ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੁਨੋ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸੰਤੋ, ਇਹ ਕਥਾ ਵੱਡੀ ਹੀ ਅਦਭੁਤ ਹੈ। ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਭਾਗਵਤ ਸੁਣਨਾ—ਇਹ ਯੋਗ, ਧਿਆਨ, ਗਿਆਨ—ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਹਿਣ ਲਈ ਹੋਰ ਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ? ਇਹ ਤਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਹਰ ਵਾਰੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੇ ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਕਥਾ ਤਾਂ ਵਾਕਈ ਅਨੋਖੀ ਹੈ। ਇਹ ਤਾਂ ਗਿਆਨ ਤੇ ਹੋਰ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਦੱਸੋ, ਇਹ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗ ਤੇ ਹੋਰ ਮਾਰਗ ਵੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ?” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਗ्यारਾਂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਦਧਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਦਧਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ! ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਜਾਣ ਲੱਗੇ ਹੋ। ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਸੁਣੋ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿਓ।’ ਉਦਧਵ ਨੇ ਹੋਰ ਆਖਿਆ, ‘ਹੁਣ ਤਾਂ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਬੁਰੇ ਲੋਕ ਵੱਧ ਜਾਣਗੇ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਤਿੱਖੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਧਰਤੀ, ਵੱਡੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਗਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗੀ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਗਤ-ਵਤਸਲ, ਦਇਆ ਕਰ ਤੇ ਨਾ ਜਾ। ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਤੂੰ ਨਿਰਾਕਾਰ ਤੇ ਚੇਤਨ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।’ ਉਦਧਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ‘ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਭਗਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿਣਗੇ? ਨਿਰਾਕਾਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕੁਝ ਸੋਚ।’ ਉਦਧਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭਾਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ‘ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?’ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਪਾਰ ਤੇਜ ਭਾਗਵਤ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਰੂਪ—ਭਾਗਵਤ—ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਸੁਣਦਾ, ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਆਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹੀ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਲਈ ਧਰਮ ਹੈ। ਇਹੀ ਧਰਮ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿਚ ਦੁੱਖ, ਗਰੀਬੀ, ਅਪਸ਼ਕੁਨ, ਤੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਬੜੀ ਔਖੀ ਗੱਲ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਪਾਠਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਈ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦੋਂ ਨਾਗਸ਼੍ਰਵਣ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਇਹ ਧਰਮ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ—ਹੇ ਸ਼ੌਨਕ, ਸੁਣੋ। ਭਕਤੀ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਉੱਥੇ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਮੂਰਤ ਸੀ, ਤੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ: ‘ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗੋਵਿੰਦ, ਹਰੇ, ਮੁਰਾਰੀ, ਨਾਥ।’ ਸਭਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘ਇਹ ਹੁਣ ਕਥਾ ਦੇ ਸਰਵਤਮ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ।’ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਕਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ। ਭਕਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਾਲਿਆ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਕਲੀ ਵਿਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਇਸ ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਾਂ? ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੱਸਣ।’ ਉਸ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘ਹੇ ਭਕਤੀ, ਤੂੰ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਰਚਦੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਟਿਕਾਊ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੋਗ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ ਵੱਸ।’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਲੀ ਦੇ ਪਾਪ ਤੇਰੀ ਓਰ ਆ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਭਕਤੀ ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਟਿਕ ਗਈ। ਸਭ ਜਗਤ ਵਿਚ ਜੇ ਕੋਈ ਹਰਿ-ਭਕਤੀ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਰੱਖੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕismet ਵਾਲੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੀ ਆਪ, ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਕਤੀ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਆ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ, ਭਾਗਵਤ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ-ਸੁਣਾਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬੇਅੰਤ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਆਸਰੇ ਆਉਣ ਨਾਲ, ਸੁਣਨ ਤੇ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਅਨੋਖੀ ਭਗਤੀ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਜੰਗਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਣਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਮ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਕੰਧੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮੁਕਟ ਤੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਕੁੰਡਲ ਸਨ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਮੋੜ ਵਾਲੀ ਮੁਰਲੀਧਰ ਮੁਰਤ ਵਿਚ ਖੜੇ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਦਸ ਲੱਖ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਵਰਗੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲਾਈ ਹੋਈ। ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਤੇ ਚੇਤਨ ਦਾ ਮੂਰਤ, ਮਿੱਠੇ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਮੁਰਲੀ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀ ਵੈਸ਼ਨਵ—ਉਦਧਵ ਆਦਿਕ—ਇਹ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਇਥੇ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜੈਕਾਰ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜੀਆਂ, ਅਲੌਕਿਕ ਰਸ ਦਾ ਪੂਰਣ ਅਨੁਭਵ ਹੋਇਆ, ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਚੂਰਨ ਵਰਖਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਵੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਥੇ ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਹਾਲ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਸਭ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ, ਘਰ, ਆਪਾ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਅਵਸਥਾ ਵੇਖ ਕੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘ਹੇ ਸੰਤੋ, ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ ਮਹਿਮਾ ਅੱਜ ਮੈਂ ਵੇਖੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਤ ਦਿਨਾ ਦੀ ਕਥਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਇਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਅਗਿਆਨੀ, ਚਲਾਕ, ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ—ਸਭ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿਚ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਨਾਸ ਕਰੇ, ਜਿੰਨਾ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕੌਣ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ-ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਦੱਸੋ, ਕੀ ਕਿਸੇ ਦਇਆਲੂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਨਵਾਂ ਮਾਰਗ ਦੱਸਿਆ ਹੈ?’ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ, ‘ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਰਾਹ ਤੋਂ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜਦੇ ਹਨ, ਮਾੜੇ ਤੇ ਕਾਮੀ ਹਨ—ਉਹ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿਚ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ-ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸੱਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਾਮ ਵੱਸ ਹੋਏ, ਆਸ਼੍ਰਮ-ਧਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਖੰਡੀ, ਈਰਖਾਲੂ, ਤੇ ਹਿੰਸਕ ਹਨ—ਉਹ ਵੀ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪੰਜ ਮਹਾਂਪਾਤਕ ਕਰਦੇ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਧਨ ਖਾ ਕੇ, ਪਰ-ਇਸਤਰੀ ਗਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਰੀਰ, ਬੋਲੀ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸਦਾ ਪਾਪ ਕਰਦੇ, ਹਠੀ, ਪਰਾਏ ਧਨ ਨਾਲ ਧਨਵਾਨ, ਅਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਾੜੇ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੀ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ-ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਸਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਨਾ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੁੰਗਭਦਰਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇਕ ਸੋਹਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਚਾਰੇ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੇ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਆਤਮਦੇਵ ਨਾਮਕ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।