ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯੋਗ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਜਾਂ ਭਗਤੀ ਦੇ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਦੇ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ, ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ ਅਤੇ ਪੱਕੇ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਿਰਗੁਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਇਹ ਮੈਂ ਭਗਤੀ-ਯੋਗ ਦੇ ਚਾਰ ਭੇਦ ਤੇ ਉਹ ਗਿਆਨ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਲੀਨ ਹੋਣ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੀਵ ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਅਨੇਕ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਥ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਪਰ ਇਹ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਨਾ ਤਾਂ ਬੁਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਨਾ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਰਹਿਤ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਵੈਰੀ ਜਾਂ ਕੇਵਲ ਝੂਠੇ ਧਾਰਮਿਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਨਾ ਇਸ ਨੂੰ ਲਾਲਚੀ, ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਵਿੱਚ ਫਸੇ, ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੱਸੋ। ਪਰ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ, ਭਗਤ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ, ਦੂਜਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੇਵਾ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ, ਵੈਰ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ—ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣ ਲਵੇ ਜਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਾ ਕੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਪਥ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਜਦੋਂ ਗਵਾਲਣਾਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਇਹ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਯਮ ਪਾਵਨ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ ਗੋਵਿੰਦ ਜੀ ਨੇ ਗਵਾਲਣਾਂ ਨਾਲ ਰਾਸ ਲੀਲਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਪਿਆਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਗਵਾਲਣਾਂ, ਜੋ ਨਾਰੀ ਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਨ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ। ਰਾਸ ਦਾ ਮਹਾਂ ਉਤਸਵ ਆਰੰਭ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਨਾਥ ਹਨ, ਹਰ ਜੋੜੇ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਗਵਾਲਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲੋਂ ਲਾ ਕੇ ਖਿੱਚਦੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਉਡਦੇ ਮਹਲ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪਾਠ ਰਹੇ ਸਨ। ਤਬ ਵਾਜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਆਪਣੇ ਘਰ-ਵਾਲੀਆਂ ਸਮੇਤ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਗਵਾਲਣਾਂ ਦੇ ਚੂੜਿਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਭਗਵਾਨ, ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਪਨਨਾ ਜਿਵੇਂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਥਿਰਕ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਹੱਸਦੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ, ਭੰਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚਲਾਕੀ ਭਰੀਆਂ ਹਿਲਾਵਟਾਂ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਝੁੱਲਦੇ ਕੁੰਡਲ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ—ਇਹ ਸਭ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗਵਾਲਣਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਨੱਚਦੀਆਂ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾ ਦੇ ਗਲੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਮੰਡਲ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਕ ਗਵਾਲਣ ਨੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਨੂੰ ਸੁਰੀਲੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ, ਤੇ ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ—"ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼!"—ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਗਾਉਣ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕੀਤੀ। ਇਕ ਹੋਰ, ਰਾਸ ਵਿੱਚ ਥੱਕ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਹਾਰਿਆ ਹੱਥ, ਢੀਲਾ ਚੂੜਾ ਤੇ ਜਾਸੂਮ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਮਸਾਲਧਾਰੀ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਇਕ ਹੋਰ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੁਗੰਧੀ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਲਪੇਟੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੱਕ ਨਾਲ ਲਾਇਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਥਰ ਥਰ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ। ਇਕ ਹੋਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੰਨ ਝੁਮਕਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਗਲ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਗਲ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਚਵੇਂ ਹੋਏ ਪਾਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦੀ। ਇਕ, ਨੱਚਦੀਆਂ ਤੇ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਜਦ ਥੱਕ ਗਈ, ਤਾਂ ਅਚੂਤ ਦੇ ਕਮਲ ਹੱਥ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੋਲ ਖੜੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਸਨੈਹ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੱਖ ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਗਵਾਲਣਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਚੂਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਿਯਮ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਪਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਰਸ ਲੈ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਕੁੰਡਲ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਗਲ, ਰੌਸ਼ਨ ਚਿਹਰੇ, ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਢੀਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਉੱਡਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗਵਾਲਣਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨਾਲ, ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਿੱਚ, ਗਵਾਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਲਾਵਟਾਂ, ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ, ਖੇਡਾਂ ਅਤੇ ਹਾਸੇ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਥ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਗਵਾਲਣਾਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਨਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਆਪਣੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਅ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ; ਉਨਾਂ ਦੇ ਵਾਲ, ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਸਤਨਬੰਦ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਗਹਣੇ ਜਾਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਸਤਰੀਆਂ ਵੀ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ, ਜਿੰਨੀ ਗਵਾਲਣਾਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾ ਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਭ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਸਨ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਤੋਂ ਥਕ ਗਈਆਂ, ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਦਇਆ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਪੂੰਝੇ। ਗਵਾਲਣਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਤੇ ਉੱਡਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਤੇ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕਮਲ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨੂੰ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤਬ ਗਾਉਂਦੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾਵਾਂ ਮਲ ਗਈਆਂ, ਸਤਨ ਤੋਂ ਕੇਸਰ ਲਗ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਦ ਹਾਥਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹਾਥੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਜਦ ਜਵਾਨ ਗਵਾਲਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਹਾਸਿਆਂ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਤਮ-ਰਾਮ ਭਗਵਾਨ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ, ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਯਮ ਸੰਗਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਮਾਦ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ, ਰੁੱਤ ਦੇ ਰਸ ਨੂੰ ਭੋਗਦੇ। ਐਸੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਂਦੇ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਗਵਾਲਣਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ, ਉਹ ਪੂਰਨ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ। ਇਥੇ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਰਾਜਾ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: "ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਤਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਕ, ਕਰਤਾ ਤੇ ਰਕਸ਼ਕ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਥ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਹਨ, ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਲੋਕ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਥੀ, ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਜਾਂ ਵਿਲੱਖਣ ਕਰਤੱਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲਈ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਸੋਚ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਕਰਮ ਵਿੱਚ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿਚ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ।