ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਿਆਰੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਸੁਣੋ, ਕਿਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਨੁਠੇ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਬਚਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਮੈਂ, ਹੇ ਮਿੱਤਰੋ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਦੌਲਤ ਮਿਲਣ ਤੇ ਖੋ ਜਾਣ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਲਗਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।” ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸਵਾਸਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਨਿਮਣੇ, ਮੇਰੀ ਖਾਤਰ ਸੰਸਾਰਕ ਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਤਬ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਪੂਜਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਲਈ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋਵੋ, ਹੇ ਪਿਆਰੀਓ।” ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਭਕਤੀ ਨੂੰ, ਇVen ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਮਰ ਨਾਲ ਵੀ, ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। “ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਘਰ ਦੀਆਂ ਸਖ਼ਤ ਜੰਜੀਰਾਂ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਇਨਾਮ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ' ਨਾਮਕ ਅਧਿਆਇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰਾਣ, ਪਰਮ ਹੰਸ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਵਧੇਰੇ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਲਗਦੇ ਹਨ, “ਜਦੋਂ ਭਕਤੀ ਰੂਪ ਯੋਗਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੱਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ—ਚਾਹੇ ਸੁਖਦਾਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੁਖਦਾਈ—ਤਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਰਾਹੀਂ, ਅਸੰਗ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਸਵੀਕਾਰ ਅਤੇ ਤਿਆਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਤੇ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ।” “ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ ਹੀ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਪਰਮਪਤਾ ਹੈ; ਭਗਵਾਨ ਇੱਕ ਹੀ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤੂਆਂ ਰਾਹੀਂ ਵੱਖਰੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਪੂਰਨ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਯੋਗੀ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਮੰਜਿਲ—ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਰਾ ਵੈਰਾਗ—ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।” “ਇੱਕੋ ਗਿਆਨ, ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਮੁੜੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਨਿਰਗੁਣ ਬ੍ਰਹਮ ਆਵਾਜ਼ ਆਦਿ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਹੱਤਤੱਤਵ, ਅਹੰਕਾਰ ਰੂਪ, ਤਿੰਨ ਤੇ ਪੰਜ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਗਿਆਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵਿਸ਼ਵ ਡੂੰਘਾ ਅੰਡਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਜੋ, ਭਰੋਸੇ ਤੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਯੋਗਾ ਕਰਦਾ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ, ਅਸੰਗ ਤੇ ਵੈਰਾਗੀ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।” “ਇਹ ਗੂੜ੍ਹਾ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਦਾ ਅਸਲ ਪਤਾ ਲਗਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।” “ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਵਸਤੂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਕਈ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਪਰ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਐਸੇ ਹੀ ਭਗਵਾਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਰਮਿਕ ਮਾਰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” “ਕਰਮ, ਯਜ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਪਾਠ, ਸਯਮ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ, ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਤਿਆਗ—ਇਹਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਯੋਗ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਭਕਤੀ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਕਰਮ ਤੇ ਵੈਰਾਗੀ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਆਤਮ-ਤੱਤ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਤੇ ਪੱਕਾ ਵੈਰਾਗ—ਇਹਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਭਗਵਾਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਿਰਗੁਣ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।” “ਚਾਰ ਭਕਤੀ-ਯੋਗ ਦੇ ਰੂਪ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ, ਜੋ ਅਵ੍ਯਕਤ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਣ 'ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਗਿਆਨ ਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਬਣੇ ਜੀਵ ਦੇ ਅਨੇਕ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ।” “ਇਹ ਗਿਆਨ ਕਦੇ ਵੀ ਬੁਰੇ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਹੀਨ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਵੈਰੀ, ਜਾਂ ਕੇਵਲ ਬਾਹਰੀ ਧਾਰਮਿਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਿਖਾਉਣਾ। ਨਾ ਹੀ ਲਾਲਚੀ, ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ, ਨਾ ਭਗਵਾਨ ਵੱਲ ਭਕਤੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਨਾ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਣਾ।” “ਪਰ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ, ਭਗਤ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਤ, ਨਿਰਵੈਰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀਨ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਦਿਓ। ਜੋ ਬਾਹਰੀ ਤੌਰ ਤੇ ਵੈਰਾਗੀ, ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ, ਨਿਰਵੈਰ, ਸ਼ੁੱਧ, ਤੇ ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸਿਖਾਉਣਾ। ਹੇ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।” ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।” ਉਥੇ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਰਾਸਾ ਖੇਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਤਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਮੋਤੀ ਵਰਗੀ ਸਨ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ ਖੜੀਆਂ। ਰਾਸਾ ਦਾ ਮਹਾਉਤਸਵ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਕੀ-ਨੰਦਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਰ ਜੋੜੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੇ। ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲ ਤੋਂ ਲਗਾ ਲਿਆ; ਜੋ ਇਹ ਵੇਖਦੇ, ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਕਿ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਉੱਡਦੇ ਮਹਲ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਓਂ ਸਮੇਤ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪੇਖ ਰਹੇ ਸਨ; ਫਿਰ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਓਂ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਮਹਿਮਾ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਸਾ ਚਕ੍ਰ ਵਿੱਚ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਜੇਬਾਂ ਤੇ ਘੰਟੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਲਾਸ ਭਰਿਆ ਸ਼ੋਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਕੀ-ਨੰਦਨ ਭਗਵਾਨ, ਵੱਡੇ ਪੰਨਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਥਾਪ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੇ ਨਜ਼ਰ, ਭੌਂਹਾਂ ਦੀ ਖੇਡ, ਕੰਨ-ਫੁੱਲ ਝੁਮਦੇ ਹੋਏ ਗਲ੍ਹ ਤੇ, ਖੁਲ੍ਹੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀਆਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ; ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀਆਂ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ। ਨੱਚਦੀਆਂ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾ ਰਹੀਆਂ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਖੁਸ਼, ਪਿਆਰੀਆਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਸਾਰੀ ਥਾਂ ਗੀਤ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਇੱਕ ਗੋਪੀ ਨੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਉਸ ਦੇ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਤੇ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੀਤ ਗਾਇਆ, ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਰਾਸਾ ਵਿੱਚ ਥੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਚੂੜੀ ਤੇ ਜੈਸਮਿਨ ਦੀ ਮਾਲਾ ਢਿੱਲੀ ਹੋਈ, ਆਪਣਾ ਬਾਂਹ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਬਾਂਹ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੀ ਵਾਸ ਤੇ ਚੰਦਨ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਨੱਕ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੁੰਮ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਨੱਚਣ-ਗਾਣ 'ਤੇ, ਕੰਨ-ਫੁੱਲ ਨੱਚਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਆਪਣੇ ਗਲ੍ਹ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਗਲ੍ਹ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਚਬਾਏ ਪਾਨ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ। ਇੱਕ, ਨੱਚਣ ਤੇ ਗਾਣ 'ਤੇ, ਪਾਜੇਬ ਤੇ ਕਮਰ-ਬੰਦ ਵੱਜਦੇ, ਥੱਕ ਕੇ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੀ ਕਮਲ-ਹਥ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਨ੍ਹੇ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਆਰਾਮ ਲਿਆ। ਗੋਪੀਆਂ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੀ ਇਕੱਲੀ ਪਤਨੀ, ਗਲ੍ਹ ਤੋਂ ਲਾ ਕੇ, ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੀਆਂ। ਕਮਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕੰਨ-ਫੁੱਲ, ਖੁਲ੍ਹੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਗਲ੍ਹ, ਚਿਹਰੇ ਰੋਸ਼ਨ, ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਪਾਜੇਬਾਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਨੱਚਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਚੋਟੀ ਵਿੱਚ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਗਵਾਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸੰਗ, ਰਾਸਾ ਮਹਾਉਤਸਵ ਵਿੱਚ, ਅਨੰਦ, ਭਕਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕੀਤੀ।