ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਗੋਪੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਲਕ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਰਹੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ ਕਮਲ-ਜਿਹੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਉਸ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰ-ਨਿਹਾਰ ਕੇ ਵੀ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਕੇ ਵੀ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਦੂਜੀ ਗੋਪੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵਾਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਯੋਗੀ-ਜਿਹੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਡੂਬੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਉਤਸਵ-ਜਿਹੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁੱਖ-ਮੁਕਤ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋਰ ਭੀ ਵਧੇਰੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਸ਼ਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਰੇਤਲੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਜੈਸਮਿਨ ਅਤੇ ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲ ਖਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਵਾ ਮਹਿਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਥਾਂ ਸ਼ੁਭ ਸੀ, ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਰੇਤ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਨਰਮ ਸੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਚੰਚਲ ਹਥਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਸੀ। ਗੋਪੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਆਪਣੇ ਉਪਰਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲਈ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਲਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਥੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਨ ਧਾਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਇਕ ਮਾਤਰ ਆਸਰੇ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਾਸੇ, ਚੁਲਬਲੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੇ ਭਾਵ-ਭਰੇ ਭ੍ਰੂ-ਭੰਗ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਹਥੀਂ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਰੁਸਵੇਂ-ਭਰਿਆ ਸੁਆਲ ਪੁੱਛਿਆ: "ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਵਾਪਸ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਉਲਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਦੱਸੋ, ਕਿਹੜਾ ਠੀਕ ਹੈ?" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਪਰਸਪਰ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਮਿਤਰ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਨ ਸੱਚਾ ਪ੍ਰੇਮ ਹੈ, ਨ ਧਰਮ; ਇਹ ਸਿਰਫ ਸਵਾਰਥ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਪੇ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਉੱਥੇ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਧਰਮ ਵਧੀਆ ਹਨ। ਕੁਝ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਪ੍ਰੇਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।" "ਪਰ ਮੈਂ, ਦੋਸਤੋ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਪ੍ਰੇਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਲਈ; ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਰੀਬ, ਧਨ ਮਿਲ ਕੇ ਖੋ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ, ਨਰਮ ਦਿਲ ਵਾਲੀਆਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਲੋਕਿਕ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਕਰਤਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਲਈ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਸਿੱਧੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਰੁਸ ਨਾ ਹੋ, ਪਿਆਰੀਆਂ।" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਨਿਰਮਲ ਭਗਤੀ ਦਾ ਬਦਲਾ ਦੇ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਮਰ ਵੀ ਲੈ ਲਵਾਂ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਘਰ ਦੀਆਂ ਮਜਬੂਤ ਜੰਜੀਰਾਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇਕ ਕਰਮ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਇਨਾਮ ਹੋਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ' ਨਾਮਕ 32ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤਮ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਪੁਰਾਣ, ਉੱਚਤਮ ਹੰਸ ਦੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ, ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਭਗਤੀ-ਰੂਪ ਯੋਗ, ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੈਰਾਗ ਤੇ ਗਿਆਨ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਜ ਰਾਹੀਂ, ਵਸਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ—ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਰਾਹੀਂ, ਅਸੰਲਗਨ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਾਨ, ਲੈਣ ਤੇ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਤੇ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ। ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ ਹੀ ਉੱਚਤਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਵਿਅਕਤੀ; ਭਗਵਾਨ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤੂਆਂ ਰਾਹੀਂ ਵੱਖਰਾ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਤਨਾ ਹੀ, ਪੂਰਨ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਯੋਗੀ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਤ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਯਾਨੀ, ਸਭ ਵਸਤੂਆਂ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਵੈਰਾਗ। ਇੱਕ ਗਿਆਨ, ਬਾਹਰ-ਵੱਲ ਮੁੜੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਮੋਹ ਰੂਪ, ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਨਿਰਗੁਣ ਬ੍ਰਹਮ, ਧੁਨ ਆਦਿ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਤੱਤ, ਅਹੰਕਾਰ ਰੂਪ, ਤ੍ਰੈ-ਰੂਪ ਤੇ ਪੰਜ-ਰੂਪ, ਸਵੈ-ਸ਼ਾਸਕ, ਤੇ ਗ्यारਾਂ-ਰੂਪ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਡੇ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਰੋਸੇ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਯੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਇਕਾਗ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ ਅਸੰਲਗਨ ਹੈ, ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੂੜ੍ਹਾ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਵਸਤੂ, ਭਾਵੇਂ ਕਈ ਗੁਣ ਹੋਣ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਦਿੱਸ ਕੇ ਵੀ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਮਾਰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਰਮ, ਯਗ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਅਧਿਆਨ, ਸਵ-ਨਿਗ੍ਰਹ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਜਿੱਤ, ਤੇ ਕਰਮ ਦਾ ਤਿਆਗ—ਯੋਗ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਭਗਤੀ-ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਧਰਮ, ਕਰਮ ਤੇ ਤਿਆਗ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ—ਆਤਮਾ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤ ਤੇ ਪੱਕੇ ਵੈਰਾਗ ਰਾਹੀਂ, ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਨਿਰਗੁਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਰਾਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਰ-ਭਾਗੀ ਭਗਤੀ-ਯੋਗ ਦੀ ਵਿਵਰਣ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਜੋ, ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਅਵ੍ਯਕਤ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੀਵ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ, ਅਗਿਆਨ ਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ। ਇਹ ਗਿਆਨ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਸ਼ਟ, ਅਨਿਯਮਤ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਵੈਰੀ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਬਾਹਰੋਂ ਧਾਰਮਿਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਲਾਲਚੀ, ਘਰੇਲੂ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ। ਪਰ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਭਰੋਸੇਯੋਗ, ਭਗਤ, ਨਿਯਮਤ, ਨਿਰਵੈਰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸੇਵਾ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਜੋ ਬਾਹਰੋਂ ਵੈਰਾਗੀ, ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ, ਨਿਰਵੈਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇ ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਮਾਂ, ਜੋ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸੁਣ ਲਵੇ ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਉਪਰ ਧਿਆਨ ਧਰ ਕੇ ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਥੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਰਾਸ-ਨ੍ਰਿਤਯ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਭਗਤੀ-ਭਰੀਆਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਨਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਣੀ-ਜਿਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਪੈਂਈਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਰਾਸ-ਉਤਸਵ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ, ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਹਰ ਜੋੜੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਨੰਦ-ਮਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।