ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭਕਤੀ-ਯੋਗ ਦੇ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਦੀ ਵਿਵਰਤਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ ਜੋ, ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਅਪ੍ਰਕਟ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਨੇਕਾਂ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ। ਇਹ ਗਿਆਨ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਸ਼ਟ, ਅਨਿਯਤ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਵੈਰੀ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਬਾਹਰੋਂ ਧਾਰਮਿਕ ਲੱਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਲਾਲਚੀ, ਘਰੇਲੂ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਰਚੇ ਹੋਏ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਅਭਕਤ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਰ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਭਕਤੀ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ, ਵੈਰ-ਰਹਿਤਤਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮਿਤਰਤਾ, ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਹੋਵੇ—ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਬਾਹਰੋਂ ਵਿਵਿਕਤ, ਮਨ-ਸ਼ਾਂਤ, ਵੈਰ-ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸਿਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਹੇ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਇਸ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਥੇ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਰਾਸ-ਲੀਲਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਭਗਤ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਤਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਜੈਤਨ ਰਤਨ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਰਾਸ-ਉਤਸਵ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਹਰ ਜੋੜੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲਾਂ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ; ਜੋ ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਵੇਖਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਉਡਦੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ। ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ; ਫਿਰ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੀ ਨਿੱਘ-ਕਿਰਤੀ ਦਾ ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਰਾਸ-ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਕੰਗਣ, ਪੈਜਾਂ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀ ਸੰਗਤ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਸ਼ੋਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਪੰਨਾ। ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਠਪ-ਠਪ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਹਿਲਾਉਣ, ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੇ ਨਜ਼ਰੇ, ਭੌਂਹਾਂ ਦੀ ਖੇਡ, ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਝੁਮਕੇ ਗਲਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ, ਖੁੱਲੀ ਚੋਟੀ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭੀਜੀ ਹੋਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਨੱਚਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉੱਚੀਆਂ, ਗਲਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਖੁਸ਼, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਸਥਾਨ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਗੋਪੀ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਉਸ ਦੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਗਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼' ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਗਾਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਵੱਡਾ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਿਆ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਰਾਸ-ਲੀਲਾ ਤੋਂ ਥੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ, ਖੁੱਲੀ ਪੈਜ ਅਤੇ ਚਮਲੀ ਮਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਰੱਖੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਬਾਂਹ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਨੱਕ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਆਪਣਾ ਗਲ, ਜੋ ਨੱਚਣ ਕਰਕੇ ਝੁਮਕੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਗਲ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਬਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਨੱਚਦੀਆਂ ਅਤੇ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਪੈਜ ਅਤੇ ਕਮਰਬੰਦ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਥੱਕ ਕੇ, ਅਚੂਤ ਦੀ ਕਮਲ-ਹਥੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਤਨ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਆਰਾਮ ਲਿਆ। ਗੋਪੀਆਂ, ਅਚੂਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਜੋ ਸ੍ਰੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਪਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲਾਂ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੀਆਂ। ਕਮਲ-ਕੰਨ, ਚੋਟੀ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਗਲ, ਰੋਸ਼ਨ ਚਿਹਰੇ, ਕੰਗਣ-ਪੈਜ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਲ ਨੱਚਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਚੋਟੀ ਵਿੱਚ ਖੁਲੀਆਂ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਗਵਾਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਾ ਰਹੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਲ-ਲਗਾਵਟ, ਹਥ-ਸਪਰਸ਼, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਹਾਸੇ-ਮੁਸਕਾਨ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਆਪਣੀ ਪਰਛਾਈ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਆ ਗਿਆ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸਤਰੀਆਂ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ, ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਸਤਨ-ਬੰਦ ਖੁਲ ਗਏ—ਉਹ ਪਏ ਹੋਏ ਮਾਲਾ ਜਾਂ ਗਹਣੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ, ਹੇ ਕੁਰੁ-ਵੰਸ਼ੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗਹਣੇ ਥੱਲੇ ਲੁੜਕ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵ-ਸਤਰੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ; ਇ en moon, ਆਪਣੀ ਮੰਡਲੀ ਸਮੇਤ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਜਿੰਨੀ ਗੋਪੀਆਂ ਸੀ, ਉਤਨੀ ਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਖੇਡ-ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਗੋਪੀਆਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖੇਡ ਤੋਂ ਥੱਕ ਗਈਆਂ, ਉਹ, ਦਇਆਲੂ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਪੂੰਝਦਾ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ। ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲ ਸੋਨੇ ਦੇ ਝੁਮਕੇ ਅਤੇ ਚੋਟੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾ ਰਹੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਲ-ਹਥੀ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਧੰਨ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪੀਲੇ ਹੋਏ ਸਤਨ ਦੇ ਕੇਸਰੀ ਰੰਗ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਪਿੱਛੇ, ਜਿਵੇਂ ਥੱਕਾ ਹੋਇਆ ਹਾਥੀ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਦਾ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ। ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਸਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ, ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦੇਵ-ਗਣ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ, ਉਹ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦਤ, ਹਾਥੀ-ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਉਹ ਖੁਸ਼-ਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਗੋਲ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਦਾ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ, ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ, ਆਪਣਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਰਦ-ਰੁੱਤ ਦੀ ਕਵਿਤਾ-ਰਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਪਰिक्षਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਲਈ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸਵੈ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਦਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਲਟ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜੋ ਨਿੰਦਾ-ਯੋਗ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀ ਸੀ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਡਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਧਰਮ-ਲੰਘਣ ਅਤੇ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਦੇਵ-ਸਵਾਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲਈ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸਵਾਮੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਉਹ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਹਾਨੀ ਹੋਈ। ਸਵਾਮੀਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੱਚੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਵੀ; ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਅਪਣਾਵੇ ਜੋ ਸਮਝਦਾਰੀ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋਣ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਤੁਰਾਈ ਵਾਲੀ ਚਾਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਿੱਜੀ ਲਾਭ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਹੰਕਾਰ-ਰਹਿਤ ਲਈ, ਉਲਟ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ।