ਜਦੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਆ ਬੈਠੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੰਸਦਿਆਂ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਅਤੇ ਭਾਵਪੂਰਨ ਭੌਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀਆਂ ਗੋਦ 'ਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹੇ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੀਆਂ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ: “ਕੋਈ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੂਜਾ ਵੀ ਵਾਪਸ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਲਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਹੇ ਮਹਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਹੜਾ ਰਸਤਾ ਠੀਕ ਹੈ?” ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਦੋਸਤ ਹਨ, ਪਰ ਉੱਥੇ ਨਾ ਤਾਂ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਧਰਮ। ਜਿਹੜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਹੜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ-ਪਿਉਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਦੋਸ਼ ਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੋਵੇਂ ਉੱਤਮ ਹਨ। ਪਰ ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਚ ਪੂਰਨ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।” ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਪਰ ਮੈਂ, ਦੋਸਤੋਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਦੌਲਤ ਮਿਲਣ ਤੇ ਗੁਆ ਲੈਣ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਗੋਪਿਓ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੰਸਾਰਕ ਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਤਵ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਗ਼ੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਭਗਤੀ ਦਾ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੀ ਬਦਲਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ, ਘਰ-ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਕਠੋਰ ਜੰਜੀਰਾਂ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਇਨਾਮ ਹੋਣ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਤਸੱਲੀ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਅਮੋਲਕ ਬਚਨ ਕਹੇ। ਫਿਰ ਅੱਗੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ, “ਜਦ ਭਗਤੀ ਰੂਪ ਯੋਗ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਵੱਲ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਿਰਾਗ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਉਪਜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਮਨ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਕੋਈ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪੇ ਨੂੰ, ਸਭ ਵਿਚ ਇਕਸਾਰ, ਅਲਿਪਤ ਤੇ ਉੱਚੇ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ ਹੀ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜੋ ਇਕ ਹੀ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।” ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, “ਪੂਰਨ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਹੀ ਚਾਹੀਦੀ ਮੰਜਿਲ, ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਵੈਰਾਗ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਗਿਆਨ, ਬਾਹਰੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤੂਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।