ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਿਆਰੇ ਜੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦੱਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਇਕੱਤੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਸ਼ਰਤ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੀਆਂ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਸੂਰਜੀ ਕਮਲ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵੀ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਸੇਵਕ ਹਾਂ; ਦਾਤਾ, ਕੀ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਇਥੇ ਮਾਰ ਦੇਂ?" ਉਹ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ, "ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਜਹਿਰੀਲੇ ਜਲ, ਸਰਪ ਰੂਪੀ ਅਸੁਰ, ਆਂਧੀਆਂ, ਬਿਜਲੀ, ਅੱਗ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬਚਾਇਆ।" ਗੋਪੀਆਂ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ, "ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਸਾਡੀ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਸਣ ਵਾਲਾ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹੈਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਅਰਦਾਸ 'ਤੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਵਤਾਰ ਲਿਆ। ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਸੰਸਾਰਿਕ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਆਪਣੇ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਮੰਗਲਮਈ ਛਾਂ ਸਾਡੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ।" "ਹੇ ਬੀਰ, ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਾਸ ਮੰਨ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ ਵਿਖਾ। ਹੇ ਪਾਪ ਨਾਸਕ, ਜਿਹੜੇ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਘਾਹ ਚੁੱਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਕਾਲੀਆ ਸਰਪ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਫਣਾਂ ਨਾਲ ਸੇਵੇ; ਇਹ ਚਰਨ ਸਾਡੇ ਹਿਰਦੇ 'ਤੇ ਰੱਖ, ਸਾਡੀ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਦੂਰ ਕਰ।" "ਤੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਬਾਤ, ਪਿਆਰੇ ਸ਼ਬਦ, ਤੇ ਮਨ ਭਾਉਂਦੀ ਬੁੱਧੀ ਸਾਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਕੰਵਲ-ਨੈਣ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਪਾਲੀ ਰੱਖ। ਤੇਰੀ ਕਥਾ ਦੁਖੀਆਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਹੈ, ਕਵੀਆਂ ਵਲੋਂ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ, ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭਤਾ, ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਹ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦਾਨੀ ਹਨ।" "ਤੇਰੀ ਹਾਸੀ, ਪ੍ਰੀਤਮ, ਤੇਰੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ, ਤੇਰਾ ਖੇਡਣਾ, ਤੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਸਭ ਮੰਗਲਮਈ ਹਨ। ਤੇਰੀਆਂ ਗੁਪਤ ਗੱਲਾਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਸਾਡੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਚੰਚਲ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਤੂੰ ਵ੍ਰਜ ਤੋਂ ਦੂਰ ਗਵਾਂ ਚਰਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਕੰਵਲ ਚਰਨ ਪੱਥਰ, ਘਾਹ ਤੇ ਕੋਪਲਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ; ਸਾਡਾ ਮਨ, ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਸੰਝ ਵੇਲੇ, ਨੀਲਾ ਕੇਸ਼, ਜੰਗਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ, ਤੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਾਨੂੰ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਹੇ ਬੀਰ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਜਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਕੰਵਲ ਚਰਨ, ਜਿਹੜੇ ਨਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦੁੱਖ 'ਚ ਧਿਆਨਯੋਗ ਹਨ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਇਹ ਚਰਨ ਸਾਡੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ, ਸਾਡਾ ਦਰਦ ਲਾਹ।" "ਤੇਰੇ ਹੋਠ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਂਸਲੀ ਚੁੰਮਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਸ ਭੁਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਬੀਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਿਨ ਭਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਹੜੇ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਕ ਪਲ ਯੁੱਗ ਵਰਗਾ ਲੰਮਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀਆਂ ਘੁੰਘਰਾਲੀ ਜਟਾਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਜਿਹੜੀ ਸੂਰਤ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮੰਦ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਪਲਕਾਂ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ, ਪਰਿਵਾਰ, ਭਰਾ ਤੇ ਸਾਕ-ਸੰਬੰਧੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ। ਤੇਰਾ ਰਸਮਈ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇਰਾ ਰਸਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਿਹੜੀ ਇਸਤਰੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇਗੀ? ਤੇਰੀਆਂ ਗੁਪਤ ਗੱਲਾਂ, ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਉਠਦਾ ਪ੍ਰੇਮ, ਮੁਸਕਾਨ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ, ਤੇਰੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਛਾਤੀ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿਆਕੁਲ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਮੰਗਲ ਰੂਪ, ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਸਾਰੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੀ ਅਜਿਹਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂ, ਜਿਹੜੇ ਤੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਤੜਪਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਅਣਹਾਜ਼ਰੀ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਰਦ ਦੀ ਦਵਾਈ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਵਲ ਚਰਨ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਖ਼ਤ ਹੋਣ, ਸਾਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤੁਰਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕੀਲੇ ਪੱਥਰਾਂ ਤੋਂ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ? ਸਾਡਾ ਮਨ, ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ, ਕਦੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" ਇੱਥੇ ਇਕੱਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, "ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਗੀਤ," ਦਾ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ: ਜਦ ਰਾਮ ਦੇ ਪਤੀਆਂ ਨੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀਆਂ ਪਤੀਆਂ, ਹਰਿ ਦੀਆਂ ਵਹੁਟੀਆਂ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੀਆਂ ਵਹੁਟੀਆਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਪਤੀਆਂ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਅਰਜੁਨ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਤੇ ਗਿਆਨਮਈ ਬਾਤਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਾਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ-ਵਿਧੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਹਰੀ ਦੁਆਰਕਾ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਪੂਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਛਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ ਸਭ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਬਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਵਜਰ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬਿਠਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪੁਰਾਣੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਧਾਰਕ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੰਥ ਤੇ ਤੁਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਤੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ, ਹਰਿ ਦੇ ਅਵਤਾਰਾਂ, ਵੀਰਤਾ ਭਰੇ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਬਾਲ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਮਨੁੱਖ ਅਹੰਕਾਰ, ਵਧਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਇੱਛਾਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਰ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਨਾਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੰਜ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸ ਕੇ, 'ਮੈਂ' ਤੇ 'ਮੇਰਾ' ਦੀ ਭੂਲ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੁੱਧੀ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਕਾਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਪੇਟ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਤਰਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਚ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਦਇਆ, ਮੌਨ, ਬੁੱਧੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਲਾਜ, ਯਸ਼, ਖਿਮਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹਾਲਤ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇਹ ਗੁਣ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਚੰਚਲ, ਮੂਰਖ, ਹਿੰਮਤ ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ, ਅਧਰਮੀ, ਦਇਆਯੋਗ ਜਾਂ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਮੋਹ ਤੇ ਬੰਧਨ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਇਸਤਰੀ ਜਾਂ ਇਸਤਰੀ-ਅਸਕਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਵੱਧ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰਣੀ ਬਣੀ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ, ਹਿਰਨ ਬਣ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਾਯਣ ਮੁਨੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕੋਈ ਵੀ, ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਦੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਅਜਿਹੀ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਵਸ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ। ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਜਿੱਤੂਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭੌਹਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ 'ਤੇ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਉੱਚੀ ਯੋਗ ਅਵਸਥਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਜੋ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਅਸਲ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਰਕ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਮਾਇਆ, ਇਸਤਰੀ-ਰੂਪ ਵਿਚ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਉਸਨੂੰ ਮੌਤ ਸਮਝੋ, ਜਿਵੇਂ ਘਾਹ ਨਾਲ ਓਹਲਿਆ ਹੋਇਆ ਖੂਹ। ਮੋਹ-ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਗਾਂ-ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਈ। ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਇਸਤਰੀ ਜਨਮ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਨ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਘਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦੱਸਵੇਂ ਸਕੰਧ, ਇਕੱਤੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਗੰਭੀਰ, ਪ੍ਰੇਮਮਈ ਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਕਥਾ।