ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਹਾਰਾਜਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਸਤ ਤਾਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਥੇ ਨਾਂ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਧਰਮ; ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਵਾਰਥ ਲਈ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ-ਪਿਓਂ ਦੀ ਦਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਤੇ ਨੇਕੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਪਰ ਮੈਂ, ਹੇ ਦੋਸਤੋ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਲਈ; ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਮਿਲਣ ਤੇ ਗੁਆਉਣ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਗਲਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਨਬਲੇ, ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਸੰਸਾਰੀ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਕਰਤਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ; ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਪੂਜਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋਵੋ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮੋ। ਤੁਾਡੇ ਨਿਰਮਲ ਭਗਤੀ ਦਾ ਮੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਬਦਲਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਘਰ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੰਜੀਰਾਂ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨੇਕ ਕਰਮ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਇਨਾਮ ਹੋਣ। ਇਥੇ 'ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਸਾਂਤਵਨਾ' ਨਾਮਕ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਭਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਮਹਾਨ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ। ਜਦੋਂ ਭਗਤੀ-ਰੂਪ ਯੋਗ ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੱਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵੈਰਾਗ ਤੇ ਗਿਆਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮਨ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਜ ਦੁਆਰਾ, ਵਸਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਖਰਾ-ਵਖਰਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ—ਚਾਹੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੋਣ ਜਾਂ ਦੁਖਦਾਇਕ—ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੁਆਰਾ, ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ, ਲੈਣ ਤੇ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ। ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ ਹੀ ਸਰਵੋਚ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਪੁਰੁਸ਼; ਭਗਵਾਨ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਵਖ-ਵਖ ਵਸਤੂਆਂ ਰਾਹੀਂ ਵੱਖਰਾ-ਵੱਖਰਾ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਨ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਇੱਥੇ ਯੋਗੀ ਆਪਣਾ ਲੱਕੜਾ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ: ਸਭ ਵਸਤੂਆਂ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਵੈਰਾਗ। ਇੱਕ ਗਿਆਨ, ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਮੁੜੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ; ਨਿਰਗੁਣ ਬ੍ਰਹਮ, ਧੁਨੀ ਆਦਿ ਗੁਣ ਲੈ ਕੇ, ਵਸਤੂਆਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਹੱਤੱਤੱਤਤਤ ego-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਤੇ ਪੰਜ ਭਾਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਗਿਆਨ-ਰੂਪ, ਗਿਆਨ-ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਦੇ ਗਿਆਰਾਂ ਭਾਗਾਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅੰਡਾ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਉਹ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਜੋ ਭਗਤੀ ਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਨਿਰਲੋਭੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੂੜ੍ਹ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਪਛਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਵਸਤੂ, ਕਈ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਹੀਂ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਵਸਤੂ ਵੰਡਦੀ ਨਹੀਂ, ਭਗਵਾਨ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਰਾਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ ਇੱਕੋ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਰਮ, ਯਜ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਪਾਠ, ਸਯਮ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ 'ਤੇ ਜਿੱਤ, ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਤਿਆਗ—ਇਹਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਯੋਗ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਗਾਂ, ਭਗਤੀ-ਯੋਗ, ਕਰਮ-ਧਰਮ ਤੇ ਵੈਰਾਗ-ਧਰਮ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਕਰਦੈ—ਆਤਮਾ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਪੱਕੀ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਗੁਣ-ਸਹਿਤ ਤੇ ਨਿਰਗੁਣ, ਉਹ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੌਂਕ-ਰੂਪ ਭਗਤੀ-ਯੋਗ ਦੀ ਵਿਵਰਣ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਪਰਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੀਵ ਦੀ ਅਨੇਕਾਂ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਤੇ ਕਰਮ ਦੁਆਰਾ ਬਣੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ। ਇਹ ਗਿਆਨ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਸਟ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ-ਰਹਿਤ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਵੈਰ-ਭਾਵ ਵਾਲਿਆਂ, ਜਾਂ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ। ਲਾਲਚੀ, ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ। ਪਰ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ, ਭਗਤ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ-ਯੋਗ, ਨਿਰਵੈਰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੇਵਾ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਨ—ਇਹ ਗਿਆਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਨਾ। ਉਹ ਜੋ ਬਾਹਰੋਂ ਨਿਰਲੇਪ, ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ, ਨਿਰਵੈਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇ ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਦਿੰਨਾ। ਹੇ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਨ ਮੈਨੂੰ ਲਾ ਕੇ ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।" ਉਥੇ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਰਾਸ-ਲੀਲਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਚਾਹਵਾਂ ਤੇ ਉਲਾਸ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨ-ਸਮਾਨ ਸਨ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਖੜੀਆਂ। ਰਾਸ-ਮਹੌਤਸਵ ਆਰੰਭ ਹੋਇਆ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਹਰ ਜੋੜੇ ਵਿੱਚ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਗਲੋਂ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਕੀਤਾ; ਜੋ ਇਹ ਵੇਖਦੇ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਉਡਦੇ ਮਹਲਾਂ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਕਰਦੇ। ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਲੀਲਾ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ; ਫਿਰ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਨਾਥ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਮਹਿਮਾ ਗਾਇਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਰਾਸ-ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਚੂੜੇ, ਪਾਇਲ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝ ਨਾਲ, ਇਕ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰਿਆ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਦੇਵਕੀ-ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਪੰਨਾ-ਮਣੀ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਥਾਪ, ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਭੌਂਵਾਂ ਦੀ ਖੇਡ, ਕੰਨ-ਝੁਮਕੇ ਗਲ ਤੇ ਲੱਗਦੇ, ਖੁਲੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀਆਂ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਬਾਦਲਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ। ਨੱਚਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉੱਚੀਆਂ, ਗਲਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਇਆ, ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਗੀਤ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਕ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਸੁਚਜੀਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਇਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼' ਕਿਹਾ, ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਕ ਹੋਰ, ਰਾਸ-ਨੱਚਣ ਤੋਂ ਥਕ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ, ਖੁਲਿਆ ਚੂੜਾ ਤੇ ਜੈਸਮਿਨ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਦੇ ਮੋਰੇ ਰੱਖਿਆ। ਇਕ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਹੱਥ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੀ ਵਾਸ ਤੇ ਚੰਦਨ ਲਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਨੱਕ ਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਚੁੰਮਿਆ। ਇਕ ਹੋਰ, ਨੱਚਣ ਨਾਲ ਕੰਨ-ਝੁਮਕੇ ਚਮਕਦੇ, ਆਪਣਾ ਗਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਗਲ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਬਾਏ ਪਾਨ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰਾਸ-ਲੀਲਾ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਅਨੰਦ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਰੰਗੀ ਹੋਈ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।