ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੁਣੋ, ਮਾਂ, ਕਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ, ਯਜਨਾਂ, ਦਾਨ, ਤਪੱਸਿਆ, ਪਾਠ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਤਿਆਗ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਯੋਗ ਦੇ ਅਨੇਕ ਅੰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂ ਭਗਤੀ-ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਜਾਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਤਿਆਗ ਕਰ ਕੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਹਸਤੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਟੱਲ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਿਰਗੁਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭਗਤੀ-ਯੋਗ ਦੇ ਚਾਰ ਰੂਪ ਬਿਆਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਿਆਨਤਾ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਜੀਵ ਅਨੇਕ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰਾਹ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਸ਼ਟ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਹੀਣ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਵੈਰੀ ਜਾਂ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਖਾਵੇ ਲਈ ਧਾਰਮਿਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਲਾਲਚੀ, ਘਰੇਲੂ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸੇ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਅਨਨ੍ਯ ਭਗਤਿ ਰਹਿਤ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਰ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ, ਭਗਤ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਤ, ਨਿਰਵੈਰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤ੍ਰਤਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਦੇਣਾ ਯੋਗ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਵੈਰਾਗੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਨਿਰਵੈਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ, ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਬਚਨ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਾਸ ਦਾ ਆਰੰਭ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਜਨਾਨੀਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਮਣਕਿਆਂ ਵਾਂਗ ਗੇੜ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਨਾਥ ਹਨ, ਹਰ ਜੋੜੇ ਵਿੱਚ ਖੁਦ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਹ ਹਰ ਗੋਪੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਉਡਦੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੋਵੇ। ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਲੀਲਾ ਦੇਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਤਬ ਵਾਜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ, ਪੈਜਾਂਬੀਆਂ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਕੀਨੰਦਨ ਐਵੇਂ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਣਕੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਨਾ ਮਣਕਾ ਹੋਵੇ। ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਥਿਰਕ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਭੌਹਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ, ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਛੁੰਹਦੇ ਝੁਮਕੇ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭੀਜੀ ਜੂੜੀਆਂ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਸ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਵਨੀਆਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਨੱਚਦੀਆਂ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗਾਂਦੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਆਸ ਪਾਸ ਦਾ ਵਾਤਾਵਰਣ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਇੱਕ ਗੋਪੀ ਨੇ ਮੁਕੁੰਦ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਰੀਲਾ ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ "ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼" ਆਖ ਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਗਾਉਣ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ। ਕੋਈ ਗੋਪੀ, ਥੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਢਿੱਲੀ ਚੂੜੀ ਅਤੇ ਮੱਲਿਕਾ ਦੇ ਗੁਚੇ ਸਮੇਤ, ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਦੇ ਕਾਂਧੇ ਤੇ ਬਾਂਹ ਰੱਖ ਕੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਕ ਹੋਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੁਗੰਧੀ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਲੱਗੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੱਕ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਉਤਸਾਹ ਨਾਲ ਚੁੰਮ ਲਿਆ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਨੱਚਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਝੁਮਕਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਗਲ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਗਲ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਚਬਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਇਕ ਹੋਰ ਗੋਪੀ, ਨੱਚਦੀਆਂ ਤੇ ਗਾਂਦੀਆਂ, ਥੱਕ ਕੇ, ਅਚੁਤ ਦੇ ਕਮਲ ਹੱਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਆਰਾਮ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਚੁਤ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਮਿਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਲ ਫੜਿਆ ਤੇ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰਸ ਲਿਆ। ਝੁਮਕੇ, ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਜੂੜੀਆਂ, ਚਮਕਦੇ ਗਲ, ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਪੈਜਾਂਬੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਗੁਲਾਬਾਂ ਦੇ ਗੁਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭੌਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਸ ਨੂੰ ਅਲੌਕਿਕ ਬਣਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਗਾਤਾਰ ਗਲੇ, ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਖੇਡਾਂ ਅਤੇ ਹੱਸੀਆਂ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਅਜਿਹਾ ਰਸ ਮਾਣਿਆ ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਆਪਣੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਸੀ—ਵਾਲ, ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਬੰਦਨੀਆਂ ਢਿੱਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹਾਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਹਿਲਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਇਹ ਲੀਲਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਗੋਪੀ ਦੇ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਗੋਪੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਦਇਆਲੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੋਂਝਿਆ। ਸੋਹਣੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਝੁਮਕਿਆਂ ਅਤੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਮਿੱਠੇ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਕੰਠੀ ਵਾਲੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਧਨ ਹੋ ਰਹੀਆਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਚੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਸਿੰਧੂਰ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਗਏ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ, ਇੰਝ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਮੱਤ ਹਾਥਣੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ, ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਹਾਸਿਆਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੱਕਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਸੁਖਦਾਈ ਭਗਵਾਨ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਹਾਥਣੀਆਂ ਦੇ ਮੱਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਵਿਹੜਦੇ ਰਹੇ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਾਅਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਸ ਰੱਖ ਕੇ, ਹੇਮੰਤ ਰੁੱਤ ਦੀ ਕਾਵਿ ਰਸਨਾ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਖੁਦ ਅਵਤਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਬੋਲਣ, ਕਰਨ ਅਤੇ ਰਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਕਿਵੇਂ ਪਰਾਈਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਜੋ ਆਪੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਕਿਰਿਆ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਕਿਉਂ ਕੀਤੀ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ।" ਤਦ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।