ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਹਰਿ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਅਵਤਾਰਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ੌਰਯ ਭਰੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਅਤੇ ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਸੁਣਦਾ ਤੇ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਤਿਆਗੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚਲਦਿਆਂ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ, ਅਹੰਕਾਰ, ਵਧਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੋਰ ਇੱਛਾਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੂਰਖ ਜੀਵ ਇਸ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ 'ਮੈਂ' ਅਤੇ 'ਮੇਰਾ' ਦੇ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਵਿਕਾਰ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਜੀਵ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚਲ ਕੇ ਪੇਟ ਤੇ ਜਿਨਾਨ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਜੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁੜ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਚ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਦਇਆ, ਮੌਨ, ਬੁੱਧੀ, ਲੱਖਮੀ, ਲਾਜ, ਯਸ਼, ਖਿਮਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸਯਮ ਅਤੇ ਵਾਧ—all ਇਹ ਗੁਣ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੁਣ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਚੰਚਲ, ਮੂਰਖ, ਨਿਰਾਸ, ਅਧਰਮੀ, ਦੁਖੀ ਜਾਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਮੋਹ ਅਤੇ ਬੰਧਨ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਅਤਿ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਹੋਰ ਵੱਧ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਿ ਹਰਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰ ਨੀਵਾ ਕਰਕੇ, ਹਿਰਣ ਬਣ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਇਸ ਮਾਇਆ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਿ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਨਾਰਾਇਣ ਜਿਹੜਾ ਸਦਾ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਜੇਤੂ ਹੋਣ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਰੂਪ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਝੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਭੌਂਹ ਚੁੱਕਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯੋਗ ਦੇ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾਉਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੋ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸੱਚੇ ਆਤਮ-ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸੰਗਤ ਨਰਕ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਮਾਇਆ-ਇਸਤ੍ਰੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਮੌਤ ਸਮਝੋ, ਜਿਵੇਂ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਖੂਹ। ਮਨੁੱਖ, ਮੋਹ ਵਿੱਚ, ਇਸਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਹੜੀ ਕਦੇ ਗਊ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਧਨ, ਪੁੱਤਰ, ਘਰ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ, ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ, ਘਰ, ਮੌਤ ਹੀ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਹਰਣ ਲਈ ਮੌਤ ਹੈ। ਜੀਵ ਇਹ ਜਿੰਦ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਲੈ ਕੇ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਫਿਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਤੱਤ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਜਦ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਮੌਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਨਵਾਂ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੋਵੇਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਹੀ ਜਨਮ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਚੱਕਰ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਡਰ, ਦੁਖ ਜਾਂ ਭਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਜੀਵਾਤਮਾ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਅਸਕਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਸੱਚੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਯੋਗ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਬਣਾਏ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਅਲਿਪਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਵੱਖ ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ, ਹਰਿ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਤਕ ਕਾਮਦੇਵ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਹਾਰ ਪਾਏ, ਕੰਵਲ-ਸਮਾਨ ਮੁਖ ਤੇ ਮਸਕਾਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਆ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀਆਂ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਨਾਲ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਖੜੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਜਿੰਦ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਕੋਈ ਗੋਪੀ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਹਰਿ ਦਾ ਕੰਵਲ-ਸਮਾਨ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਕੋਈ ਉਸ ਦਾ ਚੰਦਨ ਲਗਿਆ ਬਾਂਹ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਗੋਪੀ ਨੇ, ਹਰਿ ਵਲੋਂ ਚਬਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪਾਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ; ਦੂਜੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਕੰਵਲ-ਸਮਾਨ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ, ਜਿਸਦਾ ਮੱਥਾ ਪ੍ਰੇਮ-ਵਿਕਲਤਾ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਦੰਦ ਹੋਠਾਂ ਹੇਠਾਂ ਦਬਾ ਲਏ। ਦੂਜੀ, ਬਿਨਾ ਝਪਕੀਆਂ ਮਾਰੇ, ਹਰਿ ਦੇ ਕੰਵਲ-ਸਮਾਨ ਮੁਖੜੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਉਹ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀ ਕਦੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਹਰਿ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵਸਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ-ਰਸ ਵਿੱਚ, ਯੋਗੀ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੀ ਮੂੜੀ ਲੋਮ-ਲੋਮ ਖੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਗੋਪੀਆਂ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁਖ ਭੁਲਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਮਾਇਆ ਦਾ ਦੁਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਈਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਅਚੂਤ ਭਗਵਾਨ ਹੋਰ ਵੀ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨੁੱਖ। ਭਗਵਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਰੇਤਲੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਬੇ ਅਤੇ ਮੰਦਾਰ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਭੌਰੇ ਗੁੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਓਥੇ, ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚੰਨਣ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਰੇਤ ਨਰਮ ਤੇ ਚਿੱਟੀ ਸੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੋਦੀਆਂ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਲਕਸ਼ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਹੜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਲਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲਈ ਆਸਨ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲੱਖਮੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਪੂਜੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ, ਨਜ਼ਰਾਂ ਅਤੇ ਭੌਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹਾਏ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਦਾ ਨਾਟਕ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜੋ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਪਿਆਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕੁਝ ਨਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਵਿਰੋਧ। ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮਹਿਲਾ-ਮਣੀ, ਕਿਹੜਾ ਠੀਕ ਹੈ?" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲਾਭ ਲਈ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਸਤ ਹਨ, ਪਰ ਉਥੇ ਨ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਨ ਧਰਮ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਵਾਰਥ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਨ; ਉਥੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਧਰਮ ਉੱਤਮ ਹਨ। ਕੁਝ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤ, ਅਕਿਰਤਘਣ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਪਰ ਮੈਂ, ਹੇ ਸਖੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਰੀਬ, ਜਦੋਂ ਧਨ ਮਿਲ ਕੇ ਮੁੜ ਖੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਧਨ ਦੀ ਹੀ ਲਗਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਇਹ ਪ੍ਰਸੰਗ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭਗਤੀ, ਵੈਰਾਗ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ।