ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਪ੍ਰੀਤਮ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਹੱਥ ਸਭ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਮੰਗਲਮਈ ਸਪਰਸ਼ ਸਾਡੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ। ਹੇ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਧੁਰ ਮੁਸਕਾਨ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਮਿੱਤਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਾਸ ਬਣਾਓ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਚਿਹਰਾ ਸਾਨੂੰ ਦਿਖਾਓ। ਹੇ ਪਾਪ ਨਾਸਕ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਭ ਪਾਪ ਤੁਸੀਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘਾਹ ਚੁੱਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਚਰਨ ਕਾਲੀਆ ਨਾਗ ਦੇ ਫਣਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਗਏ ਸਨ; ਉਹ ਚਰਨ ਸਾਡੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਆਤਮਾ ਦਾ ਦਰਦ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਮਨ ਭਾਉਂਦੇ ਬੋਲ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ। ਹੇ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਵਾਣੀ ਨਾਲ ਪਾਲਨ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੁੱਖੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਣ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਰਲੇ ਕਵੀਆਂ ਵਲੋਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮੰਗਲ ਤੇ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਇਹ ਕਥਾਵਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਚੇ ਦਾਨੀ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੀ ਹੰਸੀ, ਪ੍ਰੀਤਮ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਖੇਡਣਾ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਧਿਆਨ-ਭਾਵਨਾ ਸਭ ਮੰਗਲਮਈ ਹਨ। ਉਹ ਗੁਪਤ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਮੋਹਕ, ਸਾਡੀ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਪੱਥਰਾਂ, ਘਾਹ ਅਤੇ ਨਰਮ ਅੰਕੂਰਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ; ਸਾਡਾ ਮਨ, ਜੋ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ। ਸੰਝ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਨੀਲੇ ਕੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਬਨ-ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲਹਿਰ ਜਗਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ, ਜਿਹੜੇ ਨਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮਨੋਕਾਮਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਹਨ, ਵਿਪਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨਯੋਗ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਪ੍ਰੀਤਮ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਦਰਦ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਹੋਠ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਮਧੁਰ ਧੁਨ ਚੁੰਮਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸਭ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਭੁਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਿਓ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਯੁੱਗ ਵਰਗਾ ਲੰਮਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਘੁੰਘਰਾਲੂ ਕੇਸ਼ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰਾ, ਜਿਹੜੇ ਮੰਦ ਨੈਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਲਕਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਓਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਪੁੱਤ, ਪਰਿਵਾਰ, ਭਰਾ ਅਤੇ ਸਾਕ-ਸਬੰਧੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਖਰੀ ਵਾਰ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਵਿਨਾਸੀ। ਤੇਰੀ ਰਸਮਈ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਰਸਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਿਹੜੀ ਇਸਤਰੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇਗੀ? ਉਹ ਗੁਪਤ ਗੱਲਾਂ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਉਠਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਤੇਰਾ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਛਾਤੀ ਦਾ ਤੇਜ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਲੋਭੀ ਅਤੇ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ, ਤੇਰੀ ਸਿਰਫ ਮੌਜੂਦਗੀ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਮੰਗਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਤੇਰੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਤੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਲਾਜ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰੀਤਮ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਠੋਰਤਾ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਾਂ। ਕੀ ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ? ਸਾਡਾ ਮਨ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਤੈਥੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ "ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਗੀਤ" ਨਾਮਕ ਇਕੱਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਵੈਰਾਗੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਰੂਪ ਭਾਗਵਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਆਤਮਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈਆਂ। ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਹ ਸਾਕ-ਸਬੰਧੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ-ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਵਾਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਨੇ ਦੁਆਰਕਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਪੂਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਡੁੱਬਾ ਦਿੱਤਾ, ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨਗਰੀ ਛੱਡ ਕੇ। ਉਥੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਸਦਾ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਿਮਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਗਲਮਈ ਹਨ। ਫਿਰ, ਬਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਵਜ੍ਰ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਸੁਣਵਾਈ ਮਿਲੀ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਡੋਰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪ ਸਭ ਮਹਾਨ ਮਾਰਗ ਤੇ ਚਲ ਪਏ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਅਤੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਆਵਤਾਰ, ਵਿਰਲੇ ਕਰਮ, ਅਤੇ ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤਮ ਵੈਰਾਗੀ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਦੇਹ, ਅਹੰਕਾਰ, ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਵਾਸਨਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿਨਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਇਸ ਦੇਹ ਵਿੱਚ, ਮੂਰਖ ਆਤਮਾ ਵਾਰ ਵਾਰ "ਮੈਂ" ਤੇ "ਮੇਰਾ" ਦੀ ਝੂਠੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਭਟਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਜੀਵ ਫਿਰ ਦੁਸ਼ਟ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਕੇਵਲ ਭੋਗਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਚ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਦਇਆ, ਮੌਨ, ਬੁੱਧੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਲਾਜ, ਯਸ਼, ਖ਼ਿਮਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸਯਮ ਅਤੇ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇਹ ਗੁਣ ਨਹੀਂ। ਕਦੇ ਵੀ ਚੰਚਲ, ਮੂਰਖ, ਟੁੱਟੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਅਧਰਮੀ, ਦੁਖੀ ਜਾਂ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਮੋਹ ਅਤੇ ਬੰਧਨ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸਤਰੀ-ਆਸਕਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਮ੍ਰਿਗੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਮ੍ਰਿਗ ਬਣ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ, ਲਜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ। ਸਭ ਸਿਸਟੀ ਵਿੱਚ, ਬਾਰ ਬਾਰ ਜਨਮੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਾਯਣ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਮੋਹਕ ਮਾਇਆ ਰੂਪ ਇਸਤਰੀ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕੇ? ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਇਸਤਰੀ ਰੂਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਜਿੱਤੂਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ—ਕੇਵਲ ਭੌਹਾਂ ਦੀ ਲੀਕ ਨਾਲ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਯੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਆਤਮ-ਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸੰਗਤ ਨਰਕ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਉਸਨੂੰ ਮੌਤ ਸਮਝੋ, ਜਿਵੇਂ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਖੂਹ। ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਗਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਈ ਹੈ; ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਉਹ ਇਸਤਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਨ, ਬੱਚੇ, ਘਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ, ਜੋ ਪਤੀ, ਪੁੱਤ ਅਤੇ ਘਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਮੌਤ ਸਮਝੋ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਹਿਰਣ ਲਈ ਮੌਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੀਵ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਾਣ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦਰ ਸੰਸਾਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਜੀਵ ਦਾ ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਤੱਤ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਪਿਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੀ ਵਿਘਟਨ ਨੂੰ ਮੌਤ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।