ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਹਰੀ ਦੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਅਵਤਾਰਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਵਿਰਲੇ ਕਾਰਜਾਂ ਅਤੇ ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚਤਮ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚਲਦਿਆਂ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ, ਅਹੰਕਾਰ, ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਇੱਛਾਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਗਿਆਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਬਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ' ਅਤੇ 'ਮੇਰਾ' ਦੇ ਝੂਠੇ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਭਟਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਜੀਵ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਜਨਾਨਾਂ ਅਤੇ ਪੇਟ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਚਾਈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਦਇਆ, ਮੌਨ, ਬੁੱਧੀ, ਕਿਸਮਤ, ਲੱਜਾ, ਯਸ਼, ਮਾਫੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇਹ ਗੁਣ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਚਲ, ਮੂਰਖ, ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਜਾਂ ਅਧਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਨਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਬੇਚਾਰੇ ਹਨ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਜੋ ਸਿਰਫ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਭਟਕਾਵਾ ਅਤੇ ਬੰਧਨ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਿਰਣੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਿਚ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ, ਆਪ ਹਿਰਣ ਬਣ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਸਾਰੇ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਿਵਾਏ ਮਹਾਨ ਨਾਰਾਯਣ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਵੀ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਮੋਹਕ ਔਰਤ ਰੂਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ? ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖੋ, ਜੋ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾ-ਵਿਜੇਤਾ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਸਿਰਫ ਭੰਵੀਆਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਸ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਯੋਗ ਦੇ ਉੱਚਤਮ ਦਰਜੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਅਸਲ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸੰਗਤ ਨਰਕ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਔਰਤ ਰੂਪੀ ਮਾਇਆ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਤਮਾ ਲਈ ਮੌਤ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਕੂਆਂ। ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਗਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੋਈ; ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜੀਵ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਨ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਘਰ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਘਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਹੈ, ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦਾ ਗੀਤ ਹਿਰਣ ਲਈ ਮੌਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਜਗਤ ਤੋਂ ਜਗਤ ਵਲ ਭਟਕਦਾ ਹੈ, ਲਗਾਤਾਰ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਜੀਵ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਤੱਤਾਂ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਇਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਮੌਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਇਹ ਉਪਜਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਸਾਧਨ ਗੁਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਾਸ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਵਸਤੂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ 'ਮੈਂ' ਦਾ ਭਾਵ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਜਨਮ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜਦ ਅੱਖ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਵੇਖਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਗੁਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ—ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਦੋਵੇਂ ਅਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਡਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਭਟਕਾਵਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੇ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ, ਲਗਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਚੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੀ ਬੁੱਧੀ, ਜੋ ਯੋਗ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬਣੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਜੀਵੇ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਰੋਂਦੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਤਲਪ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।" ਫਿਰ, ਹਰੀ ਆਪਣੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਮੁਖ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਆ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ—ਉਹ ਜੋ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ; ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਕਸਾਥ ਖੜੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਜਾਨ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਹਰੀ ਦਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਥੇਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ; ਦੂਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਚੰਦਨ ਲਾਈ ਬਾਂਹ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਈ। ਇੱਕ ਪਤਲੀ ਗੋਪੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਚਬਾਏ ਹੋਏ ਪਾਨ ਦੇ ਪੱਤੇ ਨੂੰ ਰੱਖ ਲਿਆ; ਦੂਜੀ, ਤੜਪ ਵਿੱਚ ਸੜਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਇੱਕ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੱਥਾ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਸਿਮਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੀਆਂ ਤੀਖੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਹੇਠਾਂ ਦੰਦ ਦਬਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਬਿਨਾਂ ਪਲਕ ਝਪਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ-ਮੁਖੜੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀ ਕਦੇ ਭੀ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਇਕ ਹੋਰ ਨੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਨਾਲ ਯੋਗੀ ਦੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦੇ ਪਰਵਾਰ ਦੀ ਭਾਂਤਿ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਬੈਠੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨ ਮਿਲਣ ਤੇ ਲੋਕ ਦੁੱਖ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਚੂਤ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋਰ ਵੀ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਰੇਤਲੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਬੇਲੀ ਤੇ ਮੰਦਾਰ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਭੌਰੇ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਓਹ ਥਾਂ ਸ਼ੁਭ ਸੀ, ਪਤਝੜ ਦੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚੰਚਲ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਨਰਮ ਚਮਕਦਾਰ ਰੇਤ ਨਾਲ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਪਰਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਲਈ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਇਕੋ ਠਿਕਾਣੇ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ, ਹਾਸੇ, ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਅਤੇ ਭੰਵੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਸ ਜਗਾਈ, ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਛੂਹ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਨਕਲੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪੁੱਛਿਆ: "ਜੋ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਕ ਵਲੋਂ ਪਿਆਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਦੂਜਾ ਇਸ ਦਾ ਉਲਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕੁਝ ਨਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਉੱਚੇ ਜੀਵ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਹੜਾ ਠੀਕ ਹੈ?" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਲਾਭ ਲਈ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਸਤ ਹਨ, ਪਰ ਉੱਥੇ ਅਸਲ ਮੋਹ ਜਾਂ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਵਾਰਥ ਲਈ ਹੈ। ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਮੋਹ ਅਤੇ ਨੇਕੀ ਵਧੀਆ ਹਨ। ਕੁਝ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡੋ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।