ਜਦੋਂ ਭਗਤੀ, ਜੋ ਕਿ ਯੋਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੱਲ ਸਮਰਪਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਿਅਰਾਗ ਅਤੇ ਉਹ ਗਿਆਨ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਸਤੂ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਦਾ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਤਾਂ ਉਸੇ ਖ਼ਸ਼ਣ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਦੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਅਸੰਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਲੈਣ-ਦੇਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਖ਼ਾਲਸਾ ਗਿਆਨ ਹੀ ਸਰਵੋਚ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਆਪ ਹੀ ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਹਨ; ਭਗਵਾਨ ਇੱਕ ਹੀ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤੂਆਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਪੂਰਨ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਇਨ੍ਹੀ ਹੱਦ ਤੱਕ, ਯੋਗੀ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਮਨਚਾਹਾ ਲਕੜੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਸਭ ਵਸਤੂਆਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਅਰਾਗ। ਇਹ ਇਕੋ ਗਿਆਨ, ਜਦੋਂ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਮੁੜੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ ਇਹ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਨਿਰਗੁਣ ਬ੍ਰਹਮ ਵੀ ਧੁਨੀ ਆਦਿ ਗੁਣਾਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।