ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰਸਮਈ ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਬੈਠੇ। ਉਹ ਓਹੋ ਜਗਤ ਦੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਇਕੋ ਇਕ ਆਸਰਾ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋਗੀ ਵਾਂਗ ਵੱਸ ਗਏ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਚੁਸਤ ਨਜ਼ਰਾਂ ਅਤੇ ਭਾਵਪੂਰਨ ਭੌਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੀਆਂ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਬਣਾਵਟੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ, “ਕੋਈ ਇੱਕ ਜਿਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਹੋਰ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਕਰਦਾ; ਕੁਝ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਕਿਹੜਾ ਰਸਤਾ ਠੀਕ ਹੈ?” ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, “ਜੋ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਫਾਇਦੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਦੋਸਤ ਹਨ, ਪਰ ਉਥੇ ਨਾ ਤਾਂ ਅਸਲ ਮੋਹ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਧਰਮ; ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਵਾਰਥ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਮਾਂ-ਪਿਉ ਵਾਂਗ ਦਇਆਲੂ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਨ; ਇਥੇ ਮੋਹ ਅਤੇ ਨੇਕੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡੋ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਹਨ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਪਰ ਮੈਂ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰੋ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ; ਜਿਵੇਂ ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਮਿਲ ਕੇ ਫਿਰ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਨਿਮਾਣਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਲੋਕੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਫਰਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਮੇਰੀ ਖਾਤਰ, ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ; ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਪੂਜਦੇ ਹੋ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਲਾਲ ਨਾ ਰੱਖੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਿਯੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਨਿਰਮਲ ਭਗਤੀ ਦਾ ਬਦਲਾ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਮਰ ਲੈ ਲਵਾਂ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਘਰ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਤੋੜੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਕੰਮ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਇਨਾਮ ਹੋਣ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਨਿਵਾਰਣ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ ਪਹਿਲੀ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਬੱਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, “ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ” ਨਾਮਕ, ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਭਗਤੀ-ਰੂਪ ਯੋਗ ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੱਲ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਿਰਾਗ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਉਪਜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਜਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਸਤੂ ਵਿੱਚ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੋਣ ਜਾਂ ਦੁਖਦਾਇਕ—ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਲੱਗ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਕਸਮਾਨ, ਲੈਣ-ਦੇਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਹੀ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਪੁਰਖ; ਭਗਵਾਨ ਇਕੋ ਹੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤੂਆਂ ਰਾਹੀਂ ਵੱਖਰਾ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਤਨਾ ਹੀ, ਪੂਰਨ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਯੋਗੀ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ: ਸਭ ਵਸਤੂਆਂ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਵਿਰਾਗ। ਇਕੋ ਗਿਆਨ, ਜਦ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਮੁੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਨਿਰਗੁਣ ਬ੍ਰਹਮ ਧੁਨੀ ਆਦਿ ਗੁਣ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਹੱਤਤੱਤਵ, ਅਹੰਕਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਤੇ ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਖੁਦ-ਸੰਚਾਲਿਤ, ਗਿਆਰਾਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸੰਸਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਉਹੀ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨਿੱਤ ਯੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਿਰਲੇਪ, ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਵਿਰਾਗੀ, ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਡੂੰਘਾ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈ, ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਪੁਰਖਾ ਦੀ ਅਸਲਤ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਵਸਤੂ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਗੁਣ ਰੱਖਦੀ ਹੋਵੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਵੰਡਦੀ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਰਮਿਕ ਮਾਰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਕਰਮ, ਯੱਗ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਪਾਠ, ਸੰਯਮ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ, ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਤਿਆਗੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਾਰਗ ਹਨ। ਯੋਗ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਭਗਤੀ-ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਤਿਆਗ ਵਾਲੇ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਅੰਗ ਅਪਣਾਏ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਦੀ ਅਸਲਤ ਦੀ ਸੂਝ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿੜ ਵਿਰਾਗ ਰਾਹੀਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਗੁਣਾਂ ਸਮੇਤ ਜਾਂ ਨਿਰਗੁਣ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਗਤੀ-ਯੋਗ ਦੇ ਚਾਰ ਭੇਦ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਭਿਵੈਕਤ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਤੇ, ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਬਣੇ ਜੀਵ ਦੇ ਅਨੇਕ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਇਹ ਗਿਆਨ ਕਦੇ ਭੀ ਦੁਸਟ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਹੀਨ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਦੁਸ਼ਮਣ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਬਾਹਰੀ ਧਾਰਮਿਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਲਾਲਚੀ, ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ। ਪਰ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ, ਭਗਤੀ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ, ਦੋਖ-ਰਹਿਤਤਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਹੋਵੇ—ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਵਿਅਕਤ ਹੈ, ਨਿਰਲੇਪ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਹੇ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਲਾ ਕੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਥੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਰਾਸ ਲੀਲਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਭਗਤੀ ਭਰੀਆਂ, ਖੁਸ਼ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਨਾਰੀ ਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜੇ ਹੋਏ। ਰਾਸ ਦਾ ਮੇਲਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਜੋਗੀਸ਼ਵਰ, ਹਰ ਜੋੜੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲਾਂ ਪਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਕਰ ਲੈਂਦੇ; ਜਿਸਨੇ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਉਡਦੇ ਮਹਲ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖਦੇ; ਤਬ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਰਾਸ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਕੰਗਣਾਂ, ਪਾਇਲਾਂ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਵੱਡੇ ਪੰਨਾ ਵਾਂਗ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਦੇ। ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਥਾਪ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਹੱਸਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਭੌਂਹਾਂ ਦੇ ਖੇਡ, ਕੰਨ ਦੇ ਝੁਮਕੇ ਗਲ੍ਹਾ ਨੂੰ ਛੁੰਦੇ, ਖੁਲ੍ਹੀਆਂ ਲਟਾਂ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀਆਂ। ਨੱਚਦੀਆਂ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਗਲ੍ਹਾ ਲਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਪ੍ਰਿਯਾ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਮੰਡਲ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਗੋਪੀ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਉਸਦੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਬੜੀ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, “ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼!” ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗਾਉਂਦੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਸਮਈ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਰਾਸ ਲੀਲਾ, ਪ੍ਰੇਮ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹੋਈ।