ਹਾਸਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲ ਵਰਖਦੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿ ਕੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਖੇਡ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਉਪਵਨ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ, ਖਿੜਦੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਦੇ ਪਾਬੰਦ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਰਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਰਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: "ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਤਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਪ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਚਿਯਤਾ, ਕਰਤਾ ਅਤੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਥ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ, ਇਹ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਡਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਧਰਮ ਦੀ ਲੰਘਣਾ ਜਾਂ ਸਾਹਸਿਕ ਕੰਮ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਸੋਚੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨੀ ਹੋ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਸੱਚੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਿਥੇ ਤਰਕ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਲਟਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਜੀਵ, ਪਸ਼ੂ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੀ ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਇਛਾ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਗੋਪੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ embodied ਜੀਵ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਐਸੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਤੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਰਾਤ ਮੁਕ ਗਈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ, ਪਰ ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿ਷ਣੂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਕਾਮ ਰੂਪ ਰੋਗ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਸਮੇਂ, ਗਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਬਲਦ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਜੋੜ ਕੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਵਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਸਰਸਵਤੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਵੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਗਾਂ, ਸੋਨਾ, ਕਪੜੇ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।