ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਆਪਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਗਦੀ ਹੈ: ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਇਹ ਗੁਪਤ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਗਿਆਨ greedy ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਮਗਨ ਹਨ, ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ, ਭਗਤ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ, ਇਰਖਾ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਗਿਆਨ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਬਾਹਰੋਂ ਵੈਰਾਗੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ, ਇਰਖਾ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ। ਮਾਂ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਇਸ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਪਥ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਬਚਨ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਸੁਣ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਥੇ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਰਾਸ ਲੀਲਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਪਾਸ devoted ਤੇ ਉਤਸੁਕ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੀਰੇ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਰਾਸ ਦਾ ਇਹ ਮੇਲਾ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਹਰ ਜੋੜੇ ਵਿਚ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੇ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲਾਂ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ; ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਵੇਖਦਾ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਉਡਦੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦਾ। ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ; ਤਬ ਤਬਲੇ ਵੱਜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਮਹਿਮਾ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਸ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ, ਪਾਇਲਾਂ ਅਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਮਿਲੀ-ਝੁਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਨਾਲ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਦੇਵਕੀਪੁਤ੍ਰ ਭਗਵਾਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੀਰਿਆਂ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡਾ ਪੰਨਾ। ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਠਪੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਲਹਿਰਾਉਣ, ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਭੌਂਹਾਂ ਦੀ ਖਿਡਖਿਡ, ਕੰਨ ਫੜਦੇ ਕੁੰਡਲ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਨਮੀ ਹੋਈਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ। ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉੱਚੀਆਂ, ਗਲਾਂ ਰਸ-ਭਰੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਛੂਹੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਾਇਨ ਕਰਕੇ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਕ ਗੋਪੀ ਨੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਿਆਰ ਤੇ "ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼" ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਪਾਈ, ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਖਾਸ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਦਿੱਤੀ। ਇਕ ਹੋਰ, ਰਾਸ ਦੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਚੂੜੀ ਤੇ ਚਮਪਾ ਦੀ ਮਾਲਾ ਢਿੱਲੀ ਕਰਕੇ, ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਦੇ 肩 ਤੇ ਬਾਂਹ ਰੱਖ ਕੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਕ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਭੂ-ਕਮਲ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਭਰੀ ਬਾਂਹ, ਜੋ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਨੱਕ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਚੁੰਮ ਲਿਆ। ਦੂਜੀ, ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਜੋ ਨੱਚਣ ਨਾਲ ਹਿਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਗਲ ਨਾਲ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਚਬਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਇਕ, ਨੱਚਦੀ ਤੇ ਗਾਉਂਦੀ, ਪਾਇਲ ਤੇ ਕਮਰਬੰਦ ਵੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਥਕ ਗਈ, ਤੇ ਅਚੁਤ ਦੇ ਕਮਲ-ਹੱਥ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਤਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਆਰਾਮ ਲਿਆ। ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਸ੍ਰੀ ਦੇ ਇਕਮਾਤ੍ਰ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲਾਂ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਮੌਜ ਮਾਣੀ। ਕਮਲ ਕੁੰਡਲ, ਖੁੱਲੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਗਲ, ਰੋਸ਼ਨ ਚਿਹਰੇ, ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਪਾਇਲਾਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਕੇਸਾਂ ਵਿਚ ਢਿੱਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਬੀਹਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿਚ ਮੌਜ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਲ-ਲਗਾਉਣ, ਹੱਥ ਦੇ ਛੂਹੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਖੇਡਾਂ ਭਰੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਹਾਸੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ-ਪਤੀ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਮੌਜ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਆਪਣੀ ਪਰਛਾਈ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈਆਂ; ਕੇਸ, ਵਸਤ੍ਰ ਜਾਂ ਸਤਨ-ਬੰਧ ਢਿੱਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਪਿਆਰੇ ਕੁਰੁਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਗਲ-ਬੰਦ ਤੇ ਗਹਣੇ ਢਲਕਦੇ ਹੋਏ, ਢੀਠ-ਢੀਠ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈਆਂ; ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ ਅਚੰਭਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਜਿੰਨੀ ਗੋਪੀਆਂ ਸੀ, ਉਨੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਭਾਵ ਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ, ਸਭ ਨਾਲ ਮੌਜ ਕੀਤੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸਨ। ਜਦ ਉਹ excessive ਖੇਡ ਤੋਂ ਥਕ ਗਈਆਂ, ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਦਇਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਪੂੰਝੇ। ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਕੇਸਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਗਲੇ-ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾ ਰਹੀਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ-ਹੱਥ ਦੇ ਛੂਹੇ ਨਾਲ ਧੰਨ ਹੋ ਰਹੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਤੇ ਸਤਨ ਦੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ, ਭਗਵਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਪਿੱਛੇ, ਜਿਵੇਂ ਥਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਥੀ, ਡੈਮ ਤੋੜ ਕੇ, ਮਾਦਾ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਜਦ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨ੍ਹਾਏ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇਖੇ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਤਮ-ਰਮਣ ਭਗਵਾਨ ਹਾਥੀ-ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਖੇਡ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਖੁਸ਼-ਖੁਸ਼ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ, ਮਾਦਾ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿਚ ਰੁੱਤ-ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਰਾਤਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਾਅਦੇ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਨ-ਭਾਵ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੀ ਕਵਿਤਾ-ਰਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਹੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੀ ਨਿਵਾਰਨ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਸਵੈ-ਅਵਤਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਕਥਨ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ, ਨੇ ਇਕ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜੋ ਨਿੰਦਾ-ਯੋਗ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀ ਸੀ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਡਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਧਰਮ ਦੇ ਉਲੰਘਣ ਅਤੇ ਦਾਢੀ ਕਰਤਬ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲਈ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹਦਾ ਅਨੁਕਰਣ ਨਾ ਕਰੇ, ਚਾਹੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੱਚੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਵੀ; ਪਰ ਵਿਦਵਾਨ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਤੇ ਕਰਮ ਵਿਚੋਂ, ਜੋ ਤਰਕ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹਨ, ਉਹੀ ਅਪਣਾਉਣ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਲਾਕੀ ਭਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿੱਜੀ ਲਾਭ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਉਲਟ ਕਰਮ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਪਸ਼ੂ, ਮਨੁੱਖ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ—ਜੋ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਕਰਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਜੋੜ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਬਿਨਾ ਬੰਧਨ ਦੇ ਘੁੰਮਦੇ; ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਇਛਾ ਨਾਲ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ। ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ—ਗੋਪੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਤੇ ਹਰ embodied ਜੀਵ—ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਨਿਰੰਤਰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਇਥੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਰਾਸ-ਲੀਲਾ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਉੱਚੇ ਅਨੁਭਵ, ਉੱਚੀ ਸਿਖਲਾਈ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ, ਸਨਾਤਨ ਕਥਾ ਵਿਚ ਪਿਆਰ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਗਦੀ ਹੈ।