ਇਸ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾ ਤत्त्व ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਅਤੇ ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸਵੈ-ਸ਼ਾਸਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਗਿਆਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵ-ਡੰਡ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਉਪਜਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਯੋਗ ਦਾ ਨਿਰੰਤਰ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਇਕਾਗ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਕਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਭੇਕ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਗੂੜ੍ਹਾ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਵਸਤੂ, ਚਾਹੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਗੁਣ ਹੋਣ, ਪਰ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਿੜਕੀ ਰਾਹੀਂ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਵਸਤੂ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਕਈ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਰਾਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾਵੇ, ਅੰਡੋਲਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਕਰਮ, ਯਜ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਅਧ੍ਯਯਨ, ਸਯਮ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ, ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਤਿਆਗ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਹ ਹਨ। ਯੋਗ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਭਗਤੀ-ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਜੋ ਕਰਮ ਅਤੇ ਤਿਆਗ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੈ, ਜੋ ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਹ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਆਤਮ-ਤੱਤ ਦਾ ਗਿਆਨ, ਪੱਕੇ ਵਿਭੇਕ ਨਾਲ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਗੁਣਵਾਨ ਜਾਂ ਨਿਰਗੁਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਗਤੀ-ਯੋਗ ਦੀ ਵਿਅਖਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਜੋ, ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਅਵ੍ਯਕਤ ਵਿੱਚ ਵੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੀਵ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅਨੇਕਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਵੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ। ਇਸ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਸ਼ਟ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਹੀਨ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਵੈਰੀ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਬਾਹਰੀ ਧਾਰਮਿਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਲਾਲਚੀ, ਸੰਸਾਰੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਫਸੇ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀਹੀਨ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਿਖਾਉਣਾ। ਪਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਤਿ-ਭਾਵ ਹੈ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਹੈ, ਈਰਖਾ-ਰਹਿਤ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੈ—ਇਸ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਾਹਰੀ ਤੌਰ ਤੇ ਵਿਭੇਕ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਈਰਖਾ-ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਮਾਂ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਥੇ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਰਾਸ-ਲੀਲਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਭਗਤੀ-ਭਾਵ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨ ਸੀ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਹਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਖੜੀਆਂ। ਰਾਸ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਰ ਜੋੜੇ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੇ। ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਰਦਨ ਤੋਂ ਲਗਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਕੀਤਾ; ਜੋ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖਦਾ, ਉਹ ਸਮਝਦਾ ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਉਡਦੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੋਵੇ। ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ; ਫਿਰ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਮਹਿਮਾ ਗਾਇਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਰਾਸ-ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ, ਪੈਜਿਆਂ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰਿਆ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਦੇਵਕੀ-ਨੰਦਨ ਭਗਵਾਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਵਿਚ ਪੜੇ ਵੱਡੇ ਪੰਨਾ ਵਾਂਗ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਠਕ-ਠਕ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਭੌਂਹਾਂ ਦੀ ਖੇਡ, ਕੰਨ ਨਾਲ ਲਗਦੇ ਝੁਮਕੇ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭੀੜੇ ਵਾਲ ਉਲਝੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਗਾਇਨ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਨੱਚਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉੱਚੀਆਂ, ਗਲਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਲਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਪর্শ ਨਾਲ ਮਸਤ, ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਗਾਇਨ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸਥਾਨ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਗੋਪੀ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਉਸ ਦੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਸ਼ਲਾਘਾ "ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ" ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁੜ-ਮੁੜ ਗਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਰਾਸ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਚੂੜੀ ਢਿੱਲੀ ਅਤੇ ਜੈਸਮਿਨ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲਗਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਖੜੇ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਬਾਂਹ ਰੱਖ ਕੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਬਾਂਹ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਕਵਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲੀਪਤੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਨੱਕ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਨੱਚਣ ਨਾਲ ਝੁਮਕੇ ਚਮਕਦੇ ਗਲ ਉੱਤੇ, ਆਪਣਾ ਗਲ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਗਲ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਚਬਾਏ ਪਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ, ਨੱਚਦੀਆਂ ਤੇ ਗਾਇਨ ਕਰਦੀਆਂ, ਪੈਜਿਆਂ ਅਤੇ ਘੇੜੇ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਥਕ ਕੇ, ਅਚੁਤ ਦੀ ਕਵਲ-ਹਥ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵੱਖ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਆਰਾਮ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ। ਗੋਪੀਆਂ, ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਾਥੀ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਰਦਨ ਤੋਂ ਲਾ ਕੇ, ਗਾਇਨ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕਵਲ-ਝੁਮਕੇ, ਵਾਲ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਗਲ, ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਚਮਕ, ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਪੈਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਗੋਪੀਆਂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਾਲ ਵਿੱਚ ਢਿੱਲੀਆਂ, ਗਵਾਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਭੰਭੀਆਂ ਦੀ ਗੁੰਜ ਨਾਲ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਲੇ-ਮਿਲਣ, ਹੱਥ ਦੇ ਸਪর্শ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਖੇਡ-ਭਰੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਹਾਸੇ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਨਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਆਪਣੇ ਪਰਛਾਂਵੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਪর্শ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਆ ਗਿਆ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ—ਵਾਲ, ਪਹਿਰਾਵਾ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਪੱਟੀ ਢਿੱਲੀ ਹੋ ਗਈ—ਉਹ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਗਹਣੇ ਜਾਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੁੱਕ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ, ਹੇ ਕੁਰੂ-ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਣੇ ਢਲਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵੀ-ਜਣੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਇ en moon, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਚੰਭਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਉਤਨੀ ਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਜਿੰਨੀ ਗੋਪੀਆਂ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਖੇਡ-ਭਾਵ ਨਾਲ, ਸਭ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਖੇਡ-ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਥਕ ਗਈਆਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਪੋਛੇ, ਹੇ ਪਿਆਰੀ। ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲ ਸোনੇ ਦੇ ਝੁਮਕਿਆਂ ਅਤੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕਵਲ-ਹੱਥ ਦੇ ਸਪর্শ ਨਾਲ ਧੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਹਿਮਾ ਗਾਇਨ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉੱਤੇ ਮਸਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਤਨ ਉੱਤੇ ਕੇਸਰੀ ਲੱਗੀ, ਭਗਵਾਨ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਵੜੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਦਲ ਪਿੱਛੇ, ਜਿਵੇਂ ਥਕਾ ਹੋਇਆ ਹਾਥੀ, ਡੈਮ ਤੋੜ ਕੇ, ਮਹਿਲਾ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੜਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੱਕ ਤੱਕਿਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸੁਭਾਵ-ਭੋਗੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰਪੂਰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਜੁਣੀ ਹਾਥੀ ਆਪਣੀਆਂ ਮਹਿਲਾ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ, ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਦੇ ਪੱਕੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮਾ ਕੇ, ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਰਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਰਹੇ।