ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ! ਜਦੋਂ ਜਲ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ, ਸਾਂਪ ਰੂਪ ਦੈਤ, ਤੂਫ਼ਾਨ, ਬਿਜਲੀ, ਅੱਗ, ਇੰਦਰਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈਆਂ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬਚਾਇਆ। ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਸਾਖੀ ਹੈਂ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਦ ਤੂੰ ਸਾਤ੍ਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰਿਕ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੇਰੀ ਕੰਵਲ ਜਿਹੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਸਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੰਗਲਮਈ ਛਾਂਤ ਦੇ। ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਤੇਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੇਵਕ ਮੰਨ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸੁੰਦਰ ਕੰਵਲ-ਸਮਾਨ ਚਿਹਰਾ ਵਿਖਾ। ਜੋ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ ਹੈਂ ਜੋ ਗਾਹਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਕੰਵਲ ਚਰਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਾਲੀਆ ਸੱਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫਣਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਤੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ, ਮਨੋਹਰ ਬਾਤਾਂ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਸਾਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਕੰਵਲ-ਨੈਨਾ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਪਾਲਣ ਕਰ। ਤੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਕਵੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਸੁਭਾਗ ਅਤੇ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਕਥਾਵਾਂ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਹਾਸੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਤੇਰਾ ਖੇਡਣਾ, ਤੇਰਾ ਧਿਆਨ—ਇਹ ਸਭ ਮੰਗਲਮਈ ਹਨ। ਤੇਰੀਆਂ ਗੁਪਤ ਗੱਲਾਂ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਵਿਅਕੁਲ ਕਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਤੂੰ ਵ੍ਰਜ ਛੱਡ ਕੇ ਗਾਂ ਚਰਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਕੰਵਲ ਚਰਨ ਕਾਂਕੜਾਂ, ਘਾਹ ਤੇ ਨਰਮ ਕੋਪਲਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਸਾਡਾ ਮਨ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਤੜਪਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਨੀਲੇ ਵਾਲਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਈ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਾਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਦ ਸਾਡੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਕੰਵਲ ਚਰਨ, ਜੋ ਨਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਤੇਰੇ ਬਾਂਸਲੀ-ਚੁੰਮੇ ਹੋਠ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਸ ਭੁਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਨਾਇਕ! ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਪਾਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਯੁੱਗ ਵਾਂਗ ਲੰਘਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀਆਂ ਘੁੰਘਰਾਲੀ ਜੁੱਟੀਆਂ, ਤੇਰਾ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਪਲਕਾਂ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ-ਵਾਰ, ਪੁੱਤਰ, ਭਰਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—all ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ ਹਾਂ। ਹੇ ਅਚਲ! ਜੋ ਤੇਰਾ ਰਸਮਈ ਗੀਤ ਸੁਣ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਔਰਤ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਕਿਵੇਂ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਤੇਰੀਆਂ ਗੁਪਤ ਗੱਲਾਂ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਉਠਦੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਭਾਵਨਾ, ਤੇਰਾ ਮੁਸਕਾਨ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ, ਤੇਰੀ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ, ਹੇ ਮੰਗਲ ਮੰਦਰ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿਅਕੁਲ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਤੂੰ ਮੰਗਲ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਸਿਰਫ਼ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹੀ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਵਿਛੋੜੇ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਿਛੋੜਾ ਹੀ ਸਾਡੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਇਲਾਜ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ! ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੰਵਲ ਚਰਨ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਧੀਰੇ ਨਾਲ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਖ਼ਤੀ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਕਾਂਕੜਾਂ ਚੁਭਦੇ ਨਹੀਂ? ਸਾਡਾ ਮਨ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਤੈਥੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦੇ ਇਕੱਤੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ, 'ਗੋਪੀ ਗੀਤ' ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਰਾਮ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀਆਂ ਘਰਵਾਲੀਆਂ, ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਪੁੱਤਰ-ਵਧੂਆਂ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਘਰਵਾਲੀਆਂ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਤਮਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਏਕ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਅਰਜੁਨ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਗਿਆਨਮਈ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਯਥਾ ਯੋਗ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਵਾਈ। ਦੁਆਰਕਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰੀ ਛੱਡ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ, ਸਿਵਾਏ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਨਿਵਾਸ ਦੇ। ਉੱਥੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਮਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਬਚੇ ਹੋਏ ਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਵਜ੍ਰ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਦਾਦਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਸੁਣਵਾਈ ਸੁਣੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਧਾਰਕ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪ ਮਹਾਨ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਤੁਰ ਗਏ। ਜੋ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹਰੀ ਦੇ ਲੀਲਾਵਾਂ, ਬਚਪਨ ਦੇ ਕੌਤਕ ਅਤੇ ਵਿਰਾਤ ਕਰਤਬ ਸੁਣੇ ਜਾਂ ਸੁਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉੱਚਤਮ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਦੇਹ, ਅਹੰਕਾਰ, ਵਧਦੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਰ ਇੱਛਾਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਨਾਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ, ਮੂਰਖ ਜੀਵ ਵਾਰ ਵਾਰ 'ਮੈਂ' ਤੇ 'ਮੇਰਾ' ਦੇ ਭ੍ਰਮ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਜੀਵ ਫਿਰ ਦੁਸ਼ਟ ਮਾਰਗ ਤੇ ਚੱਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਿਰ ਪੇਟ ਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਚ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਦਇਆ, ਮੌਨ, ਬੁੱਧੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਲਾਜ, ਯਸ਼, ਖ਼ਿਮਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸਯਮ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ—ਇਹ ਸਭ ਗੁਣ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇਹ ਨਹੀਂ। ਕਦੇ ਵੀ ਚੰਚਲ, ਮੂਰਖ, ਟੁੱਟੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਅਧਰਮੀ, ਅਫ਼ਸੋਸ ਯੋਗ ਜਾਂ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਮੋਹ ਤੇ ਬੰਧਨ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਅਤਿ ਆਸਕਤ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੱਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਧੀ ਨੂੰ ਮ੍ਰਿਗੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਹਿਰਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਰਚਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ, ਮਾਇਆ-ਰਚਿਤ, ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਵਰਗੀ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਨਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਭੌਹਾਂ ਚੁਕ ਕੇ ਹੀ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਯੋਗ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਸਚਾ ਆਤਮ-ਸ্বরੂਪ ਪਾਇਆ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸੰਗਤ ਨਰਕ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਮਾਇਆ, ਨਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਸਮਝੋ, ਜਿਵੇਂ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਖੂਹ ਮੌਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਘਰਵਾਲੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿੱਸਦੀ ਹੈ; ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਉਹ ਨਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਧਨ, ਪੁੱਤਰ, ਘਰ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਘਰ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਮੌਤ ਹੀ ਜਾਣੋ, ਜੋ ਭਾਗ ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦਾ ਗੀਤ ਹਿਰਣ ਲਈ ਮੌਤ ਹੈ।