ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਾਧਾਰਨ ਗਿਆਨ ਹੀ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਉਹੀ ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੁ ਅਤੇ ਪੁਰਖ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਇਕੋ ਹੀ ਹਨ, ਪਰ ਜਗਤ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਤਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਪੂਰਨ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਵੈਰਾਗ ਹਾਸਿਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇਕੋ ਗਿਆਨ, ਜਦੋਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਨਿਰਗੁਣ ਬ੍ਰਹਮ ਧੁਨੀ ਆਦਿਕ ਦੇ ਗੁਣ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਹੱਤੱਤੱਤਵ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਤੇ ਫਿਰ ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗਿਆਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਅੰਡਾ-ਸਰੂਪ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਹੀ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨਿੱਤ ਯੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਇਕਾਗ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ ਵੈਰਾਗੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਨਾਲ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਗੂੜ੍ਹ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਝਲਕ ਹੈ, ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਪੁਰਖਾ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਜਾਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਵਸਤੂ ਬਹੁਤ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਪਰ ਵੰਡਦੀ ਨਹੀਂ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰੀਕ ਮਾਰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਪਰ ਉਹ ਇਕੋ ਹੀ ਹਨ। ਕਰਮ, ਯਗ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਪਾਠ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਤੇ ਸੰਯਮ, ਕਰਮ ਦਾ ਤਿਆਗ—ਇਹ ਸਭ ਮਾਰਗ ਹਨ। ਯੋਗ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਭਗਤੀ-ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ, ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤੀ ਤੇ ਪੱਕੇ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਗੁਣ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਿਰਗੁਣ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਭਕਤੀ-ਯੋਗ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਗਿਆਨ ਵੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਗਾਧ ਵਿਚ ਜੀਵ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅਨੇਕਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਘੁੰਮਣ-ਫਿਰਣ ਦੀ ਲੀਲਾ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਬਣੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਆਤਮਾ ਦਾਖਲ ਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਪਰ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ। ਇਸ ਉੱਚੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਸਟ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਹੀਣ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਵੈਰੀ ਜਾਂ ਕੇਵਲ ਬਾਹਰੋਂ ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਨਾ ਹੀ ਲੋਭੀ, ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਵਿਚ ਫਸੇ, ਮੇਰੀ ਭਕਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ। ਪਰ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ, ਭਗਤ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ, ਨਿਰਵੈਰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੇਵਾ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਦਿਓ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਬਾਹਰੋਂ ਵੈਰਾਗੀ, ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ, ਨਿਰਵੈਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸਿਖਿਆ ਦਿਓ। ਹੇ ਮਾਂ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਲਸਾਵਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਉਥੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਭਗਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਰਾਸ ਲੀਲਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਗਲਾਂ ਵਿਚ ਬਾਹਾਂ ਪਾ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ। ਰਾਸ ਦਾ ਮਹੋਤਸਵ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਨਾਥ ਹਨ, ਹਰ ਜੋੜੇ ਵਿਚ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲਾਂ ਲਾ ਕੇ ਨੇੜੇ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਜੋ ਵੇਖਦਾ, ਉਹ ਸਮਝਦਾ ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਉੱਡਦੇ ਮਹਲ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਲੀਲਾ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਮਹਿਮਾ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਸ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ, ਪਾਇਲਾਂ ਤੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਲ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਪ੍ਰਭੂ ਐਵੇਂ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਪੰਨਾ ਰਤਨ। ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਥਾਪ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਭੌਂਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਲਾਕੀਆਂ, ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਝੁਮਕਿਆਂ ਦੀ ਝੱਲ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀਆਂ ਜੂੜੀਆਂ—ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗਾ ਰਹੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇੱਕ ਗੋਪੀ ਨੇ ਮੁਕੁੰਦ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਰੀਲੀ ਧੁਨ ਮਿਲਾਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ "ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ" ਆਖ ਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗਾਉਂਦੀ ਤੇ ਉਹ ਉਸ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਇੱਕ ਗੋਪੀ, ਰਾਸ ਵਿਚ ਥੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਚੂੜੀ ਢਿੱਲੀ ਹੋਈ ਤੇ ਜਾਸਮਿਨ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ, ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕੰਧੇ ਤੇ ਬਾਂਹ ਰੱਖ ਕੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੁਗੰਧੀ ਤੇ ਚੰਦਨ ਲਪੇਟੇ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੱਕ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਨਚਦਿਆਂ-ਗਾਉਂਦਿਆਂ, ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਝੁਮਕੇ ਚਮਕ ਰਹੇ, ਆਪਣਾ ਗਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗਲ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਚਵੇਂ ਹੋਏ ਪਾਨ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਕੋਈ ਹੋਰ, ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਅਚੁਤ ਦੇ ਕਮਲ ਹੱਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿੰਨੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਆਰਾਮ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ। ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਚੁਤ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਇਕੱਲੇ ਪਤੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਲਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਨਾਇਆ। ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਕਮਲ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਝੁਮਕੇ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਗਲ, ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਤੇਜ, ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਪਾਇਲਾਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਿਚ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਇਹ ਗੋਪੀਆਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਨੱਚਦੀਆਂ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਹੱਸ-ਖੇਡ, ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਤੇ ਉਲਾਸ ਭਰੇ ਹਾਸੇ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਉਹੀ ਖੇਡ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਆਪਣੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਐਸਾ ਆਨੰਦ ਆਇਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਖਿੜੇ ਵਾਲ, ਢਿੱਲੇ ਪੋਸ਼ਾਕ ਜਾਂ ਗਲਪਟੀਆਂ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕ ਸਕੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਥੱਲੇ ਲੁੜਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਲੀਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਚੰਦਮਾ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਟੋਲਾ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਜਿੰਨੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਖੇਡ-ਭਾਵ ਨਾਲ, ਆਪ ਵਿਚ ਪੂਰਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਸਭ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਨਾਇਆ। ਜਦ ਗੋਪੀਆਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਕੇ ਥੱਕ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਦਇਆਲੁ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਪੋਂਝੇ। ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਝੁਮਕੇ ਤੇ ਵਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਕਮਲ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਧੰਨ-ਧੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਸਭ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨੱਚਦਿਆਂ ਕੁਚਲ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿੰਨਿਆਂ ਦੀ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਗਈਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗਾਣਿਆਂ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਥੀ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਹਾਥਣਾਂ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਸ ਲੀਲਾ ਦੀ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾ ਵਰਨਨ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਗਿਆਨ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਅਤੁੱਲ ਪ੍ਰੇਮ ਇਕ ਸੁਰ ਵਿਚ ਵਗਦਾ ਹੈ।