ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਵਿਆਹਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਨੇ ਦੁਆਰਕਾ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਪੂਰੀ ਦੁਆਰਕਾ ਨੂੰ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ, ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ। ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਪ੍ਰਭੂ ਸਦਾ-ਸਦਾ ਲਈ ਵਿਆਪਕ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਮਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਹਨ। ਫਿਰ ਧਨੰਜਯ ਅਰਜੁਨ, ਬਚ ਗਈਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਵਜ੍ਰ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਡੇ-ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਧਾਰਕ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪ ਸਭ ਮਹਾਨ ਪੰਥ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਮਨੋਹਰ ਅਵਤਾਰ, ਵਿਰਾਤ ਕਾਰਜ ਅਤੇ ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਜਾਂ ਸੁਣਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਉੱਚਤਮ ਵੈਰਾਗੀਆਂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੇਹ, ਅਹੰਕਾਰ, ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਅ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਹਾਨੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜੀਵ, ਜੋ ਪੰਜ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਦੇਹ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ” ਅਤੇ “ਮੇਰਾ” ਦੇ ਭਰਮ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਵਿਕਾਰਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਜੀਵ ਦੁਸ਼ਟ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਫਿਰ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੇਟ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਜਿੰਦਗੀ ਗੁਜਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਚਾਈ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਦਇਆ, ਚੁੱਪ, ਬੁੱਧੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਲਾਜ, ਯਸ਼, ਖਿਮਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸਯਮ ਅਤੇ ਸੰਪੱਤਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇਹ ਗੁਣ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਚਲ, ਮੂਰਖ, ਨਿਰਾਸ਼, ਅਧਰਮੀ, ਦਇਆਯੋਗ ਜਾਂ ਖਿਲੌਣ ਵਾਂਗ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਮੋਹ ਤੇ ਬੰਧਨ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ, ਔਰਤਾਂ-ਅਸਕਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਧੀ ਨੂੰ ਮ੍ਰਿਗੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ, ਮ੍ਰਿਗ ਬਣ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਾਇਣ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਵਿਗੜਦਾ ਨਹੀਂ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀਆਂ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੇਰੀ ਇਸ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖੋ, ਜੋ ਔਰਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ—even ਜੇ ਉਹ ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ; ਉਹ ਕੇਵਲ ਭੰਵੀਆਂ ਚੁੱਕਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚਤਮ ਯੋਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਸੱਚਾ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸੰਗਤ ਨਰਕ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਔਰਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਸਮਝੋ, ਜਿਵੇਂ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਖੂਹ। ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਗਾਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ; ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਔਰਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਨ, ਬੱਚਿਆਂ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ, ਜੋ ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਘਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਂ ਕਿਸਮਤ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਮੌਤ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣ ਲਈ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦਾ ਗੀਤ ਮੌਤ ਹੈ। ਇਹ ਜੀਵ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਵਾਲੀ ਦੇਹ ਨਾਲ, ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੀਵ ਦੀ ਦੇਹ, ਜੋ ਭੂਤ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਵਿਗਾੜ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪਜ ਨੂੰ ਜਨਮ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੇ ਸਾਧਨ ਅਤੇ ਯੋਗਤਾ ਦੋਵੇਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ “ਮੈਂ” ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਜਨਮ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਖ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਵਿਖਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਗਵਾ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ; ਏਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਅਯੋਗ ਹੋਣ ਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਡਰ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਭੁਲੇਖਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੇ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਅਸਕਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਸੱਚੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਯੋਗ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਮਾਇਆ-ਮਈ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਦੇਹ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਰਹੇ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗਾ-ਗਾ ਕੇ, ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਤਲਪ ਵਿੱਚ। ਫਿਰ, ਹਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਆ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੁਖ ਚੰਨਣ ਵਾਂਗ ਖਿੜਿਆ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ; ਉਹ ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜ ਪਈਆਂ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਖੜੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਜਾਨ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦਾ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ; ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਦਨ ਲਗੀ ਭੁਜਾ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਈ। ਕੋਈ ਸੁੰਦਰ ਗੋਪੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚਬਾਈ ਹੋਈ ਤੁੰਬੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਈ; ਦੂਜੀ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਤਪ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਚਰਨ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਗੋਪੀ, ਜਿਸਦਾ ਮੱਥਾ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਿੰਨ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਤੀਖੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਾਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੋਠਾਂ ਹੇਠਾਂ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਅਡੋਲ ਨੈਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਮੁਖ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਰਜੀ ਨਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਨੇ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵਸਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਵਿੱਚ, ਯੋਗੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰੇਮ-ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦੇ ਮੇਲੇ ਵਿਚ ਰੰਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁਖ ਛੱਡ ਬੈਠੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਉੱਤੇ ਦੁਖ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਈਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਚੁਤ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋਰ ਵੀ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਰੇਤਲੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਜਾਸਮਿਨ ਤੇ ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੰਗਲਮਈ ਸੀ, ਚੰਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਚੰਚਲ ਹੱਥ, ਤੇ ਰੇਤ ਨਰਮ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ, ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦ ਆਪਣੇ ਲਕਸ਼ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਪਰਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਲਈ ਆਸਨ ਵਜੋਂ ਵਿਛਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਥੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਜੋ ਆਸਨ ਗ੍ਰਹਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਏਕਮਾਤ੍ਰ ਆਧਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋਏ।