ਜੇ ਕੋਈ ਜੀਵ ਫਿਰ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪੇਟ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਿਰ ਪੁਰਾਣੀ ਹਨੇਰੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਚਾਈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਦਇਆ, ਚੁਪ, ਬੁੱਧੀ, ਭਾਗ, ਲਾਜ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਮਾਫੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੁਣ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਘਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਚਲ, ਮੂਰਖ, ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਜਾਂ ਅਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਦਇਆਯੋਗ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਭਟਕਣਾ ਅਤੇ ਬੰਧਨ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਲੱਗਾਓ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਿਰਗੀ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀਤਾ ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਉਹ ਮਿਰਗ ਬਣ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ। ਇਹ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ—ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਔਰਤ ਜਿਹੜੀ ਮੈਨੂੰ, ਜਗਤ ਦੇ ਜਿੱਤੂਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਸ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਭੰਵਰੇ ਵਾਂਗ ਭੌਹਾਂ ਚੁਕ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਸ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਨਾਰਾਇਣ ਰਿਸ਼ੀ ਵਰਗੇ ਅਡੋਲ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹੀ ਇਸ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਕੋਈ ਯੋਗ ਦੇ ਉੱਚੇ ਪੱਧਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾ ਕਰੇ; ਜੋ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸੰਗਤ ਨਰਕ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਮਾਇਆ, ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਕੂਏ ਵਾਂਗ ਜੋ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਮੂੜ੍ਹ ਆਦਮੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਗਾਂ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਆਈ ਹੋਈ; ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਨ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਘਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਪਤੀ, ਬੱਚਾ ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਮਿਰਗ ਲਈ ਮੌਤ ਹੈ। ਇਸ ਜੀਵ-ਰੂਪ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਜਨਮਾਂ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਮਲ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਜੀਵ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਜ਼ਰੀਆ ਅਤੇ ਦੇਖਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਗਵਾ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਾਸ਼ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤੀ ਨਾਲ 'ਮੈਂ' ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਖ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਦੇਖਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਗਵਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ—ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦੋਂ ਦਰਸ਼ਨ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਡਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਭਟਕਣਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੇ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸਦੀ ਬੁੱਧੀ ਸੱਚੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਯੋਗ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਸ ਮਾਇਆ-ਰਚਿਤ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਦੇਹ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਜੀਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਗੋਪੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀਆਂ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਂਦੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਤਰਸ ਵਿੱਚ ਪਈਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ, ਹਰਿ ਆਪ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਆ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ—ਉਹਦਾ ਮੁਖ ਚੰਬੇ ਦੀ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ—ਉਹ ਜੋ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ; ਸਭ ਇੱਕਠੀਆਂ ਖੜੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੰਦ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਹਰਿ ਦਾ ਚੰਬੇ ਵਾਂਗ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਥੇਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ; ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਚੰਦਨ ਲੱਗੀ ਬਾਂਹ ਆਪਣੇ ਮੋਹਣੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਈ। ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਗੋਪੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਾਨ ਦੀ ਪੱਤੀ ਰੱਖ ਲਈ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਚਬਾਈ ਸੀ; ਇੱਕ ਹੋਰ, ਜੋ ਵਿਆਕੁਲ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚੰਬੇ ਵਰਗੇ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਤੇ ਰੱਖ ਲਏ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਜਿਸਦੀ ਭੌਹਾਂ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹੌਂਠਾਂ ਹੇਠਾਂ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ, ਪਾਸੇ ਤੱਕ ਤੀਖੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਾਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਬਿਨਾ ਝਪਕਾਏ, ਉਸਦੇ ਚੰਬੇ ਵਰਗੇ ਮੁਖੜੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਅਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਕਦੇ ਅਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਵਸਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਯੋਗੀ ਅਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਭੁਲਾ ਬੈਠੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨ ਮਿਲਣ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਹੋਈਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ, ਅਚੁਤ, ਪ੍ਰਭੂ, ਹੋਰ ਵੀ ਚਮਕ ਉਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪਰਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਰੇਤਲੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਜਾਸਮਿਨ ਤੇ ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਭੌਰੇ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਸੀ, ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚੰਦਨੀ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚੰਚਲ ਹੱਥ, ਮਿੱਟੀ ਨਰਮ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ, ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦ ਆਪਣੇ ਲਕਸ਼ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲਈ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਆਸਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਇਕੋ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਾਸੇ, ਖੇਡਾਂ, ਨੈਣਾਂ ਅਤੇ ਭੰਵਰੀਆਂ ਭੌਹਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਛੂਹ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਝੂਠੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਜੋ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕੁਝ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ। ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ! ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਹੜਾ ਠੀਕ ਹੈ?" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਸਤ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਨ ਭਾਵਨਾ ਹੈ, ਨ ਧਰਮ; ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਵਾਰਥ ਹੈ। ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਧਰਮ ਉੱਤਮ ਹਨ। ਕੁਝ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਛੱਡੋ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਆਪਣੀ ਪੂਰਨਤਾ ਵਿੱਚ ਰਮ ਰਹੇ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਪਰ ਮੈਂ, ਹੇ ਸਖੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਲਈ; ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਪਸ ਖੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਸੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਨਿਰਬਲੋ, ਮੇਰੀ ਖਾਤਰ ਸੰਸਾਰਕ ਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਤੱਬ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਲਈ; ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਪੂਜਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਗਿਲਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਪਿਆਰੀਓ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਭਗਤੀ ਦਾ ਕਦੇ ਵੀ ਬਦਲਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੀ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੰਜੀਰਾਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਇਨਾਮ ਹੋਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦੀ ਬਤੀਹੀ ਚੈਪਟਰ, 'ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਸਾਂਤਵਨਾ', ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ, ਪਰਮ ਹੰਸ ਸੰਹਿਤਾ, ਇੱਥੇ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।